Archief

Archive for december, 2011

Over vorfeiern en nachfeiern

december 19, 2011 4 reacties

Met alle georganiseer rondom Elians verjaardag kwamen we ook nog een interessant cultureel fenomeen tegen: de Duitsers doen niet aan vorfeiern, ofwel je verjaardag eerder vieren. Elian was op zaterdag jarig en dus wilden wij uit praktische overwegingen zijn feestje op vrijdag doen. Dat bleek hier niet zo geaccepteerd te zijn…

Elians juffrouw van de Kindergarten vertelde het ons als eerste: vorfeiern brengt ongeluk, dus daar deden ze niet aan. Ze was verbijsterd door mijn luchtigheid hierover. Wist ik niet dat het ongeluk bracht als je je verjaardag eerder vierde? Het was God verzoeken. Ik heb haar simpelweg verteld dat ik geloof in een God van liefde, die ontzettend veel van kinderen houdt en dat ik niet geloof dat God mij of mijn zoon straft omdat ik zijn verjaardag eerder vier. Daar had ze niet zoveel op te zeggen.

Dat bijgeloof over dat vorfeiern ongeluk brengt blijkt redelijk diep te zitten hier. Tijdens Elians kinderfeestje hadden we het erover met wat andere mama’s en daar hoorden we nog veel meer. Het is hier zo dat je als volwassene wel je verjaardag wel de avond ervoor mag vieren, maar dan blijft iedereen tot na 12 uur. Bij binnenkomst word je dan niet gefeliciteerd en krijg je geen cadeaus, maar dat gebeurt dan pas om 12 uur ’s nachts.

Toen ik vertelde dat de Nederlanders vooral heel praktisch zijn met hun verjaardag en gewoon de makkelijkste dag kiezen, vonden ze dat moeilijk voor te stellen. Overigens vonden ze de Nederlandse gewoonte om alle familie ook te feliciteren (‘gefeliciteerd met je moeder/oma/zus/schoonzus/dochter’) echt hilarisch…Zo zie je maar wat een grappige culturele verschillen je dus nog tegenkomt tussen buurlanden.

Advertenties
Categorieën:Duitse cultuur

Bengaluru

december 18, 2011 2 reacties

Palm Meadows Club, het hotel waar ik verbleef

Een paar maanden geleden schreef ik al dat ik voor mijn werk regelmatig op reis ben. Inmiddels heb ik in 2011 al reizen naar Milaan, Florence, Bristol, Brussel, Salzbergen, San Francisco, New York (3x), Greenville SC en Tulsa gemaakt. Vorige week is daar een trip naar India bijgekomen. Mijn reisbestemming was Bangalore – eigenlijk sinds 2006 officieel Bengaluru geheten.

Bengaluru is een grote stad in het zuiden van India, met een inwonersaantal van grofweg zeven miljoen. De stad heeft een sterk opkomende IT en technologie industrie en wordt ook wel het Silicon Valley van India genoemd. Mijn bedrijf heeft daar ook een onderdeel zitten van de Global Research organisatie en daarnaast tevens een stevige ‘presence’ van de engineeringsafdelingen van verschillende bedrijfsonderdelen. Samen is dit goed voor zo’n 4000 man in de vestiging in Bangalore.

Een riant huis in de welgestelde wijk Palm Meadows

In München heb ik een paar Indiase collega’s afkomstig uit Bangalore, en ik was er door hen al op voorbereid dat Bangalore een stad is met uitersten. De contrasten zijn scherp: rijk-arm, rustig-lawaaiig, fris-stank, en mooi-oerlelijk. De verschillen zijn groot en door de nabijheid ook heel evident. Mijn hotel lag in een afgeschermde en beveiligde wijk van Whitefield, een voorstad ten oosten van Bangalore.  Deze wijk zag er werkelijk prachtig uit. Zeer grote en fraaie huizen, met verzorgde tuinen aan netjes geveegde straten. Mijn hotel was ook heel mooi en comfortabel, bijna resortachtig. Maar zodra we de beveiligde wijk verlieten, een oase van rust en schoonheid, veranderde het straatbeeld drastisch.

Allereerst is het verkeer in de straten van Bangalore werkelijk hilarisch. In Nederland of Duitsland zijn we gewend de claxon alleen te gebruiken om medeweggebruikers op mogelijk gevaarlijke situaties te attenderen. In Bangalore daarentegen gebruikt met de claxon voortdurend om medeweggebruikers erop te attenderen dat men aanwezig is. Bij een kruising wacht men niet tot de weg vrij is, men rijdt gewoon door en rekent er gewoon op dat anderen stoppen. Het is dus overal een vrolijke, drukke en bijzonder luidruchtige chaos. En die wordt versterkt door de vele wilde honden en de vrij rondlopende koeien.

Chaos in de straten van Bangalore

Het contrast tussen rijk en arm was ook wel heel zichtbaar. De route van het hotel naar de vestiging van mijn bedrijf duurde ongeveer 20 minuten. Zoals ik hierboven schreef, ging het begin van deze route door de straten van een welgesteld deel van de stad. Maar onderweg kwamen ook we langs vervallen huizen, reden we door vieze straten met grote gaten in de weg, en zelfs door krottenwijken. Hiervan heb ik geen foto’s genomen. Ik voelde me zo bezwaard om vanuit de achterbank van een taxi (we hadden gedurende ons hele bezoek onze eigen chauffeur) als rijke westerling foto’s te maken van een krottenwijk – alsof het een attractie was. Ik heb me geprobeerd voor te stellen dat mensen daadwerkelijk hun bestaan daar hebben, en dat viel niet mee. Wij hebben mooie plekken van Bangalore gezien, op fraaie plaatsen gewerkt, geslapen en gegeten. Dan is het moeilijk voor te stellen dat er direct om de hoek ernstige armoede is.

Twee veelvoorkomende weggebruikers in India

Naar het eten in India had ik ook erg uitgekeken. Ik ben erg gesteld op de Indiase keuken en het vooruitzicht om authentieke gerechten met pure kruiden te eten, deed mij het water al in de mond lopen. In dat opzicht ben ik niet teleurgesteld. We hebben alle dagen Indiaas gegeten, zowel voor ontbijt, lunch en diner. Overigens op een uitzondering na altijd buiten, want het was heerlijk weer. Steeds zo’n 25 graden, en niet te vochtig.

Nu weer terug in Duitsland mis ik het klimaat, de vriendelijkheid van de mensen, het eten en de exotische sfeer. India heeft veel indruk op me gemaakt. Ik zie uit naar mijn volgende bezoek. Naar verwachting komt dat bezoek er op redelijk korte termijn al, waarschijnlijk al met 6 tot 9 maanden. Om tot die tijd het gevoel vast te houden, heb ik stevig in geslagen bij een bazar en veel geurige exotische specerijen en curries gekocht. Ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en dan brengen die geuren me weer terug in de straten van een bijzondere stad….

Categorieën:Werk

Elians verjaardag

Vorige week zaterdag is Elian vier geworden. Bijna onvoorstelbaar dat dat kleine mannetje alweer een kleuter is! Het grappige is dat vier worden in Nederland een grote stap is omdat je dan met de basisschool begint. Elian gaat hier al ruim een jaar naar de Kindergarten, dus wat dat betreft verandert er weinig…behalve dan dat hij nu echt officieel een kleuter is!

Vrijdags mocht hij een kinderfeestje geven en hij wilde graag zes kindjes uitnodigen: Jan en Antoni (de Poolse tweeling), Rosa, Leon, Valentin en Justin. De laatste twee zijn nieuwe kindjes op de Kindergarten sinds dit jaar en Elian speelt graag met beiden. De andere kindjes kent hij nog van zijn Kindergarten groep van vorig jaar en met Rosa en Leon zit hij ook elke maandag op kindermuziekles.

Al met al wat het een behoorlijke groep, zeker omdat Valentins jongere broertje Leopold ook meekwam. Gelukkig bleef een aantal van de mama’s zodat we er niet alleen voor stonden. Elian kreeg prachtige cadeaus, waaronder een grote tractor waar hij helemaal weg van is. Ook een succes waren de tamboerijn en sambaballen die hij kreeg van Justin. Ze worden dagelijks gebruikt!

De kids mochten eerst hun brownie versieren met allerhande vrolijk gekleurde versiersels en dat was een groot succes. Daarna hebben ze allemaal opvallend lief gespeeld…ik had eerlijk gezegd de nodige strubbelingen verwacht maar het ging buitengewoon harmonieus. Toch wel een voordeel van een grote woonkamer, ze zaten elkaar ook niet zo op de lip. Er werd met lego gebouwd, met auto’s gereden en met blokken gespeeld. Toen ze weggingen zag de kamer er uit alsof er een bom was ontploft…een hele plakkerige bom wel te verstaan, want overal zaten natuurlijk nog restjes brownie. Maar goed, even stofzuigen en een flinke dweilbeurt deed wonderen.

Toen de kids weg waren, arriveerden net Rogiers broer Martijn en zijn vrouw Regien die het weekend speciaal over kwamen voor Elians verjaardag. Elian was nog helemaal hyper van zijn feestje (en een overdosis suiker) en had uiteraard meteen de cadeaus in de smiezen. Hij mocht hun cadeaus dus vast, maar moest voor de rest wachten tot de dag erna tot hij ‘echt’ jarig was.

Het kind heeft prompt de hele nacht liggen spoken, zo vol indrukken zat zijn bolletje en zoveel zin had hij in zijn verjaardag. Hij wist namelijk al wat hij van ons zou krijgen omdat we het samen met hem hadden uitgezocht: een drumstel. Zoals jullie misschien nog herinneren, bouwt hij al maandenlang zijn eigen drumstel dus we vonden het nu tijd om hem een echte te geven. Na een hele korte nacht was het dus zover en mocht hij op zijn drumstel spelen. Het heeft geloof ik twee uur in de woonkamer gestaan en toen hebben we het naar zijn slaapkamer verplaatst omdat de herrie ons te veel werd…we konden elkaar echt niet meer verstaan.

Maar het drumstel was niet het enige cadeau, ook vanuit Nederland waren cadeaus opgestuurd door diverse familieleden…waarvoor onze en Elians hartelijke dank! Alles viel in goede aarde: de dvd’s zijn al veel bekeken, de boekjes gelezen, de Ministeck is al gebruikt, hij is expert met zijn nieuwe boormachine en de tractors staan voortdurend in de vensterbank om te hooien of te ploegen. Kortom: het is een heel tevreden jongetje!

Maandags mocht hij zijn verjaardag nog een keer op de KiGa vieren (waar overigens niet getrakteerd mag worden – best verstandig) en dus was hij lekker vaak jarig alles bij elkaar.

Al met al heeft Elian een geweldig leuk verjaardagsweekend gehad. Het feit dat er zoveel cadeaus waren, dat veel mensen een kaartje hadden gestuurd en dat er zelfs familie aanwezig was was bijzonder…iedereen die hieraan bijgedragen heeft dus heel erg bedankt mede namens Elian!

Categorieën:Elian

Een oude liefde

december 9, 2011 10 reacties

Ik was als kind helemaal gek van paarden. Ja, ik was zo’n meisje! Toen ik acht was mocht ik op rijles en ik heb jarenlang les gehad bij de ‘ponystal’ in Hengelo. Later kreeg ik een vriendin die zelf twee paarden gehad (of liever gezegd een pony en een paard) en toen reed ik veel bij haar. Maar zij verhuisde op een gegeven moment naar Brabant en de lessen werden te duur, dus het paardrijden kwam er niet meer van. Het bleef wel zo in mijn achterhoofd ronddwalen: wat zou het gaaf zijn om weer te kunnen rijden. Toen we in Zoetermeer woonden heb ik er nog wel eens over gedacht om weer te gaan rijden, maar de kosten waren toch wel redelijk afschrikwekkend.

Afgelopen weekend stond ik op de Adventsmarkt achter het kraampje van de Kindergarten en daar stond ik samen met Sabrina. Ik had haar al eens ontmoet bij het Elterncafe (koffieochtend voor mama’s van de Kindergarten wat ik elke donderdag organiseer) en toen klikten we al. Maar als je twee uur in de kou staat, geeft dat snel een band (net als samen heel enthousiast, maar redelijk vals kerstliedjes zingen) en we raakten aan de praat.

