Archief

Archive for september, 2012

Bayern, des samma mir

september 17, 2012 1 reactie

Zoals ik al schreef in het verslag van het Zeltlager, was het thema van die week Bayern. Nou heb ik al wel wat meer geschreven over de omgeving waar we wonen en wat culturele gebruiken benoemd die ons zo opvallen. Maar wat ik in die weke weer heb geleerd is hoe sterk Bayern een eigen identiteit heeft, eentje die significant anders is dan de Duitse. Ik kwam deze grappige cartoon tegen, die een beetje aangeeft hoe de Bayern zichzelf zien…en de rest van Duitsland en Europa. En ja, wij Hollanders zijn de mensen met de caravans!

Voor wie dacht dat de Fransen nationalistisch en patriottistisch waren, die moeten hier eens langs komen. Bayerisch zijn, dat is echt iets om trots op te zijn, inclusief de gekke gewoontes. Bayerisch zijn, dat is met trots klederdracht dragen, Weissbier drinken, Weisswurst eten, Bayerisch spreken en je eigen land, cultuur en geschiedenis kennen. Er is ook verschil tussen de verschillende deelprovincies van Bayern: Ober- en Niederbayern zijn perfect, de Franken worden nog een beetje geaccepteerd maar de Schwaben en Oberpfalz horen er eigenlijk niet helemaal bij. En import, hier Zugeroasde genoemd, die worden ietwat meewarig behandeld. Want het is toch zielig als je niet uit Bayern komt, zeg nu zelf.

Ook de tieners waren zonder uitzondering trots op hun Bayrische identiteit. In de docu over Bayern waar ik het al over had werd een liedje gebruikt, wat ook in het Zeltlager weer even terug kwam. Het is een soort lijflied van veel mensen hier en de kreet ‘Bayern – des samma mir’ wordt ook gebruikt door Bayern München (al schrijven die het meestal als samma mia – ook binnen het Bayerisch bestaan er grote verschillen tussen bijvoorbeeld Ober- en Niederbayerisch. Dat verbaast mij niet zo, dat ken ik ook vanuit het Twents waar woorden in verschillende dorpen en steden anders werden uitgesproken.)

 

De eerstvolgende keer dat jij dus in Bayern bent en iemand roept iets als ‘Bayern, des samma mir’ dan roep je als uit één mond: Jawoi! Voor de mensen die het niet goed kunnen verstaan is hier de (Bayerische) tekst:

Sads freindlich – jawoi!
Sads freindlich hob i gsogt – jawoi!
Sads freindlich hob i gsogt nomoi – jawoi!

Mir konnst no a Weißbier bringa

Bayern des samma mia – jawoi!
Bayern des samma mia – jawoi!

Bayern des samma mia
Bayern jawoi des samma mia
Bayern des samma mia
mia samma mia des samma mia
Bayern des samma mia
Bayern und des bayrische Bier
Bayern und des Reinheitsgebot
des is unser flüssiges Brot

Categorieën:Duitse cultuur

Artikel over Zeltlager

september 14, 2012 Plaats een reactie

Voor de mensen die het leuk vinden om hun Duits weer even op te frissen, is hier het artikel wat in de Moosburgse lokale krant stond over het Zeltlager…en ja, ik sta (of liever gezegd: zit) ook op de foto, helemaal rechts onderaan 🙂

Categorieën:Kerk

Een weekje Zeltlager

september 13, 2012 Plaats een reactie

Jongerenwerk is en blijft mijn grote liefde. Ik vind het dan ook geweldig om naast mijn activiteiten voor Youth Leaders Academy ook weer actief te zijn als vrijwilliger in het jeugdwerk van onze kerk. En echt gaaf was het om met de tieners van de kerk en een hele lading van hun vrienden een week op kamp te gaan begin augustus.

Onze kerk in Moosburg organiseert al jaren een tentenkamp (Zeltlager) voor kinderen en voor tieners. Het zijn feitelijk twee verschillende kampen die tegelijkertijd op dezelfde locatie worden gedraaid, Daardoor kunnen ze gebruik maken van dezelfde accommodatie en bv dezelfde keukenploeg. Het tienerkamp bestond uit ruim 50 tieners plus een man of wat leiding, onder wie ik dus (het kinderkamp telde nog eens ruim 20 kids en leiding – totaal zaten we dus ruim boven de 100 mensen). Het thema was ‘Bayern Lager’, dus de hele week door stond de staat Bayern met alle typische gewoontes en tradities centraal. Voor mij wel handig want ik heb meteen een hoop geleerd over onze nieuwe Heimat! Zo weet ik nu alles van het Bayerische Koninkrijk, Koning Ludwig II van Bayern en Hoaberfelder en meer dan me lief is van Bayern München 🙂

Het kamp begon op zondagmiddag, maar ik reed zondagochtend vroeg met twee andere leiding mee naar het kamp. De andere leiding was er al een dag eerder, maar omdat wij nog gasten hadden was dat niet haalbaar. ’s Middags kwamen de tieners aan en begon het werk. Ik heb met de diverse jeugd- en tienergroepen veel kampen gedaan, maar nog nooit een kamp van een week (althans: niet als leiding, wel vroeger als tiener) dus dat was even wennen. Het blijkt dat het eigenlijk hetzelfde is als een weekend, alleen langer 🙂

Mijn taak op het kamp was contacten leggen met de jongeren, bijspringen waar nodig en een praatje houden op donderdagochtend. Qua taken viel het dus hard mee en dat resulteerde in één van de meest ontspannende kampen die ik ooit heb gehad. In Zoetermeer was ik natuurlijk vaak hoofdleiding of had ik organisatorische taken, dus dan was ik vaak tijdens het kamp toch wel druk met van alles. Dat was nu niet het geval, ik heb zelfs tijd gehad om twee boeken te lezen…bijna absurd. Maar gelukkig heb ik ook leuke contacten kunnen leggen met de jongeren. Dat was af en toe best een uitdaging, want ook de jongeren hier spreken Bayerisch met elkaar en geen hoog-Duits. Daar moest ik dus echt alle zeilen bijzetten om de conversaties te kunnen volgen!

We zaten met het kamp op een nieuwe locatie, aan de Rannasee, vlak aan de Oostenrijkse grens en op korte afstand van de prachtige oude Donaustad Passau. De Rannasee is een klein meer wat op 5 min lopen van het kamp lag en waar je heerlijk kon zwemmen. Geen overbodige luxe, want we hadden lekker warm weer. Ik ben zelfs een keer ’s ochtends om 6 uur gaan zwemmen met één van de meiden -heerlijk.

’s Ochtends om 6 uur zwemmen in de Rannasee…kourd, maar wel lekker verfrissend!

In Passau zijn we ook nog een dagje geweest, met twee geweldige hoogtepunten. De eerste was een prachtige documentaire over Bayern die we in de bioscoop hebben gezien getiteld ‘Bavaria: Traumreise durch Bayern‘. Het is een soort ode aan Bayern met veel spectaculaire beelden gemaakt vanuit een helicopter. Hoewel ik de structuur van de docu erg rommelig vond en het echt handig was geweest als ze landkaarten hadden gebruikt zodat je wist waar je naar zat te kijken, waren de beelden echt fenomenaal mooi. Een aanrader voor wie eens wil zien waar wij nu wonen! En het paste natuurlijk helemaal in het thema van het kamp.

Een blik op Passau en de schöne blaue Donau…

Het tweede hoogtepunt die dag was onze flash mob in Passau. Hier bleek toch wel heel duidelijk een verschil met Nederlandse jongeren. Toen één van de leiding voorstelde om voor de flash mob in Passau een Bayerische dans op te voeren, waren de jongeren enthousiast. Dat zie ik Zoetermeerse jongeren niet zo snel doen…en dan druk ik me zachtjes uit. Daar zie je wel iets van de trots om Bayerisch te zijn, zelfs onder jongeren. Bijna volledig in klederdracht gehuld hebben ze na veel oefenen een geweldig leuke dans laten zien in Passau. De beelden zijn door mij gemaakt, in dit geval stond ik echt liever achter dan voor de camera!

