Archief

Archive for the ‘Kerk’ Category

Adventsfeest

P1090738

Mijn Plätzchen…ze waren errug lekker!

Ik ben sinds een tijd vrijwilliger in het tienerwerk in onze kerk. Dat is zoals altijd weer erg leuk, maar het is ook best een uitdaging vanwege de taal en de cultuurverschillen. Half december vierden we het adventsfeest van de MUP-club zoals de tienerclub officieel heet (MUP=Most Unimportant People – zegt misschien wel iets over hoe tieners vaak gezien worden!). Anyway, dat adventsfeest leverde twee grote uitdagingen op.

In de eerste plaats werd ik gevraagd om ‘Plätzchen’ mee te nemen, een typisch Duits iets. Het zijn allerlei soorten kleine koekjes, die vooral in de adventstijd gebakken worden. Het versieren van die dingen is een zeer creatief gebeuren, maar omdat de koekjes zo klein zijn vaak nogal een gepriegel op de vierkante millimeter. Dat is dus niet helemaal mijn ding, hoewel ik bakken best leuk vind. Ook zijn er allerlei ingewikkelde recepten voor het basisdeeg, maar daar had ik al helemaal geen zin in.

P1090735Ik heb dus voor een makkelijke oplossing gekozen door klassieke zandkoekjes te maken in leuke vormen en een chocofrosting te maken (eigenlijk gewoon een chocoladelaagje want het was gesmolten chocolade met een beetje boter erdoor die ik vervolgens weer liet stollen). Als versiering heb ik de overgebleven versieringen van Elians verjaardag gebruikt en zo had ik een zeer vrolijk en bont geheel, wat ook nog eens erg in de smaak viel.

De tweede uitdaging was nog veel groter. Het idee was om iets zelf geknutselds mee te nemen en door middel van loting zouden vervolgens alle cadeaus verdeeld worden. Leuk idee, maar ik ben al helemaal niet van de crea bea (ja, creatief schrijven, video’s maken, dat vind ik wel leuk), dus ik had echt geen idee wat ik moest maken.

Mijn eigengemaakte schilderij met Ierse zegenspreuken.

Mijn eigengemaakte schilderij met Ierse zegenspreuken.

Ik had ooit een idee gezien waarbij je van vingerafdrukken met verf dieren kon maken dus dat leek me wel aardig om als ‘schilderij’ te doen. Nou ja, laat ik het zo zeggen: het resultaat was in mijn hoofd leuker dan in realiteit. Ik heb er ten einde raad wat Ierse zegenwensen bij geschreven en tot mijn geluk lootte ik een tienermeid die er echt superblij mee was en me later nog een speciale bedankmail stuurde. Ik kreeg zelf een kerstboomversiering gemaakt van een dennenappel, erg leuk.

Een idee voor de volgende keer had ik ook al. Iemand kreeg eigengemaakte müsli. Ik zag het en dacht: kijk, als ik dat had geweten. Want jam maken of augurken uit eigen tuin of een lekkere pompoen- of tomatensoep…dat kan ik dan weer wel!

Categorieën:Kerk

Artikel over Zeltlager

september 14, 2012 Plaats een reactie

Voor de mensen die het leuk vinden om hun Duits weer even op te frissen, is hier het artikel wat in de Moosburgse lokale krant stond over het Zeltlager…en ja, ik sta (of liever gezegd: zit) ook op de foto, helemaal rechts onderaan 🙂

Categorieën:Kerk

Een weekje Zeltlager

september 13, 2012 Plaats een reactie

Jongerenwerk is en blijft mijn grote liefde. Ik vind het dan ook geweldig om naast mijn activiteiten voor Youth Leaders Academy ook weer actief te zijn als vrijwilliger in het jeugdwerk van onze kerk. En echt gaaf was het om met de tieners van de kerk en een hele lading van hun vrienden een week op kamp te gaan begin augustus.

Onze kerk in Moosburg organiseert al jaren een tentenkamp (Zeltlager) voor kinderen en voor tieners. Het zijn feitelijk twee verschillende kampen die tegelijkertijd op dezelfde locatie worden gedraaid, Daardoor kunnen ze gebruik maken van dezelfde accommodatie en bv dezelfde keukenploeg. Het tienerkamp bestond uit ruim 50 tieners plus een man of wat leiding, onder wie ik dus (het kinderkamp telde nog eens ruim 20 kids en leiding – totaal zaten we dus ruim boven de 100 mensen). Het thema was ‘Bayern Lager’, dus de hele week door stond de staat Bayern met alle typische gewoontes en tradities centraal. Voor mij wel handig want ik heb meteen een hoop geleerd over onze nieuwe Heimat! Zo weet ik nu alles van het Bayerische Koninkrijk, Koning Ludwig II van Bayern en Hoaberfelder en meer dan me lief is van Bayern München 🙂

Het kamp begon op zondagmiddag, maar ik reed zondagochtend vroeg met twee andere leiding mee naar het kamp. De andere leiding was er al een dag eerder, maar omdat wij nog gasten hadden was dat niet haalbaar. ’s Middags kwamen de tieners aan en begon het werk. Ik heb met de diverse jeugd- en tienergroepen veel kampen gedaan, maar nog nooit een kamp van een week (althans: niet als leiding, wel vroeger als tiener) dus dat was even wennen. Het blijkt dat het eigenlijk hetzelfde is als een weekend, alleen langer 🙂

Mijn taak op het kamp was contacten leggen met de jongeren, bijspringen waar nodig en een praatje houden op donderdagochtend. Qua taken viel het dus hard mee en dat resulteerde in één van de meest ontspannende kampen die ik ooit heb gehad. In Zoetermeer was ik natuurlijk vaak hoofdleiding of had ik organisatorische taken, dus dan was ik vaak tijdens het kamp toch wel druk met van alles. Dat was nu niet het geval, ik heb zelfs tijd gehad om twee boeken te lezen…bijna absurd. Maar gelukkig heb ik ook leuke contacten kunnen leggen met de jongeren. Dat was af en toe best een uitdaging, want ook de jongeren hier spreken Bayerisch met elkaar en geen hoog-Duits. Daar moest ik dus echt alle zeilen bijzetten om de conversaties te kunnen volgen!

We zaten met het kamp op een nieuwe locatie, aan de Rannasee, vlak aan de Oostenrijkse grens en op korte afstand van de prachtige oude Donaustad Passau. De Rannasee is een klein meer wat op 5 min lopen van het kamp lag en waar je heerlijk kon zwemmen. Geen overbodige luxe, want we hadden lekker warm weer. Ik ben zelfs een keer ’s ochtends om 6 uur gaan zwemmen met één van de meiden -heerlijk.

’s Ochtends om 6 uur zwemmen in de Rannasee…kourd, maar wel lekker verfrissend!

In Passau zijn we ook nog een dagje geweest, met twee geweldige hoogtepunten. De eerste was een prachtige documentaire over Bayern die we in de bioscoop hebben gezien getiteld ‘Bavaria: Traumreise durch Bayern‘. Het is een soort ode aan Bayern met veel spectaculaire beelden gemaakt vanuit een helicopter. Hoewel ik de structuur van de docu erg rommelig vond en het echt handig was geweest als ze landkaarten hadden gebruikt zodat je wist waar je naar zat te kijken, waren de beelden echt fenomenaal mooi. Een aanrader voor wie eens wil zien waar wij nu wonen! En het paste natuurlijk helemaal in het thema van het kamp.

Een blik op Passau en de schöne blaue Donau…

Het tweede hoogtepunt die dag was onze flash mob in Passau. Hier bleek toch wel heel duidelijk een verschil met Nederlandse jongeren. Toen één van de leiding voorstelde om voor de flash mob in Passau een Bayerische dans op te voeren, waren de jongeren enthousiast. Dat zie ik Zoetermeerse jongeren niet zo snel doen…en dan druk ik me zachtjes uit. Daar zie je wel iets van de trots om Bayerisch te zijn, zelfs onder jongeren. Bijna volledig in klederdracht gehuld hebben ze na veel oefenen een geweldig leuke dans laten zien in Passau. De beelden zijn door mij gemaakt, in dit geval stond ik echt liever achter dan voor de camera!

Een ander leuk moment in de week was het zingen bij het kampvuur, waarbij de tieners vroegen of ik geen klassiek Nederlands kampvuurlied kon aanleren. Het werd ‘Zeven kleine visjes’ en wat hebben ze dapper geoefend op de Nederlandse woorden! De rest van de week hoorde ik iedere keer tieners ‘blub, blub, blub’ zingen, dus ik geloof dat het wel in de smaak viel. Op de bonte avond hebben we het nog een keer opgevoerd, daar is ook gefilmd maar die beelden heb ik nog niet gezien dus geen idee of dat er een beetje fatsoenlijk op staat. De bonte avond was trouwens sowieso hilarisch.

