Home > Duitse cultuur, Elian > Niklaus oder Christkindl?

Niklaus oder Christkindl?

Elian had zijn klompje gezet en tot zijn verbazing zat er de volgende dag een cadeautje in!

Sinterklaas is een feest waar ik geweldige herinneringen aan heb als kind. Ik kom uit een gezin met mensen met talenknobbels, dus de gedichten waren bij ons elk jaar een genot. Ook alles er omheen, de vele pakjes openen, de verrassingen, maar ook het zelf inkopen doen voor anderen en gedichten maken, ik vond het een heerlijke tijd. Mijn zus Karen en ik deden het vaak samen, zaten uren op onze kamers boven op zolder samen te dichten. Mooie herinneringen dus.

Maar die manier van Sinterklaas vieren is typisch Nederlands. Vorig jaar zaten we hier al een beetje mee, maar toen was Elian bijna drie en kreeg hij het allemaal niet zo mee. Dit jaar was dat anders. We zaten dus echt met de vraag: wat gaan we doen met Sinterklaas?

Niklaus is ook hier bekend. Hij ziet er een beetje hetzelfde uit als ‘onze’ Sinterklaas, maar dan minus de zwarte pieten. Politiek veel correcter dus, maar ergens ook wel minder leuk. En men viert hier ook Sinterklaas, op de avond van 5 december. Maar het is een stuk minder uitgebreid dan in Nederland, kinderen krijgen vaak iets kleins en veelal snoep. Gek genoeg krijgen ze dan chocoladefiguren van de kerstman, want een Sinterklaas-chocoman ben ik hier nog niet tegengekomen. Chocoladeletters overigens ook niet en pepernoten evenmin, dat zijn dan weer de typisch Nederlandse invullingen.

Je schoen zetten kennen ze hier ook hoor, evenals Sinterklaas liedjes, maar veel minder dan in Nederland. En misschien is het omdat we in een katholiek gebied wonen, maar de achtergrond van Niklaus als heilige wordt hier veel meer benadrukt (ook in de liedjes!) en om eerlijk te zijn hoeft dat voor mij dan weer niet zo.

De grote cadeaus doen ze hier met kerst. De redenering daar achter is me nog niet helemaal duidelijk want aan de ene kant zie je ook hier de kerstman overal staan, maar aan de andere kant speelt het ‘Christkindl’ ofwel het Christus-kind een belangrijke rol. Het schijnt dat Maarten Luther destijds wat tegengas wilde geven tegen Niklaus en Jezus als brenger van de cadeaus promootte. Hier in het zuiden van Duitsland zie je dus vaak het Christuskind als gulle gever staan. Theologisch is het correct dat God de Gever is van al het goede wat we krijgen, maar ik weet nog niet helemaal hoe ik praktisch zou kunnen uitleggen dat baby Jezus cadeaus komt brengen.

Afgelopen zaterdag was hier in ons dorp de jaarlijkse adventsmarkt. Daar lopen kerst en Sinterklaas vrolijk door elkaar heen, want aan de ene kant wordt er allemaal kerst-knutselarij verkocht (ik heb zelf nog twee uur achter de kraam van de Kindergarten gestaan waar we eigen-geknutselde kerstversieringen verkochten), maar aan de andere kant was Niklaus er ook. Een erg amateurisstische Niklaus moet ik zeggen, met een spijkerbroek onder zijn te korte rode mantel en een ontzettende nep baard. Dat kunnen we in Nederland dan toch beter dacht ik. Maar Elian ging hem braaf een handje geven en kreeg een chocoladefiguur.

 

Eergisteren was Niklaus op de Kindergarten. Elian vond het prachtig en deed lekker mee. Volgens hem is Niklaus ‘een hele lieve man’ en dat is natuurlijk ook zo. Al die angst voor Sinterklaas en of je wel lief geweest bent enzo, daar houden we niet zo van. Het moet wel leuk blijven, zeker voor die kleintjes. Hij mocht ook twee keer zijn schoen zetten en tot zijn verbazing zat er de volgende ochtend wat in.

Maar we hebben besloten het daarbij te laten en geen pakjesavond te doen. Het kan simpelweg niet dezelfde traditie worden als die Rogier en ik beiden van vroeger kennen omdat het hier niet op die manier gevierd wordt. Het ‘geloof’ in Sinterklaas zoals alle kinderen dat in Nederland hebben als ze klein zijn, ligt hier heel anders. Als wij hierin zouden vasthouden aan onze Nederlandse tradities zou Elian echt afwijken van zijn vriendjes en dat vinden we niet zo handig. Ook heeft het feest hier niet de charme en de gewoontes die het in Nederland heeft met een intocht, een Sinterklaasjournaal, strooigoed, gedichten, pakjesavond, chocoladeletters, enz. Sinterklaas vieren puur omdat het Nederlands is, is onzin, we zouden het doen omdat het een prachtige traditie is die iedereen in de omgeving viert, een gedeelde ervaring voor alle kinderen, maar dat is hier dus niet zo.

We zullen dus zelf een nieuwe traditie moeten bedenken, eentje die past in de cultuur waarin we nu leven en die voor Elian ook mooie herinneringen zal geven voor later. Wij gaan dus cadeaus doen met kerst. Niet omdat we hem willen laten geloven in de kerstman of in een Christus-kind wat cadeaus brengt, maar omdat we de geboorte van Jezus willen en mogen vieren. God gaf ons het grootste cadeau ooit met kerst: Zijn eigen Zoon. Dat moet en blijft centraal staan bij kerst. Maar Jezus’ verjaardag vieren door elkaar cadeaus te geven. door te vieren dat God goed is en ons alles geeft wat we nodig hebben en nog veel meer, dat lijkt ons een mooie nieuwe traditie.

Categorieën:Duitse cultuur, Elian
  1. Armida
    december 8, 2011 om 6:08 pm

    Hear …….hear………..wij wens jullie hele fijne kerstdagen, veel voorpret en een speciaal kerstmoment…….kortom: ENJOY!!!
    Liefs,
    Armida

  2. Rachel Blom
    december 9, 2011 om 1:59 pm

    Dank je…we zijn druk aan het nadenken hoe we een mooie traditie kunnen maken van kerst…wordt vast bijzonder. Jullie ook hele fijne feestdagen!

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: