Archief

Archive for maart, 2012

Er is een tijd van zaaien…

Broccoli in wording...

Het voorjaar zit eraan te komen en Rogier is al druk bezig geweest in de tuin met snoeien. Daar moest ook wel weer het een en ander gebeuren en we zijn nog lang niet klaar, dus dit weekend gaan we nog even verder. We hebben er heerlijk weer bij want het was gisteren 19 graden en het zou vandaag rond de 17 worden. Lekkere temperaturen voor einde winter! Ook onze huiseigenares is druk bezig met bomen snoeien en zelf helemaal omzagen om extra licht te creëren in de tuin. Daar worden wij erg blij van, ze heeft bijvoorbeeld een erg grote maar lelijke naaldboom pal naast het huis weggehaald waardoor we weer extra lichtinval in de tuin hebben.

Natuurlijk gaat er ook dit jaar weer een moestuin komen…maar om straks wat te kunnen planten, moet je nu vast beginnen met zaaien. Dus staat de woonkamer vol met groene bakken waarin allerlei groenten zijn uitgezaaid. En het gaat goed, want overal steken ielige groene stengeltjes hun kop boven de grond uit. De bak met broccoli is op één na al helemaal uit, de tomaten doen stevig hun best en de komkommers komen ook. Ook de pompoen en de courgette steken hun (iets minder ielige) kop al boven de grond uit. Het wachten is nog op de meloen, de bosaardbeitjes en de paprika die ik ook binnen aan het voorkweken ben. De rest van de groente gaat rechtstreeks de grond in, alleen wat kruiden wil ik nog in potten zaaien. Erg leuk om hier zo weer mee bezig te zijn! Ik had toch al zin in de lente, maar dat wordt hierdoor alleen nog maar meer…

De pompoen en courgette doen ook hard hun best...

Advertenties
Categorieën:Wonen

Aanpakken op de Kleidermarkt

Klanten kunnen een taart of cake afgeven en mogen dan een half uur eerder 'inkopen'. Daar werd dit keer flink gebruik van gemaakt. De taarten worden weer verkocht. En bakken kunnen ze die Duitsers!

Afgelopen weekend was weer de voorjaars- en zomereditie van de plaatselijke Kleidermarkt. Dat betekende voor mij en de andere vrouwen in de organisatie weer een weekend stevig werken. Ik beschreef bij de vorige Kleidermarkt al hoeveel werk eraan vast zit. Het goede nieuws is dat het de laatste keer is dat we het volgens dit systeem doen. Vanaf deze herfst komt er een nieuwe website met gekoppeld systeem zodat alle verkopers zelf hun artikelen invoeren, in plaats van dat wij dat allemaal doen. Even ter beeldvorming: we hadden dit keer meer dan 8000 artikelen die allemaal door ons in het systeem zijn gezet, in totaal hebben we daar een ruime 60 uur werk aan gehad met z’n allen. Het is ook vreselijk stom werk wat heel nauwkeurig moet gebeuren omdat we anders een artikel nooit meer terugkrijgen bij de eigenaar…

Anyway, dit keer moest dus alles nog wel ingevoerd worden en dat hebben we vrijdagavond gedaan. Zaterdag werd alles weer klaargezet en daarna mochten wij als medewerkers als eerste inkopen. Ik heb weer leuke inkopen gedaan voor Elian, o.a. een hele lading Bob der Baumeister dvd’s, wat speelgoed, een aantal spelletjes en natuurlijk flink wat kleding. Ik ben weer prima geslaagd!

Zondagochtend was de echte Kleidermarkt (jaja, heel heidens, ik weet het). Dat betekent een aantal uren buffelen achter de kassa of op de ‘vloer’ klanten helpen. Ik vind het erg leuk om te merken dat niet alleen mijn Duits nog steeds vooruit ga, maar dat ik ook het Beiers steeds beter versta. Ik krijg nu 90% van het Beiers mee en dat was vorige keer wel anders! Je oren wennen een beetje aan de klanken en zoals met elk dialect zit er ook een ‘systeem’ in wat je even moet ontdekken. Maar ik zal daar nog wel eens wat uitgebreider over schrijven.

De medewerkers druk bezig met alles klaar te zetten...

