De Ridderburcht

januari 24, 2013 2 reacties

Maanden had hij er al over gepraat: de grote Playmobil Ridderburcht die hij zo gaaf vond. We hadden samen ontelbare keren naar plaatjes op Internet zitten kijken, ook om te ontdekken wat hij nu echt graag wilde hebben. Want als je bijna vijf bent en je vindt auto’s gaaf en tractors en ridders en dino’s en Lego…dan valt het niet mee om te kiezen. Er zijn verschillende kastelen, zowel van Playmobil als van Lego en we wilden dat hij zelf zou aangeven welke hij het mooiste vond. Uiteindelijk werd het deze…en hij is er zo onwijs blij mee! Hij speelt er echt elke dag mee en het is ook een grote hit bij zijn vriendjes.

Categorieën:Elian

Elians verjaardag

Het is alweer een ruime maand geleden dat Elian vijf werd, maar ik wilde toch nog even wat leuke foto’sdelen want het was een geweldig gezellige dag. Ik zou nu wat clichés kunnen spuien over hoe hard de tijd gaat en hoe het nog maar zo kort geleden lijkt dat hij geboren werd (en die zijn allemaal waar overigens), maar laat ik jullie daar niet mee vermoeien. Maar hij wordt groot, onze knul en we zijn superblij met hem.

Het was leuk dat Rogiers ouders erbij konden zijn op zijn verjaardag en we vonden het ook geweldig dat veel familie cadeaus had opgestuurd en meegegeven of zelf kwam brengen (zoals mijn zus Karen en haar man Remco die het weekend erna kwamen). Daardoor had Elian echt een jarig gevoel op de dag zelf. Dat begon al goed omdat hij van ons het cadeau kreeg waar hij al weken, zo niet maanden over had gepraat: een groot ridderkasteel van Playmobil. Het was nog een best werk om het ding in elkaar te zetten, maar hij heeft er de afgelopen weken zonder uitzondering elke dag mee gespeeld.

Ook verder is hij goed bedeeld met diverse Lego zoals een grote politietruck, een kasteeltje en ‘Takel’ uit Cars, een kinderencyclopedie, een ‘hussel’ voor zijn tractor (geen idee hoe het officieel heet, zo’n ding waarmee ze hooi opschudden op het land na het maaien), een puzzelklok van Cars, dvd’s en nog veel meer. Iedereen die heeft bijgedragen, heel erg bedankt (ook namens Elian). Ik zal later nog even verslag doen van zijn feestje met zijn vriendjes, want dat was ook een groot succes!

Categorieën:Elian

Mijn boek is uit! (en andere updates over wat ik zoal doe)

december 6, 2012 9 reacties

beyondsmall_webLaat ik jullie even bijpraten over wat erg leuke ontwikkelingen! Allereerst het belangrijkste nieuws: mijn eerste boek is recent uitgekomen. Als ik eerlijk mag zijn, ben ik supertrots dat het me gelukt is om een Engelstalig boek te schrijven en uit te (laten) geven en dat bij één van de meest gerenommeerde uitgevers voor jeugdwerkboeken en -materialen in de VS: Simply Youth Ministry.

Het boek heet Beyond Small Talk: Connecting With Teenagers Through Conversations That Matter en het geeft praktische handvatten over hoe je in gesprek kunt komen met jongeren en hoe je daarbij een laag dieper kunt gaan dan alleen over koetjes en kalfjes praten. Het boek is (uiteraard) geschreven voor iedereen die met jongeren werkt, vrijwillig of professioneel. We praten veel een vaak met jongeren als jeugdwerkers, maar het is niet altijd even makkelijk om diepere gesprekken te voeren. Dit praktische boek wil je daarbij helpen door je tips te geven over actief luisteren, de juiste vragen stellen, hoe je jongeren kunt aanspreken en met hen in gesprek kunt komen, hoe je het gesprek op ‘geestelijke’ onderwerpen kunt brengen, enz.

Voor wie meer wil weten en/of het boek wil bestellen (het is o.a. verkrijgbaar bij Amazon.de als Kindle download en bij de Simply Youth Ministry site als gedrukt boek of als digitaal boek in verschillende formaten), alle info staat in deze post op mijn Nederlandse site. Enneh…geef de tip vooral door aan jeugdwerkers die je kent en die het Engels een beetje machtig zijn. Plannen voor een Nederlandse vertaling zijn er namelijk (nog) niet.

Verder had ik gehoopt in het voorjaar van 2012 mijn eerste Nederlandstalige boek over spreken voor jongeren uit te brengen bij Uitgeverij Medema, maar daar is wat vertraging in gekomen. De tijd was te krap om de aanpassingen te doen die nodig waren, dus wordt de publicatiedatum uitgesteld. Jammer, maar geen probleem want zo heb ik meer tijd om er een kwalitatief geweldig boek van te maken 🙂

Daarnaast ben ik lekker aan het bloggen op Youth Leaders Academy (had ik al gemeld dat ik met mijn Engelse site in de top 25 van beste youth ministry blogs ben gekomen? Vond ik ook wel erg leuk voor een niet-Amerikaanse en ook nog eens een vrouw die nog maar anderhalf jaar blogt!) en op mijn Nederlandse site.

A7pffeICUAEIsAL

Dit ben ik tijdens de ‘live blog’ op de Innov8 conferentie. Geen geweldige foto, maar het geeft wel even een beeld.

Twee weken geleden was ik weer in Nederland voor mijn werk. Ik heb een ‘live blog’ gedaan op Innov8, een Nederlandse conferentie voor professionele jeugdwerkers, erg leuk om te doen. Daarnaast heb ik daar een workshop gegeven over time management voor jeugdwerkers. Ook heb ik weer twee preekcursussen gegeven in Nederland, eentje voor beginners en een vervolgdag voor een eerdere groep. Ze blijven vragen om meer trainingsdagen, dus blijkbaar bevalt het erg goed! Ik vind het zelf in ieder geval super mooi om te doen.

Ik spreek met enige regelmaat in onze gemeente hier in Duitsland. Dat is nog best een tijdsinvestering, want het schrijven in het Duits gaat me nog niet helemaal moeiteloos af. Ik moet nog veel woorden opzoeken (en vooral ook vaak de lidwoorden: der, die, das – daar word ik dus echt niet goed van af en toe!). Zo mag ik aanstaande zondag weer spreken en dat is extra leuk, want Rogiers ouders zijn op bezoek dus die kunnen dat ook eens meemaken.

Met kerst komen we weer naar Nederland, allereerst om familie en vrienden te bezoeken (helaas kunnen we niet iedereen langs – sorry!)  maar ook omdat ik weer mag spreken in de jongerenkerstnachtdienst in onze oude kerk in Zoetermeer. Altijd gaaf om daar weer te zijn!

Ik ben nog bezig met een nieuw schrijfproject (Engelstalig, uiteraard weer over jeugdwerk) en ik hoop binnenkort het schrijven van fictie ook weer op te pakken want dat mis ik. En daarnaast heb ik uiteraard nog meer dan genoeg huishoudelijk werk te doen om me bezig te houden 🙂

Ziezo, na deze post met deels schaamteloze zelf-promotie zijn jullie weer een beetje bijgepraat over wat ik zo allemaal doe. Helaas kan Rogier erg weinig zeggen over zijn werk gezien het vertrouwelijke karakter, maar laat me even melden dat hij het erg naar zijn zin heeft en met mooie dingen bezig is!

Categorieën:Werk

Sneeuw

Een blik op onze voortuin in de sneeuw...

Een blik op onze voortuin in de sneeuw…

Het weer is hier de laatste weken relatief mild geweest, maar het was in Nederland niet anders begreep ik. Normaal gesproken hebben we hier vanaf november (stevige) vorst, maar het bleef maar boven nul.

Totdat de temperatuur ineens zakte en we vorig weekend een beste bak met sneeuw kregen. Het meeste is inmiddels alweer gesmolten, maar de verwachtingen zijn dat het de komende dagen weer gaat vriezen en dat er meer sneeuw komt, dus we wachten af. Ik zou het wel leuk vinden als er met Elians kinderfeestje sneeuw lag (we vieren zijn verjaardag de 14e, hij is de 10e jarig), zodat we lekker met de kids sleetje kunnen rijden!

Maar met die sneeuw in onze achtertuin wordt het hier ineens zo’n sprookjesachtig kerstkaart-perfect winter wonderland, dat ik dat even met jullie wilde delen…

En de sprookjesachtige achtertuin...ik kan hier echt van genieten!

En de sprookjesachtige achtertuin…ik kan hier echt van genieten!

Categorieën:Wonen

Nostalgie…of nie?

Zo ziet het er nu uit bij de Nieuwlandstraat…alle noodwinkels zijn weg.

Altijd als ik in Zoetermeer ben, rijd ik even langs ons oude huis. Begrijp me goed, ik ben waanzinnig blij dat we het verkocht hebben, maar het zien van het huis geeft toch ook altijd fijne herinneringen. We hebben daar gewoon een hele goede tijd gehad en mooie dingen meegemaakt, zoals de geboorte van Elian en het jeugdwerk enzo.

