Home > Werk > Bengaluru

Bengaluru

Palm Meadows Club, het hotel waar ik verbleef

Een paar maanden geleden schreef ik al dat ik voor mijn werk regelmatig op reis ben. Inmiddels heb ik in 2011 al reizen naar Milaan, Florence, Bristol, Brussel, Salzbergen, San Francisco, New York (3x), Greenville SC en Tulsa gemaakt. Vorige week is daar een trip naar India bijgekomen. Mijn reisbestemming was Bangalore – eigenlijk sinds 2006 officieel Bengaluru geheten.

Bengaluru is een grote stad in het zuiden van India, met een inwonersaantal van grofweg zeven miljoen. De stad heeft een sterk opkomende IT en technologie industrie en wordt ook wel het Silicon Valley van India genoemd. Mijn bedrijf heeft daar ook een onderdeel zitten van de Global Research organisatie en daarnaast tevens een stevige ‘presence’ van de engineeringsafdelingen van verschillende bedrijfsonderdelen. Samen is dit goed voor zo’n 4000 man in de vestiging in Bangalore.

Een riant huis in de welgestelde wijk Palm Meadows

In München heb ik een paar Indiase collega’s afkomstig uit Bangalore, en ik was er door hen al op voorbereid dat Bangalore een stad is met uitersten. De contrasten zijn scherp: rijk-arm, rustig-lawaaiig, fris-stank, en mooi-oerlelijk. De verschillen zijn groot en door de nabijheid ook heel evident. Mijn hotel lag in een afgeschermde en beveiligde wijk van Whitefield, een voorstad ten oosten van Bangalore.  Deze wijk zag er werkelijk prachtig uit. Zeer grote en fraaie huizen, met verzorgde tuinen aan netjes geveegde straten. Mijn hotel was ook heel mooi en comfortabel, bijna resortachtig. Maar zodra we de beveiligde wijk verlieten, een oase van rust en schoonheid, veranderde het straatbeeld drastisch.

Allereerst is het verkeer in de straten van Bangalore werkelijk hilarisch. In Nederland of Duitsland zijn we gewend de claxon alleen te gebruiken om medeweggebruikers op mogelijk gevaarlijke situaties te attenderen. In Bangalore daarentegen gebruikt met de claxon voortdurend om medeweggebruikers erop te attenderen dat men aanwezig is. Bij een kruising wacht men niet tot de weg vrij is, men rijdt gewoon door en rekent er gewoon op dat anderen stoppen. Het is dus overal een vrolijke, drukke en bijzonder luidruchtige chaos. En die wordt versterkt door de vele wilde honden en de vrij rondlopende koeien.

Chaos in de straten van Bangalore

Het contrast tussen rijk en arm was ook wel heel zichtbaar. De route van het hotel naar de vestiging van mijn bedrijf duurde ongeveer 20 minuten. Zoals ik hierboven schreef, ging het begin van deze route door de straten van een welgesteld deel van de stad. Maar onderweg kwamen ook we langs vervallen huizen, reden we door vieze straten met grote gaten in de weg, en zelfs door krottenwijken. Hiervan heb ik geen foto’s genomen. Ik voelde me zo bezwaard om vanuit de achterbank van een taxi (we hadden gedurende ons hele bezoek onze eigen chauffeur) als rijke westerling foto’s te maken van een krottenwijk – alsof het een attractie was. Ik heb me geprobeerd voor te stellen dat mensen daadwerkelijk hun bestaan daar hebben, en dat viel niet mee. Wij hebben mooie plekken van Bangalore gezien, op fraaie plaatsen gewerkt, geslapen en gegeten. Dan is het moeilijk voor te stellen dat er direct om de hoek ernstige armoede is.

Twee veelvoorkomende weggebruikers in India

Naar het eten in India had ik ook erg uitgekeken. Ik ben erg gesteld op de Indiase keuken en het vooruitzicht om authentieke gerechten met pure kruiden te eten, deed mij het water al in de mond lopen. In dat opzicht ben ik niet teleurgesteld. We hebben alle dagen Indiaas gegeten, zowel voor ontbijt, lunch en diner. Overigens op een uitzondering na altijd buiten, want het was heerlijk weer. Steeds zo’n 25 graden, en niet te vochtig.

Nu weer terug in Duitsland mis ik het klimaat, de vriendelijkheid van de mensen, het eten en de exotische sfeer. India heeft veel indruk op me gemaakt. Ik zie uit naar mijn volgende bezoek. Naar verwachting komt dat bezoek er op redelijk korte termijn al, waarschijnlijk al met 6 tot 9 maanden. Om tot die tijd het gevoel vast te houden, heb ik stevig in geslagen bij een bazar en veel geurige exotische specerijen en curries gekocht. Ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en dan brengen die geuren me weer terug in de straten van een bijzondere stad….

Categorieën:Werk
  1. laurika
    december 19, 2011 om 11:36 am

    Vervelende baan heeft Rogier zeg!

  1. januari 4, 2012 om 5:00 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: