Archief

Archive for mei, 2012

Youth Work Summit 2012

Mark Oestreicher op de early day…

Afgelopen weekend was ik in Londen voor een conferentie voor jeugdleiders: de Youth Work Summit. Het is een conferentie in TED-talk stijl (voor de mensen die dat iets zegt), met allemaal korte presentaties. Dat maakt dat je op één dag enorm geprikkeld wordt in je denken omdat je heel veel verschillende onderwerpen, meningen en stijlen ziet voorbij komen. Ik heb er erg van genoten en heb weer veel gezien, gehoord en geleerd.

Er zat zo’n 1000 man in de zaal, dus bepaald geen kleine club. De eerste verrassing van de dag was dat Matt Redman de aanbidding kwam leiden, toch wel een mega-artiest als ik het zo mag noemen. Verder was er ook een optreden van de Ierse band Rend Collective Experiment, zeker ook een aanrader als je op zoek bent naar christelijke muziek met heerlijk ritmes…je gaat er bijna vanzelf van dansen! (a ‘shindig’ noemen de Ieren dat – geweldig)

Ik met Lisa, een andere Twitter vriendin (zij logeerde ook bij Gabriella)

Ik logeerde bij Gabriella, een vrouw die ik vorig jaar al op de Summit had ontmoet nadat we elkaar via Twitter hadden leren kennen. Zo zie je maar weer waar sociale media goed voor zijn! Het was erg leuk om Gabriella beter te leren kennen en ook even iets van het gewone dagelijkse leven in Engeland mee te pikken. Ik vind ze vreselijk lief, die Engelsen, maar die achterlijk sterke thee met een ‘wolkje melk’ krijg ik echt niet weg. Bleh. Roept overigens ook meteen associaties op met het briljante stripboek van Asterix en de Britten, dit even voor de kenners 🙂

De dag voor de echte summit was er een ‘early day’ met Mark Oestreicher, een bekende naam in het Amerikaanse jeugdwerk. Ik volg zijn blog al langere tijd en heb met regelmaat contact met hem gehad via sociale media, maar ik had hem nog nooit echt ontmoet. Het grappige was dat hij een half uur na de start van zijn verhaal mij zag zitten en me ineens herkende van de foto’s op mijn blog enzo. Hij onderbrak zijn verhaal met ‘are you Rachel by any chance?’ en het was echt grappig om zo herkend te worden. Ik heb later die dag en de dag erna nog uitgebreid met hem zitten praten, echt een gave vent. Eerlijk, authentiek en hartstikke Amerikaans.

Matt Redman tijdens de aanbidding ’s ochtends. Echt cool om hem eens live te zien/horen, hij is echt goed…

Na de early day was er een curryoke: ofwel curry (Indiaas) eten en karaoke zingen. Een geweldige deal voor slechts 5 pond. Ik had me vorig jaar laten overhalen om 99 Luftballons te zingen (het hele concept dat ik Nederlands ben ondanks dat ik in Duitsland woon was even te ingewikkeld) en had daar leuke reacties op gekregen. We hadden er op Twitter al een beetje over zitten geinen dat ik dat echt weer moest doen, maar ter plekke was men zo enthousiast dat ik het ook echt gedaan heb. Hilarisch was dat ik even iets in het Duits zei als intro, wat meteen ‘vertaald’ werd door de presentator van die avond…alleen in absolute flauwekul. Ik zei dus zoiets als “Guten Abend, sehr schön dass ihr allen hier seit…ich bin die Rachel und ich wohne in der nähe von München in Deutschland” en hij vertaalde dat met “Yeah, she’s saying that the bar closes at 11 and that you guys really sing off key”. Errrug grappig, vooral dan voor degene die het Duits ook echt verstonden!

Al met al dus een weekend wat zeer de moeite waard was. Als je benieuwd bent naar de inhoudelijke kant, ik ben op mijn beide blogs druk aan het bloggen over de onderwerpen die aan bod zijn gekomen, dus kijk op Youth Leaders Academy of Youth Leaders Academy NL voor de posts hierover (op beide blogs verschillende posts).