Dit keer moest ik wel even met mijn ogen knipperen, want het tijdelijke winkelcentrum wat bij ons voor de deur stond (je weet wel, met de Hema en de Aldi enzo) is weg. Dat zat er wel aan te komen want het was natuurlijk een tijdelijke oplossing tot het winkelcentrum in Oosterheem (eindelijk) klaar zou zijn, maar het was wel even een gekke gewaarwording. Ook de Hoogvliet en snackbar verderop in de straat zijn weg, alleen de noodgebouwen van de apotheek en het gezondheidscentrum staan er nog.

Dit was hoe het er uitzag vanuit onze flat net voor onze verhuizing…

Het grappige is dat toen wij er kwamen wonen, er ook nog niets stond. Een grasveld, meer was het niet. We hebben er nog een filmpje opgenomen met onze jeugdkring destijds. Toen kwam het tijdelijke winkelcentrum en nu…geen idee wat er komt. Er mag laagbouw komen met ‘kleine bedrijvigheid’ maar of dat echt gebouwd gaat worden in deze crisis, terwijl nog zoveel bedrijfspanden leegstaan? Geen idee.

Nostalgie? Ja, wel een beetje, maar hoe meer het verandert rondom ons oude huis, hoe minder dat wordt…

Categorieën:Algemeen

Zo gaat dat in een klein dorp…

In augustus kwam een boer uit een dorp verderop hout storten voor ons voor de open haard…dan wordt ook meteen uitgebreid een praatje gemaakt want zo gaat dat in een klein dorp.

Het dorp waar wij wonen is met recht een gat te noemen. Attenkirchen zelf heeft zo’n 1250 inwoners en met de omliggende dorpjes erbij die erbij horen kom je op 2550. Je mag dus wel constateren dat iedereen elkaar wel zo ongeveer kent.

Zo weet het hele dorp wel dat wij Nederlands zijn, we zijn ook de enige Nederlanders in het dorp…hoewel één van de werknemers bij de tandarts oorspronkelijk uit Limburg komt. Alleen die woont dan weer niet in ons dorp. Men weer het ook als mijn ouders bij ons op bezoek zijn, want een klassiek blauw VW busje met Nederlands kenteken op onze oprit wordt natuurlijk gezien. Iedereen kent Elian ook en als hij ooit zou weglopen, weet iedereen ook waar wij wonen ‘das Haus am Kreisverkehr’, ofwel het huis aan de rotonde. Zo gaat dat in een klein dorp.

Maar soms levert het ook echt mooie momenten op en vorige week vrijdag was zo’n dag. Ik had Elian weggebracht naar de Kindergarten en toen ik terugliep, blokkeerde een grote vrachtwagen met oplegger de straat. In Zoetermeer zou dan iedereen op de claxon drukken en/of boos worden en/of de auto uitstappen en de chauffeur enige welgekozen woorden meegeven. Hier niet. Men kijkt, constateert dat men er niet doorkan en dus wordt er vriendelijk gedraaid, gekeerd, gemanoeuvreerd. Een deel draait om, een deel parkeert even voor 5 minuten bij de katholieke parochie of zelfs bij mensen naast de deur die in die straat wonen. Niemand wordt boos, niemand doet moeilijk. Iedereen snapt dat die vrachtwagen namelijk de nieuwe vloer komt storen bij de Kindergarten waar een paar weken geleden enorme lekkage is geweest. Want zo gaat dat in een klein dorp.

Vervolgens was ik bij de apotheek, waar een moeder van een meisje uit Elians klas werkt. Ze vroeg me hoeveel Rogier had meegekregen op de ouderavond van de Kindergarten de avond ervoor. Normaal gesproken ga ik naar dat soort dingen, maar ik ben nog steeds lelijk aan het hoesten dus Rogier offerde zich op. En een offer was het, hij zat samen met nog één andere papa tussen een lading ‘Weiben’ zoals ze dat hier zo mooi noemen. En die Weiben spreken geen hoog Duits, maar Bayerisch. Rogier had dus inderdaad lang niet alles mee gekregen. Dat had die mama bij de apotheek wel door en dus praatte ze me even bij over wat het meest relevant was voor Elian. Want zo gaat dat in een klein dorp.

Daarna wilde ik nog even langs de bakker, waar weer een andere mama uit Elians klas werkt genaamd Moni. Toen ze me zag riep ze meteen ‘di Mo wa dapfer!’ ofwel dat mijn man dapper was geweest. En ze vertelde vervolgens aan haar collega dat Rogier de hele avond tussen de Weiben had gezeten. Ook zij had door gehad dat het Bayerisch een probleem was geweest en excuseerde zich dat Rogier het zo moeilijk had kunnen volgen. Haar collega moest daar om lachen en grapte dat Moni niet eens hoog Duits kon praten en dat haar Bayerisch zelfs voor Bayerischen niet altijd te verstaan was. Moni erkende dat ze moeilijk te verstaan was, maar meldde vervolgens trots dat ‘die Rahel’ (dat ben ik, zo word mijn naam hier uitgesproken) er in het begin ook geen woord van verstond maar nu hartstikke goed Bayerisch verstond. Een leuke opsteker voor mij die lof opleverde van de andere aanwezigen in de bakkerij. Want zo gaat dat in een klein dorp!

Categorieën:Duitse cultuur, Wonen

St. Maarten

november 18, 2012 Plaats een reactie

Elian (in oranje skipak) samen zijn klasgenootjes, allemaal met lampion, wachtend op de komst van St. Maarten.

Terwijl Rachel zich klaarmaakte voor een trip naar Nederland, hadden Elian en ik vorige week vrijdag 9 november nog iets anders op de rol staan: de jaarlijkse St. Martinsumzug van de Kindergarten, of in goed Nederlands, de St. Maartensoptocht. Deze happening wordt heel serieus genomen, en een flink aantal instanties in het dorp zijn betrokken bij de organisatie ervan, zoals de burgemeester, de brandweer, de sportverenigingen, en ook de katholieke kerk. En dat laatste natuurlijk niet zonder reden, want de St. Maarten is allereerst een katholieke heilige.

Laten we nog even de achtergrond samenvatten. Het Sint Maartenfeest wordt doorgaans gevierd op 11 november, op de naamdag van Martinus van Tours. Deze Martinus werd geboren in het jaar 316 na Christus en werd naar verluid op jonge leeftijd soldaat in het Romeinse Leger. Op een snijdend koude winterdag arriveerde hij op zijn paard bij een stad in Frankrijk. Bij de stadspoort zat een bedelaar, met alleen wat lompen aan, te bibberen in de kou. Martinus zag de man en werd vervuld van mededogen. Hij scheurde zijn mantel in twee stukken en gaf een helft aan de man. Diezelfde nacht kreeg de Martinus een droom, waarin hij Jezus zag gekleed in de halve mantel van de bedelaar. Dat was voor hem een teken uit de Hemel. Martinus verliet het leger, liet zich dopen en werd monnik. De moraal: het is belangrijk om oog te hebben voor de mensen om ons heen en te delen.

Hier, in deze regio, gaat het Sint Maartensfeest eigenlijk altijd samen met een lampionnenoptocht voor de kleutertjes. Het schijnt dat in Freising, de centrale stad in het landsdeel waar wij wonen, jaarlijks echt een fenomenaal grote optocht wordt gehouden. Maar ook hier is de lampionnenoptocht met de kleuters ontzettend koddig. Op verschillende plaatsen in het dorp verzamelen de kleuterklasjes, die zich ‘punktlich’ om 17:30 met ontstoken kaarsjes in de lampionnen richting het verzamelpunt bewegen. Ondertussen zingen de kindertjes samen met de mama’s en papa’s, opa’s en oma’s, kleuterleiders, enz., enz., samen St. Maarten versjes, met de meest tennenkrommende teksten, zoals bijvoorbeeld:

1. Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne!

Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht,

aber nur meine liebe Laterne nicht.

2. Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne!

Sperrt ihn ein den Wind, sperrt ihn ein den Wind.

Er soll warten, bis wir zuhause sind.

3. Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne!

Bleibe hell mein Licht, bleibe hell mein Licht,

denn sonst strahlt meine liebe Laterne nicht.

Op het verzamelpunt wordt dan het verhaal van St. Maarten uitgebeeld, geheel en al inclusief soldaat met mantel op paard en bedelaar in lekkere warme winterkleren (met wat lompen eroverheen). Tot hilariteit van alle kleine kleutertjes deed vorig jaar het paard ondertussen uitgebreid zijn behoefte, wat resulteerde in mooie dampende hopen in het schijnsel van de vele lampionnen.

Hoe katholiek gelovig men hier is, blijkt als er na een paar dankwoorden van het hoofd van kleuterschool, dat er ook nog een gebed wordt uitgesproken. En daar staat dan geheel Attenkirchen met gebogen hoofd. In Nederland lijkt me dat redelijk ondenkbaar als deel van een openbare activiteit.

Naar goed Beiers gebruik moet er natuurlijk dan gegeten en gedronken worden. Voor de koters is er punch (mierzoete limonade) en St. Martinsgänze (een soort geglazuurde sloffe koek in de vorm van een gans), en voor de rest Glühwein en Leberkäsesemmel. Best gezellig, zeggen we dan op z’n Hollands….

Categorieën:Duitse cultuur, Elian