De jongeren hebben ook zelf een Maibaum gemaakt (zie de foto recht bovenaan deze post). Dat is een lange paal die in elk dorp in Bayern staat en die elke twee tot drie jaar op 1 mei opnieuw gemaakt wordt. Het is een beetje een competitie wie de hoogte Maibaum heeft. Traditioneel is deze blauw-wit geschilderd, de kleuren van de Bayerische vlag, en hangt bovenin een krans. Ook hangen er vaak schilden aan, vroeger de wapens van de verschillende families, maar nu van alles en nog wat. De tieners waren in groepen verdeeld met de namen van de Bayerische provincies en die maakten elk hun eigen schild: Oberbayern, Niederbayern, Franken, Oberpfalz en Schwaben met nog een aparte categorie voor de ‘Zugeroasde’ (lett: toegereisden, ofwel ‘import’) hier Pruisen genoemd.

Mijn toespraak ging goed, ik had als thema ‘God als Koning’ samen met één van de andere leiders en mocht eerst iets vertellen over koninkrijken in het algemeen. Dat is natuurlijk niet moeilijk voor iemand die als enige in het gezelschap onderdaan was van een koninkrijk: Nederland. Na wat leuke wetenswaardigheden hebben we verteld over God als perfecte, betrouwbare Koning. Een mooie boodschap, zeker gezien het feit dat de overgrote meerderheid van de tieners die mee was geen christen is. Ook dat maakte het kamp wel heel anders dan de kampen die in in Nederland gewend was.

Ik heb genoten van deze week, al kwam ik wel volledig brak terug. De eerste nachten had ik nog prima geslapen, maar met name de laatste twee was het bar. De laatste nacht is hier de tradite om helemaal niet te gaan slapen en hoewel ik echt wel wilde slapen, ging dat niet vanwege de hoeveelheid decibels die de tieners produceerden. Daarin verschillen ze dan weer niet van Nederlandse tieners 🙂

p.s. Er heeft zelfs nog een groot artikel in de lokale krant gestaan over het kamp, die zal ik morgen even posten – voor de mensen die hun Duits even willen ophalen 🙂

Categorieën:Duitse cultuur, Kerk

Preken bij de tieners

augustus 28, 2012 2 reacties

ImageHet moeilijkste van de afgelopen twee jaar in Duitsland (jaja, we zitten hier deze maand alweer twee jaar!) was het loslaten van het jeugdwerk in Zoetermeer. Ik miste niet alleen de contacten met de individuele jongeren, maar ook het gevoel ‘op mijn plek’ te zitten. Jeugdwerk heeft echt mijn hart en hoewel ik met mijn activiteiten voor Youth Leaders Academy op een andere manier wel degelijk heel actief in jeugdwerk was, miste ik het praktische, uitvoerende werk.

Het heeft zoals de trouwe lezers hier weten ook even geduurd voordat we een nieuwe kerk hadden gevonden hier. Maar inmiddels zijn we erg op onze plek in de Freie evangelische Gemeinde Moosburg en beginnen we daar echt onze draai te vinden. En daar heeft het nieuws van mijn vorige baan zich inmiddels ook verspreid, dus men wist mij snel te vinden voor het tiener- en jongerenwerk hier.

ImageOp 13 juli had ik dan ook mijn preekdebuut bij de tienergroep, ofwel de MUP-club (Most Unimportant People-club). Ik was gevraagd een kort praatje te houden en als thema hadden we Alien bedacht. Ik heb iets verteld over het gevoel in een vreemd land te wonen, een nieuwe taal te leren, nergens meer echt helemaal thuis te zijn, om vervolgens iets te delen over een eeuwig Thuis bij God. Het viel wel in de smaak, ondanks mijn nog steeds rammelende Duits. Gitta, de coordinator van het tienerwerk, had geweldig leuke snacks erbij bedacht: Griesbrei met groene kleurstof en van die gummi-slangen erin…gaf een onwijs smerige, alien aanblik!