Een ander leuk moment in de week was het zingen bij het kampvuur, waarbij de tieners vroegen of ik geen klassiek Nederlands kampvuurlied kon aanleren. Het werd ‘Zeven kleine visjes’ en wat hebben ze dapper geoefend op de Nederlandse woorden! De rest van de week hoorde ik iedere keer tieners ‘blub, blub, blub’ zingen, dus ik geloof dat het wel in de smaak viel. Op de bonte avond hebben we het nog een keer opgevoerd, daar is ook gefilmd maar die beelden heb ik nog niet gezien dus geen idee of dat er een beetje fatsoenlijk op staat. De bonte avond was trouwens sowieso hilarisch.

De jongeren hebben ook zelf een Maibaum gemaakt (zie de foto recht bovenaan deze post). Dat is een lange paal die in elk dorp in Bayern staat en die elke twee tot drie jaar op 1 mei opnieuw gemaakt wordt. Het is een beetje een competitie wie de hoogte Maibaum heeft. Traditioneel is deze blauw-wit geschilderd, de kleuren van de Bayerische vlag, en hangt bovenin een krans. Ook hangen er vaak schilden aan, vroeger de wapens van de verschillende families, maar nu van alles en nog wat. De tieners waren in groepen verdeeld met de namen van de Bayerische provincies en die maakten elk hun eigen schild: Oberbayern, Niederbayern, Franken, Oberpfalz en Schwaben met nog een aparte categorie voor de ‘Zugeroasde’ (lett: toegereisden, ofwel ‘import’) hier Pruisen genoemd.

Mijn toespraak ging goed, ik had als thema ‘God als Koning’ samen met één van de andere leiders en mocht eerst iets vertellen over koninkrijken in het algemeen. Dat is natuurlijk niet moeilijk voor iemand die als enige in het gezelschap onderdaan was van een koninkrijk: Nederland. Na wat leuke wetenswaardigheden hebben we verteld over God als perfecte, betrouwbare Koning. Een mooie boodschap, zeker gezien het feit dat de overgrote meerderheid van de tieners die mee was geen christen is. Ook dat maakte het kamp wel heel anders dan de kampen die in in Nederland gewend was.

Ik heb genoten van deze week, al kwam ik wel volledig brak terug. De eerste nachten had ik nog prima geslapen, maar met name de laatste twee was het bar. De laatste nacht is hier de tradite om helemaal niet te gaan slapen en hoewel ik echt wel wilde slapen, ging dat niet vanwege de hoeveelheid decibels die de tieners produceerden. Daarin verschillen ze dan weer niet van Nederlandse tieners 🙂

p.s. Er heeft zelfs nog een groot artikel in de lokale krant gestaan over het kamp, die zal ik morgen even posten – voor de mensen die hun Duits even willen ophalen 🙂

Categorieën:Duitse cultuur, Kerk

Elians vriendinnetje

september 6, 2012 1 reactie

Elian kijkt toe hoe Hannah-Zinnica zijn cadeautje uitpakt…

Elian heeft een vriendinnetje. Ze heet Hannah-Zinnica, ze is net twee geworden en ze is helemaal weg van hem. Het is het dochtertje van onze pastor en zijn vrouw en een allerschattigst grietje. Vanaf dat ze Elian ontmoette was het ‘Eja’ voor en ‘Eja’ na.

Elian wist in eerste instantie niet zo goed wat hij ermee aan moest. ‘Mama, waarom vindt Hannah-Zinnica mij zo lief?’, wilde hij weten. Ik verzekerde hem dat er een tijd zou komen waarin hij dankbaar zou zijn als een meisje zo achter hem aan zou lopen, maar die tijd was duidelijk nog niet gekomen. Haar oneindige devotie irriteerde hem zelfs een beetje. Maar ze hield vol en hij ging overstag. Nu spelen ze heel lief samen ondanks het leeftijdsverschil en Elian laat haar affectie welwillend toe. ‘Ik ga later met Hannah-Zinnica trouwen’, vertelde hij me met grote ernst. Geweldig zoals kleuters daar al over nadenken.