Categorieën:Werk

Genieten van het weer

Net als in Nederland, is de lente tot nu toe erg wisselvallig geweest. Maar pas hadden we ineens een dag waarop het 29 graden was (de dag erna was er regen en was het 16 graden, ik bedoel maar). Dus trokken Elian en ik lekker de tuin in om te genieten van het heerlijke weer…lekker schommelen, voetballen, badmintonnen, in de zandbak spelen, op zijn tractor rondrijden en natuurlijk in z’n zwembadje spetteren. Wat een zalige dag!

Het zijn dit soort dagen dat we enorm genieten van onze tuin waar Elian natuurlijk alle ruimte heeft om te spelen…wat een verschil met ons appartement in Zoetermeer waar de gezamenlijke tuin zacht gezegd deprimerend was, alleen al omdat hij de hele dag in de schaduw lag…Laten we het er maar op houden dat we er op vooruit zijn gegaan 🙂

Categorieën:Elian

Bücherei

Elian met z’n klasgenootjes in de rij om z’n boek in te leveren…

Elke vrijdag (behalve tijdens feestdagen en in vakanties) is er Bücherei in de Kindergarten van Elian, ofwel een mini-bibliotheek. Voor 7 euro per jaar kunnen kinderen hieraan meedoen. Ze kunnen dan elke vrijdag een nieuw boek uitzoeken uit de collectie die bestaat uit zo’n 250 boeken. Een geweldig eenvoudig, maar effectief systeem in een dorp waar de dichtstbijzijnde ‘echte’ bibliotheek 15 kilometer verderop is. Het gaat nog echt ouderwets, met een kaartje voor elk kind waarop het nummer van het uitgeleende boek wordt genoteerd. Ook heeft elk kind een eigen ‘Bücherei-tas’ met de naam erop.

Ik ben één van de vrijwilligers en ben zo eens per kwartaal aan de beurt.Elian vindt het geweldig leuk om elke week een nieuw boek mee te nemen, al zoekt hij steevast iets uit met auto’s of treinen erop. Waar we eerst niet in het Duits mochten voorlezen is dat nu ook geen probleem weer en zo leren hij en wij nieuwe woorden erbij!

Categorieën:Elian

Eine kleine Wanderung

Elian met twee andere kindjes aan het spelen tijdens ons dagje uit met de kerk

“Wir machen eine kleine Wanderung…”, dat stond er op de uitnodiging. Uiteindelijk bleek het een tocht van zo’n 20 kilometer te zijn. Maar laat ik bij het begin beginnen…

We bezoeken sinds een tijdje de Freie Evangelische Gemeinde Moosburg en dat bevalt ons goed. Het is een kleine gemeente met zo’n 40-50 bezoekers met een parttime voorganger. We zitten inmiddels op kring bij de voorganger en zijn vrouw (die iets jonger zijn dan wij) en een echtpaar uit het nabij gelegen dorpje Au wat iets ouder is dan wij. De kring bevalt ons erg goed en ons Duits (en met name ook ons ‘christelijk Duits’) gaat met sprongen vooruit. Ik heb afgelopen week ook voor het eerst de kring geleid en dat ging uitstekend!

De kerk behoort tot een nationale bond van freie evangelische gemeinden die een beetje tussen een baptistenkerk en een evangelische gemeente in zitten. Onze club in Moosburg is vooral informeel (wat ook logisch is in zo’n kleine kerk) en staat open voor vernieuwingen. Ze zijn ook actief met bijvoorbeeld de Alpha cursus, vrouwenwerk, kinder- en jeugdwerk en nog meer. En tot mijn grote vreugde mogen vrouwen spreken, wat helemaal niet zo vanzelfsprekend is! Elian heeft het ook naar zijn zin en maakt allerlei vriendjes van verschillende leeftijden. Het lijkt er dus op dat we ons geestelijk thuis hebben gevonden, een grote rust.

De pahaden op, de lahanen in…

Maar goed, 1 mei is hier een vrije dag (Tag der Arbeit) en er stond een gemeente uitje op het programma. Dat leek ons een leuke manier om mensen te leren kennen dus we meldden ons aan. Op de uitnodiging stond dat we ‘eine kleine Wanderung’ gingen maken langs de rivier de Isar, een mooi natuurgebied. Onderweg zouden we dan stops maken met spelletjes voor de kids en met verhalen rondom het thema Gideon. Klonk leuk! De groep was zo’n 25 man groot inclusief 5 kinderen onder wie Elian.

Uiteindelijk bleek onze definitie van een kleine wandeling iets anders, want we bleven maar sjouwen! Het eerste deel ’s ochtends was op zich goed te doen langs de oever van de Isar. Het was mooi weer en alleen de muggen waren irritant, maar verder was het erg gezellig. De omgeving is ook prachtig met veel vogels en allerlei wilde bloemen. Alleen zo rond de lunch knapte Elian af en moest Rogier hem op zijn nek gaan dragen. Dan wordt 16 kilo snel erg zwaar!

Het diner in de Biergarten. Rechts van mij (op de foto links) zitten de voorganger en zijn vrouw.

Ik heb erg last van mijn rug op het moment, dus de voorgestelde plek om te lunchen (de de kiezeloever van de Isar) was voor mij niet echt haalbaar. Er bleek een Naturfreundenhaus in de buurt te zijn waar we konden lunchen (daar zijn wij dus ook met z’n drieën naartoe gegaan – de groep heeft ons daar later weer opgepikt want dat lag op de route) We vroegen even door waar we nu precies zaten en kwamen erachter dat we ongeveer halverwege waren…we waren dus al die tijd alleen maar verder van het startpunt afgelopen!

Het idee om Elian de hele middag nog te moeten dragen was niet echt aantrekkelijk, zeker niet toen we hoorden dat we terug door de heuvels gingen en gingen klimmen en dalen. De uitkomst bleek de vrouw van de voorganger die ons halverwege trof met hun tweejarige. Zij wilde niet meelopen omdat ze eigenlijk nog ziek was. Uiteindelijk gingen ik, Elian en nog twee andere kleinere kids  met haar mee naar het startpunt/eindpunt waar we gelukkig een speeltuintje vonden waar de kids heerlijk konden spelen.

Achteraf was dit echt puur geluk, want de weg terug was echt te pittig geweest zowel voor mij als voor de kids. Rogier heeft nog steeds last van z’n knieën ervan, die had ook niet echt geschikte schoenen aan om de bergen in te gaan. De anderen waren ook niet echt hierop voorbereid hoor: velen droegen korte broeken en kwamen terug met bloedende benen van de doornstruiken en onder de irritaties van de brandnetels. Het bleek dat de organisator twee weken ervoor had ‘proef gelopen’ en toen was er bijna geen brandnetel te zien…maar door twee weken warm weer afgewisseld met regen was het stevig gegroeid. Ook bleek hij een zeer ervaren bergwandelaar die niet helemaal goed had ingeschat wat haalbaar is met onervaren lopers en kleine kids. Ach zo leer je…

Een van de foto’s die Elian heeft gemaakt…geen idee wie het is (niet iemand van onze groep), maar niet echt een charmante aanblik 🙂

We sloten de dag af met een lekkere maaltijd in een Biergarten. Voor de mensen die dat begrip niet kennen: dat is een soort café met een tuin waar je kunt eten, meestal traditioneel Duitse en Bayerische prak zoals schnitzel, spätzle, schweinehacksle en dat soort lekkernijen…wij hebben ons tegoed gedaan aan een lekkere schnitzel, want die kunnen ze hier wel bakken! Het leuke van veel Biergartens is dat je ook je eigen eten mag meenemen, je bestelt dan drinken en eet je eigen picknick op. Leuk concept! En het uit eten gaan kost hier ook geen hout, voor 10 euro heb je een schnitzel die amper op je bord past, met friet en salade erbij inclusief een glas fris…Sterker nog, bij het Naturfreundenhaus betaalden we voor een koffie, een cola en een appelsap (beiden flesjes van 0,5 liter) 4,50euro! Kom daar maar eens om in Nederland…

De maaltijd was erg gezellig en we hebben zoals ook ons doel was mensen beter leren kennen. Elian heeft erg leuk gespeeld met de andere kindjes en wilde de volgende dag wel weer. Hij ging op een gegeven moment ook zelf foto’s maken met onze camera, echt geweldig…Het focussen is nog een beetje een uitdaging, maar er zaten erg grappige shots bij!

Al met al toch een geslaagd dagje uit, maar de volgende keer vragen we wel even door wat er bedoeld wordt met ‘eine kleine Wanderung’ 🙂

Categorieën:Kerk