Ik vond het geweldig om weer echt onder de tieners te zijn en het beviel van de andere kant ook wel geloof ik, want ik werd nogmaals dringend gevraagd of ik echt niet mee kon met het tienerkamp begin augustus. Maar daarover meer in een latere post 🙂

Categorieën:Kerk

Leren preken

Afgelopen weekend was ik weer eens in Nederland (ik vlieg wat hen en weer de laatste maanden!). Vrijdags heb ik twee van mijn oude jeugdgroep getrouwd, Frank en Iris. Dat was wel echt heel erg mooi en gaaf om te doen. Ik heb er erg van genoten om die dienst te mogen doen!

Ook leuk om weer even bij te praten met Christian, een van de jonge leiders daar. We zijn lekker naar Scheveningen geweest en hebben geheel volgens traditie een bar slechte film gezien (Snow white and the huntsman – geen aanrader, die film kan niet besluiten of het een avonturenfilm is, een actiefilm, een thriller, een sprookje of een romantische film…en is dus niks).

Zaterdags had ik een primeur: ik gaf voor het eerst een cursus Preken voor Beginners aan twaalf cursisten. Die kwamen deels uit mijn oude gemeente in Zoetermeer en deels uit andere gemeentes. Ik vond het ontzettend gaaf om te doen, maar we hadden ook echt een bijzondere groep die goed meedeed, veel vragen stelde en het vooral geweldig goed deed bij het ‘echte’ preken. Wat ik gaaf vond, was dat er ook twee zeventienjarige jongens bij zaten (en de oudste deelnemer was 64) – dat is samen leren en samen kerk zijn!

Mijn doel is om met mijn bedrijfje Youth Leaders Academy dit nog veel meer te gaan doen. Als jij dus wilt leren preken, hier verder in wilt groeien of belangstelling hebt om zoiets te organiseren in je kerk of jeugdgroep, laat het me weten!

Ik kon mijn eigen cursus meteen weer in de praktijk brengen zondags want toen sprak ik in de tienerdienst in Parousia Zoetermeer, mijn oude gemeente. Het onderwerp was ‘Great expectations’ en ik heb geprobeerd tieners duidelijk te maken dat ze nooit te jong zijn om verschil te maken…Ik hoop dat het overgekomen is. De dienst was buiten, dus dat geeft altijd een leuke sfeer.

Zondagmiddag heb ik nog een vriend van ons bezocht die erg naar nieuws had gekregen en ’s avonds was ik uitgenodigd op een bbq van de jongvolwassenenkring, waar veel oude kringleden van onze jeugdkring nu op zitten. Zo mooi om te zien hoe goed ze het doen, ben echt trots op ze! Dat maakt het loslaten weer wat makkelijker…

Categorieën:Kerk

Eine kleine Wanderung

Elian met twee andere kindjes aan het spelen tijdens ons dagje uit met de kerk

“Wir machen eine kleine Wanderung…”, dat stond er op de uitnodiging. Uiteindelijk bleek het een tocht van zo’n 20 kilometer te zijn. Maar laat ik bij het begin beginnen…

We bezoeken sinds een tijdje de Freie Evangelische Gemeinde Moosburg en dat bevalt ons goed. Het is een kleine gemeente met zo’n 40-50 bezoekers met een parttime voorganger. We zitten inmiddels op kring bij de voorganger en zijn vrouw (die iets jonger zijn dan wij) en een echtpaar uit het nabij gelegen dorpje Au wat iets ouder is dan wij. De kring bevalt ons erg goed en ons Duits (en met name ook ons ‘christelijk Duits’) gaat met sprongen vooruit. Ik heb afgelopen week ook voor het eerst de kring geleid en dat ging uitstekend!

De kerk behoort tot een nationale bond van freie evangelische gemeinden die een beetje tussen een baptistenkerk en een evangelische gemeente in zitten. Onze club in Moosburg is vooral informeel (wat ook logisch is in zo’n kleine kerk) en staat open voor vernieuwingen. Ze zijn ook actief met bijvoorbeeld de Alpha cursus, vrouwenwerk, kinder- en jeugdwerk en nog meer. En tot mijn grote vreugde mogen vrouwen spreken, wat helemaal niet zo vanzelfsprekend is! Elian heeft het ook naar zijn zin en maakt allerlei vriendjes van verschillende leeftijden. Het lijkt er dus op dat we ons geestelijk thuis hebben gevonden, een grote rust.