Ik vraag me wel af of Elians toewijding net zo groot is als die van zijn vriendinnetje. Toen onze vrienden Casper en Mariska pas kwamen met hun drie kids vond hij hun dochter (die toevallig ook Hannah heet) ook wel erg leuk. ‘Ik vind haar er zo mooi uitzien’, zei hij met grote ernst. ‘Misschien ga ik wel met Hannah trouwen.’ Geen idee wat Hannah daarvan vindt, ze is overigens vier jaar ouders dan Elian. Gelukkig duurt het nog even voordat hij daarin keuzes moet maken…

Het was overigens met het feestje van Hannah-Zinnica dat we de Biergarten in Haag voor het eerst zagen, inclusief het minitreintje. Dat alleen was al genoeg om Elians eeuwige liefde te verzekeren geloof ik, want die is gek op alles wat beweegt en in het bijzonder op treinen. Hij was er dan ook niet weg te slaan.

Categorieën:Elian

De Biergarten: een typisch Duits fenomeen

september 3, 2012 1 reactie

Rogier ontleedt z’n Sterckerlfisch, Mariska en Nathan kijken gefascineerd toe…

We wonen hier alweer twee jaar en we merken dat we steeds meer ingeburgerd raken. We beginnen ook steeds meer inzichten te krijgen in typisch Duitse (en typisch Bayerische) gewoontes en fenomenen. Eentje daarvan is de Biergarten, een principe wat we in Nederland niet kennen.

Een Biergarten is een groot terras, meestal bestaand uit de welbekende Duitse tafels en banken (hier ook wel Biertisch of Festtisch genoemd). Nu kennen wij in Nederland wel terrassen, maar niet van deze omvang en ook niet met enkele typische gebruiken.

Over het algemeen is het zo dat je bij Biergartens zonder bediening je eigen eten mag meenemen (bij Biergartens met bediening of waar het anders staat aangegeven mag dat dus niet). Je wordt geacht je drinken ter plekke te kopen (en ze verkopen echt niet alleen bier), maar je eten mag je ook van huis meenemen. Biertgartens zijn dan ook erg populair bij gezinnen, die hier lekker uitgebreid gaan zitten picknicken. Het leuke is ook dat zowel het drinken als het eten wat je in zo’n Biergarten kunt halen, erg betaalbaar is. Je betaalt dus geen woekerprijzen. Overigens controleert ook niemand of je echt een drankje haalt, dat is een beetje een ere-code.

Een blik op de reusachtige Biergarten. Op mooie dagen zit het hier afgeladen vol!

Wij hadden al een leuke Biergarten gevonden in Freising in het bos vlakbij het Walderlebnispfad, maar recent werd Elian voor een kinderfeestje uitgenodigd en ontdekten we een nog veel mooiere: eentje met een speeltuin erbij. En niet zomaar een speeltuin, nee: een speeltuin met een echte mini-trein. Daar moet weliswaar voor betaald worden (overigens ook geen schokkend bedrag: een euro per ritje), maar het is ook wel echt heel erg leuk.

Deze Biergarten in Haag aan de Amper is één van de grootste in de regio en biedt plaats aan meer dan 2000 bezoekers. Bij deze Biergarten hoef je overigens ook geen eten mee te nemen, want je kunt er van alles kopen: Brezes, Spätzle, Steckerlfisch, Schnitzels, Pizza en uitgebreide Brotzeit. Jaja, we zijn ook al aardig ingeburgerd in de Duitse en Bayerische keuken 🙂

Toen onze vrienden Casper en Mariska met hun drie kinderen begin augustus dan ook een paar dagen langskwamen, zijn we met hen naar de Biergarten geweest. We hadden geluk met het weer en het was verrassend rustig. De kids hebben erg lief gespeeld en genoten van het treintje (op een kleine valpartij na – dat is het risico waar kinderen kunnen spelen natuurlijk).

Het speeltuintje. Ik zal een volgende keer nog wat beelden laten zien van het treintje.