Na sluiting van de markt zelf moest alles natuurlijk weer opgeruimd worden en daarna hebben we met z’n alleen weer lekker gegeten. het is echt stevig aanpakken zo alles bij elkaar, maar ik vind het leuk voor de contacten en handig om als eerste de beste keuze te hebben bij het inkopen…en ik betaal geen provisie over wat ik zelf verkoop. Het netto saldo van verkoop minus inkoop was nu minus 17 euro en daar was ik helemaal niet ontevreden mee gezien alles wat ik gekocht had!

Categorieën:Algemeen

(Alweer) naar Nederland

Ik tijdens de preek in de jeugddienst 's avonds.

Ik was na de laatste trip precies drie dagen thuis voordat ik alweer vertrok…naar Nederland. Tja, mijn vliegtickets naar Nederland waren al geboekt toen de extra trip wegens de verkoop van ons huis er tussendoor kwam. En aangezien je je retourvlucht niet kunt maken als je de heenvlucht niet hebt gebruikt, was er geen andere oplossing dan maar gewoon op en neer te gaan. En dus kwamen we zondagavond de 26e februari thuis en zat ik woensdagavond de 29e alweer in het vliegtuig naar Nederland.

De reden van mijn trip waren twee spreekbeurten op zondag, eentje in de ochtenddienst en eentje in de avonddienst (jeugddienst), beiden in onze vorige gemeente in Zoetermeer. Ook gaf ik donderdagavond in die gemeente een workshop over jongerencultuur en wat we daar als ouders en jeugdwerkers mee kunnen en moeten.

Omdat ik er toch was, heb ik er meteen wat leuke afspraken tussendoor gepland zoals een interessante ontmoeting met de jeugdwerker van de Nederlands Gereformeerde Kerk in Ede (André Mailiepaard) en diverse gesprekken met vriendinnen. Het was goed en fijn om iedereen weer te zien. Ook de gemeenteleden en de jongeren waren me nog niet vergeten, ik heb weer uitgebreid kunnen bijpraten met deze en gene…genieten!

Ik vind spreken (preken) sowieso erg gaaf om te doen, maar in jeugddiensten spreken blijft toch wel iets wat ik bijzonder mooi vind om te doen. Ik ben dan ook erg enthousiast over het boek wat ik aan het schrijven ben over preken voor jongeren…en ik niet alleen, want ik heb een uitgever enthousiast gevonden dit boek uit te geven in Nederland! Aan mij nu dus de taak om het boek snel af te schrijven zodat dit proces verder in gang gezet kan worden…Leuke uitdaging!

Categorieën:Werk

Family-time

Redelijk typerende foto: opa probeert een foto te nemen maar Elian gaat er alweer vandoor 🙂

We moesten naar Nederland om alles voor de verkoop van ons huis te regelen, dus maakten we maar even van de gelegenheid gebruik om tijd door te brengen met elkaar en met familie. We logeerden bij mijn schoonouders, die ook twee dagen op Elian hebben gepast zodat wij de praktische dingen konden doen. Het leek ons echt niet goed om Elian mee te nemen naar het oude huis, een huis wat hij al bijna vergeten is en wat alleen maar verwarring zou geven. Hij was nu al bezorgd dat papa en mama weer in het oude huis gingen wonen en hij in Duitsland zou blijven of bij opa en oma. Zo zie je maar hoe zo’n knulletje alles probeert te begrijpen, maar het hele concept van verkopen gewoon nog te ingewikkeld is. Het was gelukkig redelijk goed weer, dus zijn we er in Nunspeet ook nog even op uit geweest naar de uitkijktoren en het bos, gevolgd door een lekkere pannenkoek. Elian heeft zich de benen uit zijn lijf gerend, die staat echt geen seconde stil…zelfs niet als je een foto wilt maken!

 

Mijn zusje was die vrijdag jarig en vierde het zaterdags, dus daar konden we ook zowaar bij aanwezig zijn, wat erg gezellig was. Ik denk dat ze nog zeker twee weken bezig is om de gevolgen van het gourmet-festijn te verwijderen, maar lekker en gezellig was het wel 🙂 Let vooral ook op de vrijwel identieke blikken van mijn beide zussen, hoezo familie??

Categorieën:Familie en vrienden

Het einde van een tijdperk

maart 7, 2012 1 reactie

Nog even een fotomomentje in Elians oude kamer, voor ons de meest persoonlijke kamer in dat huis...