De pahaden op, de lahanen in…

Maar goed, 1 mei is hier een vrije dag (Tag der Arbeit) en er stond een gemeente uitje op het programma. Dat leek ons een leuke manier om mensen te leren kennen dus we meldden ons aan. Op de uitnodiging stond dat we ‘eine kleine Wanderung’ gingen maken langs de rivier de Isar, een mooi natuurgebied. Onderweg zouden we dan stops maken met spelletjes voor de kids en met verhalen rondom het thema Gideon. Klonk leuk! De groep was zo’n 25 man groot inclusief 5 kinderen onder wie Elian.

Uiteindelijk bleek onze definitie van een kleine wandeling iets anders, want we bleven maar sjouwen! Het eerste deel ’s ochtends was op zich goed te doen langs de oever van de Isar. Het was mooi weer en alleen de muggen waren irritant, maar verder was het erg gezellig. De omgeving is ook prachtig met veel vogels en allerlei wilde bloemen. Alleen zo rond de lunch knapte Elian af en moest Rogier hem op zijn nek gaan dragen. Dan wordt 16 kilo snel erg zwaar!

Het diner in de Biergarten. Rechts van mij (op de foto links) zitten de voorganger en zijn vrouw.

Ik heb erg last van mijn rug op het moment, dus de voorgestelde plek om te lunchen (de de kiezeloever van de Isar) was voor mij niet echt haalbaar. Er bleek een Naturfreundenhaus in de buurt te zijn waar we konden lunchen (daar zijn wij dus ook met z’n drieën naartoe gegaan – de groep heeft ons daar later weer opgepikt want dat lag op de route) We vroegen even door waar we nu precies zaten en kwamen erachter dat we ongeveer halverwege waren…we waren dus al die tijd alleen maar verder van het startpunt afgelopen!

Het idee om Elian de hele middag nog te moeten dragen was niet echt aantrekkelijk, zeker niet toen we hoorden dat we terug door de heuvels gingen en gingen klimmen en dalen. De uitkomst bleek de vrouw van de voorganger die ons halverwege trof met hun tweejarige. Zij wilde niet meelopen omdat ze eigenlijk nog ziek was. Uiteindelijk gingen ik, Elian en nog twee andere kleinere kids  met haar mee naar het startpunt/eindpunt waar we gelukkig een speeltuintje vonden waar de kids heerlijk konden spelen.

Achteraf was dit echt puur geluk, want de weg terug was echt te pittig geweest zowel voor mij als voor de kids. Rogier heeft nog steeds last van z’n knieën ervan, die had ook niet echt geschikte schoenen aan om de bergen in te gaan. De anderen waren ook niet echt hierop voorbereid hoor: velen droegen korte broeken en kwamen terug met bloedende benen van de doornstruiken en onder de irritaties van de brandnetels. Het bleek dat de organisator twee weken ervoor had ‘proef gelopen’ en toen was er bijna geen brandnetel te zien…maar door twee weken warm weer afgewisseld met regen was het stevig gegroeid. Ook bleek hij een zeer ervaren bergwandelaar die niet helemaal goed had ingeschat wat haalbaar is met onervaren lopers en kleine kids. Ach zo leer je…

Een van de foto’s die Elian heeft gemaakt…geen idee wie het is (niet iemand van onze groep), maar niet echt een charmante aanblik 🙂

We sloten de dag af met een lekkere maaltijd in een Biergarten. Voor de mensen die dat begrip niet kennen: dat is een soort café met een tuin waar je kunt eten, meestal traditioneel Duitse en Bayerische prak zoals schnitzel, spätzle, schweinehacksle en dat soort lekkernijen…wij hebben ons tegoed gedaan aan een lekkere schnitzel, want die kunnen ze hier wel bakken! Het leuke van veel Biergartens is dat je ook je eigen eten mag meenemen, je bestelt dan drinken en eet je eigen picknick op. Leuk concept! En het uit eten gaan kost hier ook geen hout, voor 10 euro heb je een schnitzel die amper op je bord past, met friet en salade erbij inclusief een glas fris…Sterker nog, bij het Naturfreundenhaus betaalden we voor een koffie, een cola en een appelsap (beiden flesjes van 0,5 liter) 4,50euro! Kom daar maar eens om in Nederland…

De maaltijd was erg gezellig en we hebben zoals ook ons doel was mensen beter leren kennen. Elian heeft erg leuk gespeeld met de andere kindjes en wilde de volgende dag wel weer. Hij ging op een gegeven moment ook zelf foto’s maken met onze camera, echt geweldig…Het focussen is nog een beetje een uitdaging, maar er zaten erg grappige shots bij!

Al met al toch een geslaagd dagje uit, maar de volgende keer vragen we wel even door wat er bedoeld wordt met ‘eine kleine Wanderung’ 🙂

Categorieën:Kerk

Het jovoweekend

april 27, 2012 2 reacties

Zingen voor de bewoners van een zorgcentrum in Nunspeet...geweldig mooie ervaring.

Vorig weekend was ik weer in Nederland om te spreken op het jongvolwassenenweekend van onze kerk in Zoetermeer. Het was een mooi en goed weekend met zo’n krappe 30 jongeren en leiders in de mooie omgeving van Vierhouten. Natuurlijk leuk om zoveel bekende gezichten weer te zien en met mensen bij te kunnen praten. Een groot deel van de deelnemers heeft vroeger bij B1 gezeten toen ik daar leiding van was, dus dat was leuk om weer herinneringen op te halen.

Het thema van het weekend was ‘Closer’ en we hebben nagedacht over dichter naar God toegroeien door geestelijke disciplines als gebed, meditatie, Bijbelstudie, dienen en nog meer. Ik blijf dit soort weekenden echt geweldig vinden, ondanks de korte nachten en de brakke accommodatie. Je gaat net even wat dieper en verder dan op een gewone avond. En ik heb in een workshop ook nog de basispassen van salsa geleerd, dus wat wil je nog meer 🙂

Om het ‘dienen’ praktisch te maken stond er zaterdagmiddag een uitstapje naar een verzorgingstehuis in Nunspeet op de agenda, waar we liederen hebben gezongen voor de bewoners. Ik moet zeggen: dat heeft me diep geraakt. We zongen oude ‘klassiekers’ zoals Welk een Vriend is onze Jezus, Lichtstad met uw paarlen poorten, U zij de glorie en Genade kocht mij vrij. Het trof me hoezeer deze muziek en liederen harten raakte. Sommige oudjes zaten echt te snikken omdat het zoveel emoties opriep.

Jaja, Rachel danst de salsa 😉

Eén van de medewerkers vroeg aan ons of iemand toevallig Frans sprak. Er bleek een dametje te zijn wat van oorsprong Frans was en door dementie het Nederlands was kwijt geraakt. Ik bood mijn gebrekkige diensten aan (mijn Frans is sinds de middelbare school aardig weggezakt!) en begon met een keurig “Bonjour madam, comment allez-vous?” Je had haar gezicht moeten zien, het was alsof er een lampje aan ging! Ze begon hele verhalen tegen me af te steken over Parijs waar ze geboren was, over hoe ze in Nederland terecht was gekomen en hoezeer ze genoot van onze muziek (en ik verstond er meer van dan ik verwacht had!). Toen we even later ‘U zij de glorie’ gingen zingen schoot ik snel een ander meisje aan wat de Franse versie ook kende en samen zongen we op onze knieën zittend naast deze mevrouw ‘A Toi la Gloire’. Ze omhelsde ons alsof ze ons nooit meer wilde laten gaan. Ik kon zelf mijn tranen nauwelijks bedwingen.

In de pauze zat ik met een andere mevrouw te praten en vroeg haar naar haar lievelingslied. Het bleek ‘Lichtstad met uw paarlen poorten’ te zijn, dus ik vertelde dat ze geluk had, want dat we die nog zouden gaan zingen. Ze werd helemaal blij en vertelde dat het haar lievelingslied was omdat ze graag over de hemel zong, daar ging ze straks immers naartoe. Ze had een rotsvast vertrouwen op Jezus en als je dan zo vlak voor de hemelpoorten staat dan maakt dat wel indruk.

Ook de rest van de groep kwam geraakt terug en vertelde allerlei verhalen over gesprekken en ontmoetingen. Het was prachtig om te zien hoe God ons heeft gebruikt die anderhalf uur dat we daar waren. En we hebben niets anders gedaan dan zingen, muziek maken en met mensen praten. Dat is nou dienen.

Al met al een geweldig mooi weekend, graag voor herhaling vatbaar!

Categorieën:Kerk, Werk