Home > Duitse cultuur, Wonen > Zo gaat dat in een klein dorp…

Zo gaat dat in een klein dorp…

In augustus kwam een boer uit een dorp verderop hout storten voor ons voor de open haard…dan wordt ook meteen uitgebreid een praatje gemaakt want zo gaat dat in een klein dorp.

Het dorp waar wij wonen is met recht een gat te noemen. Attenkirchen zelf heeft zo’n 1250 inwoners en met de omliggende dorpjes erbij die erbij horen kom je op 2550. Je mag dus wel constateren dat iedereen elkaar wel zo ongeveer kent.

Zo weet het hele dorp wel dat wij Nederlands zijn, we zijn ook de enige Nederlanders in het dorp…hoewel één van de werknemers bij de tandarts oorspronkelijk uit Limburg komt. Alleen die woont dan weer niet in ons dorp. Men weer het ook als mijn ouders bij ons op bezoek zijn, want een klassiek blauw VW busje met Nederlands kenteken op onze oprit wordt natuurlijk gezien. Iedereen kent Elian ook en als hij ooit zou weglopen, weet iedereen ook waar wij wonen ‘das Haus am Kreisverkehr’, ofwel het huis aan de rotonde. Zo gaat dat in een klein dorp.

Maar soms levert het ook echt mooie momenten op en vorige week vrijdag was zo’n dag. Ik had Elian weggebracht naar de Kindergarten en toen ik terugliep, blokkeerde een grote vrachtwagen met oplegger de straat. In Zoetermeer zou dan iedereen op de claxon drukken en/of boos worden en/of de auto uitstappen en de chauffeur enige welgekozen woorden meegeven. Hier niet. Men kijkt, constateert dat men er niet doorkan en dus wordt er vriendelijk gedraaid, gekeerd, gemanoeuvreerd. Een deel draait om, een deel parkeert even voor 5 minuten bij de katholieke parochie of zelfs bij mensen naast de deur die in die straat wonen. Niemand wordt boos, niemand doet moeilijk. Iedereen snapt dat die vrachtwagen namelijk de nieuwe vloer komt storen bij de Kindergarten waar een paar weken geleden enorme lekkage is geweest. Want zo gaat dat in een klein dorp.

Vervolgens was ik bij de apotheek, waar een moeder van een meisje uit Elians klas werkt. Ze vroeg me hoeveel Rogier had meegekregen op de ouderavond van de Kindergarten de avond ervoor. Normaal gesproken ga ik naar dat soort dingen, maar ik ben nog steeds lelijk aan het hoesten dus Rogier offerde zich op. En een offer was het, hij zat samen met nog één andere papa tussen een lading ‘Weiben’ zoals ze dat hier zo mooi noemen. En die Weiben spreken geen hoog Duits, maar Bayerisch. Rogier had dus inderdaad lang niet alles mee gekregen. Dat had die mama bij de apotheek wel door en dus praatte ze me even bij over wat het meest relevant was voor Elian. Want zo gaat dat in een klein dorp.

Daarna wilde ik nog even langs de bakker, waar weer een andere mama uit Elians klas werkt genaamd Moni. Toen ze me zag riep ze meteen ‘di Mo wa dapfer!’ ofwel dat mijn man dapper was geweest. En ze vertelde vervolgens aan haar collega dat Rogier de hele avond tussen de Weiben had gezeten. Ook zij had door gehad dat het Bayerisch een probleem was geweest en excuseerde zich dat Rogier het zo moeilijk had kunnen volgen. Haar collega moest daar om lachen en grapte dat Moni niet eens hoog Duits kon praten en dat haar Bayerisch zelfs voor Bayerischen niet altijd te verstaan was. Moni erkende dat ze moeilijk te verstaan was, maar meldde vervolgens trots dat ‘die Rahel’ (dat ben ik, zo word mijn naam hier uitgesproken) er in het begin ook geen woord van verstond maar nu hartstikke goed Bayerisch verstond. Een leuke opsteker voor mij die lof opleverde van de andere aanwezigen in de bakkerij. Want zo gaat dat in een klein dorp!

Categorieën:Duitse cultuur, Wonen
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: