Archief

Archive for november, 2012

Nostalgie…of nie?

Zo ziet het er nu uit bij de Nieuwlandstraat…alle noodwinkels zijn weg.

Altijd als ik in Zoetermeer ben, rijd ik even langs ons oude huis. Begrijp me goed, ik ben waanzinnig blij dat we het verkocht hebben, maar het zien van het huis geeft toch ook altijd fijne herinneringen. We hebben daar gewoon een hele goede tijd gehad en mooie dingen meegemaakt, zoals de geboorte van Elian en het jeugdwerk enzo.

Dit keer moest ik wel even met mijn ogen knipperen, want het tijdelijke winkelcentrum wat bij ons voor de deur stond (je weet wel, met de Hema en de Aldi enzo) is weg. Dat zat er wel aan te komen want het was natuurlijk een tijdelijke oplossing tot het winkelcentrum in Oosterheem (eindelijk) klaar zou zijn, maar het was wel even een gekke gewaarwording. Ook de Hoogvliet en snackbar verderop in de straat zijn weg, alleen de noodgebouwen van de apotheek en het gezondheidscentrum staan er nog.

Dit was hoe het er uitzag vanuit onze flat net voor onze verhuizing…

Het grappige is dat toen wij er kwamen wonen, er ook nog niets stond. Een grasveld, meer was het niet. We hebben er nog een filmpje opgenomen met onze jeugdkring destijds. Toen kwam het tijdelijke winkelcentrum en nu…geen idee wat er komt. Er mag laagbouw komen met ‘kleine bedrijvigheid’ maar of dat echt gebouwd gaat worden in deze crisis, terwijl nog zoveel bedrijfspanden leegstaan? Geen idee.

Nostalgie? Ja, wel een beetje, maar hoe meer het verandert rondom ons oude huis, hoe minder dat wordt…

Categorieën:Algemeen

Zo gaat dat in een klein dorp…

In augustus kwam een boer uit een dorp verderop hout storten voor ons voor de open haard…dan wordt ook meteen uitgebreid een praatje gemaakt want zo gaat dat in een klein dorp.

Het dorp waar wij wonen is met recht een gat te noemen. Attenkirchen zelf heeft zo’n 1250 inwoners en met de omliggende dorpjes erbij die erbij horen kom je op 2550. Je mag dus wel constateren dat iedereen elkaar wel zo ongeveer kent.

Zo weet het hele dorp wel dat wij Nederlands zijn, we zijn ook de enige Nederlanders in het dorp…hoewel één van de werknemers bij de tandarts oorspronkelijk uit Limburg komt. Alleen die woont dan weer niet in ons dorp. Men weer het ook als mijn ouders bij ons op bezoek zijn, want een klassiek blauw VW busje met Nederlands kenteken op onze oprit wordt natuurlijk gezien. Iedereen kent Elian ook en als hij ooit zou weglopen, weet iedereen ook waar wij wonen ‘das Haus am Kreisverkehr’, ofwel het huis aan de rotonde. Zo gaat dat in een klein dorp.

Maar soms levert het ook echt mooie momenten op en vorige week vrijdag was zo’n dag. Ik had Elian weggebracht naar de Kindergarten en toen ik terugliep, blokkeerde een grote vrachtwagen met oplegger de straat. In Zoetermeer zou dan iedereen op de claxon drukken en/of boos worden en/of de auto uitstappen en de chauffeur enige welgekozen woorden meegeven. Hier niet. Men kijkt, constateert dat men er niet doorkan en dus wordt er vriendelijk gedraaid, gekeerd, gemanoeuvreerd. Een deel draait om, een deel parkeert even voor 5 minuten bij de katholieke parochie of zelfs bij mensen naast de deur die in die straat wonen. Niemand wordt boos, niemand doet moeilijk. Iedereen snapt dat die vrachtwagen namelijk de nieuwe vloer komt storen bij de Kindergarten waar een paar weken geleden enorme lekkage is geweest. Want zo gaat dat in een klein dorp.

Vervolgens was ik bij de apotheek, waar een moeder van een meisje uit Elians klas werkt. Ze vroeg me hoeveel Rogier had meegekregen op de ouderavond van de Kindergarten de avond ervoor. Normaal gesproken ga ik naar dat soort dingen, maar ik ben nog steeds lelijk aan het hoesten dus Rogier offerde zich op. En een offer was het, hij zat samen met nog één andere papa tussen een lading ‘Weiben’ zoals ze dat hier zo mooi noemen. En die Weiben spreken geen hoog Duits, maar Bayerisch. Rogier had dus inderdaad lang niet alles mee gekregen. Dat had die mama bij de apotheek wel door en dus praatte ze me even bij over wat het meest relevant was voor Elian. Want zo gaat dat in een klein dorp.

Daarna wilde ik nog even langs de bakker, waar weer een andere mama uit Elians klas werkt genaamd Moni. Toen ze me zag riep ze meteen ‘di Mo wa dapfer!’ ofwel dat mijn man dapper was geweest. En ze vertelde vervolgens aan haar collega dat Rogier de hele avond tussen de Weiben had gezeten. Ook zij had door gehad dat het Bayerisch een probleem was geweest en excuseerde zich dat Rogier het zo moeilijk had kunnen volgen. Haar collega moest daar om lachen en grapte dat Moni niet eens hoog Duits kon praten en dat haar Bayerisch zelfs voor Bayerischen niet altijd te verstaan was. Moni erkende dat ze moeilijk te verstaan was, maar meldde vervolgens trots dat ‘die Rahel’ (dat ben ik, zo word mijn naam hier uitgesproken) er in het begin ook geen woord van verstond maar nu hartstikke goed Bayerisch verstond. Een leuke opsteker voor mij die lof opleverde van de andere aanwezigen in de bakkerij. Want zo gaat dat in een klein dorp!

Categorieën:Duitse cultuur, Wonen

St. Maarten

november 18, 2012 Plaats een reactie

Elian (in oranje skipak) samen zijn klasgenootjes, allemaal met lampion, wachtend op de komst van St. Maarten.

Terwijl Rachel zich klaarmaakte voor een trip naar Nederland, hadden Elian en ik vorige week vrijdag 9 november nog iets anders op de rol staan: de jaarlijkse St. Martinsumzug van de Kindergarten, of in goed Nederlands, de St. Maartensoptocht. Deze happening wordt heel serieus genomen, en een flink aantal instanties in het dorp zijn betrokken bij de organisatie ervan, zoals de burgemeester, de brandweer, de sportverenigingen, en ook de katholieke kerk. En dat laatste natuurlijk niet zonder reden, want de St. Maarten is allereerst een katholieke heilige.

Laten we nog even de achtergrond samenvatten. Het Sint Maartenfeest wordt doorgaans gevierd op 11 november, op de naamdag van Martinus van Tours. Deze Martinus werd geboren in het jaar 316 na Christus en werd naar verluid op jonge leeftijd soldaat in het Romeinse Leger. Op een snijdend koude winterdag arriveerde hij op zijn paard bij een stad in Frankrijk. Bij de stadspoort zat een bedelaar, met alleen wat lompen aan, te bibberen in de kou. Martinus zag de man en werd vervuld van mededogen. Hij scheurde zijn mantel in twee stukken en gaf een helft aan de man. Diezelfde nacht kreeg de Martinus een droom, waarin hij Jezus zag gekleed in de halve mantel van de bedelaar. Dat was voor hem een teken uit de Hemel. Martinus verliet het leger, liet zich dopen en werd monnik. De moraal: het is belangrijk om oog te hebben voor de mensen om ons heen en te delen.

Hier, in deze regio, gaat het Sint Maartensfeest eigenlijk altijd samen met een lampionnenoptocht voor de kleutertjes. Het schijnt dat in Freising, de centrale stad in het landsdeel waar wij wonen, jaarlijks echt een fenomenaal grote optocht wordt gehouden. Maar ook hier is de lampionnenoptocht met de kleuters ontzettend koddig. Op verschillende plaatsen in het dorp verzamelen de kleuterklasjes, die zich ‘punktlich’ om 17:30 met ontstoken kaarsjes in de lampionnen richting het verzamelpunt bewegen. Ondertussen zingen de kindertjes samen met de mama’s en papa’s, opa’s en oma’s, kleuterleiders, enz., enz., samen St. Maarten versjes, met de meest tennenkrommende teksten, zoals bijvoorbeeld:

1. Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne!

Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht,

aber nur meine liebe Laterne nicht.

2. Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne!

Sperrt ihn ein den Wind, sperrt ihn ein den Wind.

Er soll warten, bis wir zuhause sind.

3. Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne!

Bleibe hell mein Licht, bleibe hell mein Licht,

denn sonst strahlt meine liebe Laterne nicht.

Op het verzamelpunt wordt dan het verhaal van St. Maarten uitgebeeld, geheel en al inclusief soldaat met mantel op paard en bedelaar in lekkere warme winterkleren (met wat lompen eroverheen). Tot hilariteit van alle kleine kleutertjes deed vorig jaar het paard ondertussen uitgebreid zijn behoefte, wat resulteerde in mooie dampende hopen in het schijnsel van de vele lampionnen.

Hoe katholiek gelovig men hier is, blijkt als er na een paar dankwoorden van het hoofd van kleuterschool, dat er ook nog een gebed wordt uitgesproken. En daar staat dan geheel Attenkirchen met gebogen hoofd. In Nederland lijkt me dat redelijk ondenkbaar als deel van een openbare activiteit.

Naar goed Beiers gebruik moet er natuurlijk dan gegeten en gedronken worden. Voor de koters is er punch (mierzoete limonade) en St. Martinsgänze (een soort geglazuurde sloffe koek in de vorm van een gans), en voor de rest Glühwein en Leberkäsesemmel. Best gezellig, zeggen we dan op z’n Hollands….

Categorieën:Duitse cultuur, Elian

Over mutsen, winterjassen en van suiker zijn

november 12, 2012 3 reacties

Elian vorig winter met -10 aan het sleeën…kijk, dan mag je van mij een muts op 🙂

Hoe langer je ergens woont, hoe meer je bepaalde dingen opvallen. Het lijkt namelijk wel of de kinderen hier van suiker zijn. Je zou denken dat in een gebied waar de winters stevig zijn en jaarlijks bakken met sneeuw vallen, de kids gewend zijn aan kou. Het gekke is echter dat de kinderen hier al bij het minste beetje frisheid of wind hun winterjas aankrijgen en een muts op hebben. Ik bedoel, in Nederland dragen we mutsen en handschoenen en sjaals als het vriest, toch? Of als het echt vies waterkoud is en je moet tien kilometer fietsen ofzo. Maar we gan toch geen muts opzetten als het 10 graden boven nul is en het een beetje waait? Nou hier dus wel.

In het begin vond ik het maar flauwekul. Elian had het ook echt niet koud hoor, hij is actief genoeg, zeker als hij buiten speelt. Maar ja, als alle kinderen een muts op hebben en hij is de enige met nog zijn zomerjas aan en zonder muts, dan gaat hem dat natuurlijk ook opvallen. Hij wilde ook zijn muts op want dat hadden de andere kindjes ook. Dus heeft Elian tegenwoordig ook een muts op en een winterjas aan. Nou is dat laatste niet helemaal onterecht, we hebben hier in oktober de eerste sneeuw al gehad toen het een paar dagen even heel koud was. Die muts vind ik echter eigenlijk onzin..maar ja, wat doe je eraan?

Gekke Duitsers.

Categorieën:Duitse cultuur, Elian

Weer naar school

Elian op zijn eerste schooldag…wat wordt hij groot he?

En tja, toen zat in de tweede week van september de vakantie er weer echt op en moest Elian weer naar school. Hij gaat zoals jullie misschien nog wel weten hier in ons dorp naar de Kindergarten, vergelijkbaar met de oude Nederlandse kleuterschool. De Kindergarten begint hier officieel bij drie, maar in ons dorp is de jongste groep al vanaf 2 1/2 jaar. Maar veel kindjes gaan pas als ze bijna vier zijn omdat moeders hier veel minder vaak werken dan in Nederland.

Elian heeft het eerste jaar dat wij hier woonden in de jongste groep gezeten, de Igelgruppe, maar zit sinds vorig jaar in de Käfergruppe. Daar heeft hij het erg naar zijn zin. Hij gaat nu drie dagen tot kwart over drie naar school en twee dagen tot kwart over één. Dat is eigenlijk onze eigen keuze, want de verplichte tijden zijn tot kwart over twaalf elke dag. Elian blijft langer deels omdat ik dan thuis aan het werk kan (want als hij thuis is, hoe gezellig ook, komt er van werken weinig terecht), maar ook omdat het erg goed is voor zijn Duits.

’s Ochtends begint de groep als alle kindjes er zijn met de ochtendkring (Morgenkreis) en daarna is er elke ochtend een ander programma. Er wordt veel vrij gespeeld, waarbij Elian graag met zijn vriendjes de autohoek of de bouwhoek induikt. Ze knutselen ook veel, Elian is vooral gek op dingen maken met strijkkralen, bijvoorbeeld draken, sterren of andere dieren. Erg goed voor zijn motoriek en concentratie! Wat hij ook leuk vindt is spelletjes doen met de juf en de andere kinderen. Favoriet bij hem is Halli Galli junior en ‘Können Schweinen fliegen?’, een spel waarbij je kennis over dieren getest wordt. Buiten spelen is ook altijd feest, vooral dingen bouwen in de enorme zandbak. Hij komt altijd even vies thuis, maar daarvoor is het een jongetje denk ik dan maar!

En nog even de achterkant zodat iedereen zijn stoere Spiderman rugzak kan zien 🙂

De Kindergarten organiseert ook veel. Zo was er een maand geleden weer een ‘Markttag’ waarbij de kinderen eigen verbouwde of gemaakte producten verkopen, de opbrengst is dan voor de Kindergarten. Een lucratieve aangelegenheid dit jaar, want er is ruim 1350 euro opgehaald. Daarvan gaat dan wer 10% naar een goed doel, in dit geval een weeskinderenproject in Oeganda. Daar zijn ze hier ook altijd wel goed in, vind ik mooi om te zien. Deze week worden er bv ook weer ‘schoenendoospakketten’ ingezameld voor kinderen in oost-Europa. Die maatschappelijke betrokkenheid mag ik wel. Past ook wel bij de feestdag die eraan zit te komen, want vandaag is het weer St. Maarten, wat in het teken staat van naastenliefde en zorg voor de armen.

Het schoolsysteem is hier in ieder geval wezenlijk anders dan in Nederland. Kinderen moeten hier naar de lagere school (‘Grundschule’) als ze 6 zijn in september. Ze mogen eerder, nl. als ze voor 1 januari 6 worden. Elian (hij is van 10 december) zou dus technisch gesproken volgend schooljaar naar de lagere school mogen. Het is hier echter zeer ongebruikelijk. Men heeft hier vooral het streven om kinderen zo lang mogelijk kind te laten zijn en op de Kindergarten te laten.

Dat heeft er ook wel mee te maken dat de lagere school hier ook meteen vol aan de bak gaat, je krijgt vanaf dag één meteen (veel) huiswerk. De kinderen hebben in vergelijking met Nederland erg korte lesdagen (van half 8 tot 11 is hier heel normaal), maar moeten erg veel thuis doen. De overgang van kleuterschool naar lagere school is daarmee een hele grote, niet zo verwonderlijk dus dat men hier zo lang mogelijk mee wacht. We gaan daar dus maar in mee, maar ergens voelt het wel wat vreemd dat Elian pas gaat ‘leren’ als hij al bijna 7 is…

Categorieën:Duitse cultuur, Elian

Bayernpark

november 8, 2012 1 reactie

We zijn nog steeds in augustus gebleven, want jullie hebben nog een verslag tegoed van ons dagje in het Bayernpark. Dat is een attractiepark hier niet zover vandaan wat vooral gericht is op kinderen onder de 10, hoewel ze een paar wat meer spectaculaire attracties hebben, maar daarover later meer.

We hadden opnieuw enorm geluk met het weer: het was een stralende warme dag, maar ook weer niet zo warm dat het niet te harden was. Eerlijk gezegd hadden we gezien het weer en de vakantieperiode gerekend op stevige rijen en wachttijden in het park (zelfs op minder mooie vakantiedagen sta je in de Efteling rustig een uur te wachten zo niet langer), maar dat viel reuze mee. Er was geen file, een overvloed aan vrije parkeerplaatsen en het langste wat we hebben moeten wachten bij een attractie was iets van 35 minuten en dat was ook echt de enige.

Elian vond het allemaal geweldig. We hadden met hem afgesproken dat dit ‘zijn dag’ was, dus dat hij mocht kiezen wat hij wilde doen en waar hij wel en niet in wilde. Nou, dat vond hij natuurlijk prachtig en dus ging hij rustig drie of vier keer achter elkaar in de attracties die hij het leukste vond. Favoriet waren bij hem het treintje en een mini achtbaan voor kinderen. Verder is hij van een superlange rodelbaan en van een ‘slee baan’ afgegaan met Rogier samen, is hij met mij op een ‘ezelbaan’ geweest (met bewegende ezel – tamelijk suf maar hij vond het leuk), zijn we met z’n drieën in de wildwaterbaan geweest, hebben we natuurlijk patat en ijs gegeten en heeft hij innig tevreden in een speeltuin gespeeld. Hij heeft geloof ik echt alle attracties uitgeprobeerd die voor zijn leeftijd geschikt waren. Het was voor ons geweldig om hem zo te zien genieten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Categorieën:Elian, München