Vanaf vrijdag 24 februari jl. zijn wij niet langer huiseigenaren. Om alles te regelen moesten we opnieuw naar Nederland komen, wat best een opgave was, maar wel eentje die we graag ondernamen. Eerst donderdagochtend de overdracht met de vetrekkende huurder en toen vrijdagochtend de oplevering aan de koper, gevolgd door het passeren van de akte bij de notaris. Het afscheid van ons huis was niet moeilijk, het voelde ook niet meer als ‘van ons’…er waren vlekken die wij niet gemaakt hadden, beschadigingen die van na onze tijd waren, het uitzicht was veranderd en het rook niet meer naar ons. Het was goed zo.

Wat een enorme opluchting was het om onze handtekening onder de koopakte te zetten en het eigendomsrecht van de Nieuwlandstraat over te dragen! We hebben het gevierd door samen lekker uit eten te gaan en ’s avonds bij mijn schoonouders nog een fles champagne los te trekken. It’s done, het einde van een tijdperk. Nu kunnen we echt weer vooruit kijken…

Categorieën:Wonen

Carnaval…nog steeds niet mijn ding

maart 6, 2012 2 reacties

We wonen in een zeer katholiek deel van Duitsland en hier wordt carnaval (Fasching) zeer serieus genomen. Nou kun je daar zelf zoveel en zo weinig als je wilt aan meedoen, maar helemaal ontkomen doe je er niet aan. Op de Kindergarten wordt Fasching gevierd met een buffet (alle ouders leveren iets lekkers te eten aan – in ons geval Hollandse spek-en-kaas-pannenkoeken) en daarna met een optocht door het hele dorp. Alle kids zijn dan uiteraard verkleed. Elian vond er vorig jaar niet zoveel aan, maar dit jaar was hij er wat meer voor te porren, vooral omdat hij zijn kostuum helemaal zelf bedacht had.

Ik was met hem naar de winkel gegaan om iets voor Fasching te kopen en vroeg hem als wat hij verkleed wilde. Daar kwam nog niet zoveel uit. Totdat hij ineens een schild en zwaard zag hangen en toen wist hij het: hij wilde verkleed als Goliath. Nee, uiteraard niet als David, maar als de grote reus Goliath. Nou ja, theologisch vonden we er wat van, maar hij was helemaal happy en dus kreeg hij een schild, zwaard, helm en borstschild en werd hij Goliath. Hij zag er geweldig stoer uit! En aan iedereen die dacht dat hij ‘gewoon’ ridder was, legde hij geduldig uit dat hij Goliath was. Geweldig grappig om te zien!

Alle ouders (of althans: een van beiden) waren ook bij de Faschingsumzug aanwezig en dat was op zich best gezellig. De kids maakten verschillende stops in het dorp (bij de burgemeester/apotheek, de kapper, de schilder, de tandarts en de bakker) en zongen dan iedere keer hetzelfde lied. Als dank kregen ze dan iets, er werden snoepjes gegooid, ze kregen bij de bakker een Krapfen (soort Berliner bol) en bij de tandarts een klein speeltje. Met dat snoep gooien was de buit voor Elian nog niet zo groot, hij liet zich aardig overdonderen door de grotere kids. Ach, zoveel snoept hij toch niet en hij was erg happy met z’n oogst…

Eén van de acts was een leuke dansact met opblaaspoppen, erg knap gedaan!

 

’s Avonds was het mijn beurt: ik was namelijk zeer hartelijk uitgenodigd voor het ‘Weiberfasching’ ofwel het vrouwen carnaval. Ik wilde het in ieder geval een keer proberen en ben dus verkleed als cowgirl naar de bovenzaal van het plaatselijke café gegaan samen met een heel stel vrouwen die ik ken van de Kindergarten en van de Kleidermarkt. Ik moest na afloop constateren dat carnaval nog steeds niet mijn ding is. Ik vind de carnavalsmuziek echt vreselijk (klein nutteloos feit: er is ook een Duitse versie van Ers staat een paar in de gang: Da steht ein Pferd auf dem Flur….zucht.) en was echt blij toen ze wat meer classic rock gingen draaien. Een gesprek kun je niet voeren met dat geluidsniveau en dat drinken hoeft voor mij ook niet, dus ach. Wat wel grappig was waren enkele acts die opgevoerd werden, beetje in bonte avond stijl. Dat waren voor mij de leukste momenten van het hele gebeuren. Al met al dus leuk om een keer meegemaakt te hebben, maar niet mijn ding.

Categorieën:Duitse cultuur, Elian