Wat bleek, zij was in september na jarenlang niet te hebben gereden weer begonnen met paardrijden. Een kennis van haar woont net buiten ons dorp en heeft drie paarden. Sabrina heeft één van die drie ‘geadopteerd’ en mag er in ruil voor hulp bij het verzorgen van de paarden op rijden. Brigitte, haar kennis rijdt dan op een van de andere twee. Maar ze zochten eigenlijk nog een derde ruiter, zodat ze met alledrie de paarden tegelijk weg konden.

Ik moet eerlijk toegeven dat mijn maag begon te kriebelen toen ze dat vertelde. Wat zou het gaaf zijn om weer te kunnen rijden! Maar ik vind het ook wel eng, want ik heb het echt al heel lang niet meer gedaan…alleen de vreselijke spierpijn die je de eerste keren weer krijgt na het rijden is al afschrikwekkend! Geloof me, er is een reden waarom cowboys o-benen hebben, je kunt de eerste weken echt niet meer lopen van de pijn in je bovenbenen en achterwerk.

Maar toch, weer kunnen rijden…Ik ben dus deze week eens met Sabrina gaan kijken bij de paarden. Het blijken Haflingers te zijn, een prachtig ras van zeer sterke, maar zachtmoedige paarden. Het is een mama (Nasha) met haar beide kids, een merrie (Nadia) en een hengst (Andi). Ik zou dan Andi gaan berijden, meteen de grootste en de pittigste van de drie. Groot is hier overigens relatief hoor, want Haflingers zijn niet zo groot dus dat scheelt alweer.

Ik ga waarschijnlijk volgende week een eerste proefrit maken om te kijken of Andi en ik een beetje klikken. Om eerlijk te zijn vind ik het best eng om het weer op te pakken, ik ben na mijn ziekte en operatie deze zomer sowieso nog niet echt weer in goede conditie, dus het zal ook best wat van me vragen. Maar het idee om hier buiten in de vrije natuur, in de besneeuwde bossen en landerijen te kunnen rijden…daar heb ik wel wat ongemak voor over. We gaan het dus gewoon proberen en we zien het wel. Ik houd jullie op de hoogte!

Categorieën:Wonen

Niklaus oder Christkindl?

december 8, 2011 2 reacties

Elian had zijn klompje gezet en tot zijn verbazing zat er de volgende dag een cadeautje in!

Sinterklaas is een feest waar ik geweldige herinneringen aan heb als kind. Ik kom uit een gezin met mensen met talenknobbels, dus de gedichten waren bij ons elk jaar een genot. Ook alles er omheen, de vele pakjes openen, de verrassingen, maar ook het zelf inkopen doen voor anderen en gedichten maken, ik vond het een heerlijke tijd. Mijn zus Karen en ik deden het vaak samen, zaten uren op onze kamers boven op zolder samen te dichten. Mooie herinneringen dus.

Maar die manier van Sinterklaas vieren is typisch Nederlands. Vorig jaar zaten we hier al een beetje mee, maar toen was Elian bijna drie en kreeg hij het allemaal niet zo mee. Dit jaar was dat anders. We zaten dus echt met de vraag: wat gaan we doen met Sinterklaas?

Niklaus is ook hier bekend. Hij ziet er een beetje hetzelfde uit als ‘onze’ Sinterklaas, maar dan minus de zwarte pieten. Politiek veel correcter dus, maar ergens ook wel minder leuk. En men viert hier ook Sinterklaas, op de avond van 5 december. Maar het is een stuk minder uitgebreid dan in Nederland, kinderen krijgen vaak iets kleins en veelal snoep. Gek genoeg krijgen ze dan chocoladefiguren van de kerstman, want een Sinterklaas-chocoman ben ik hier nog niet tegengekomen. Chocoladeletters overigens ook niet en pepernoten evenmin, dat zijn dan weer de typisch Nederlandse invullingen.

Je schoen zetten kennen ze hier ook hoor, evenals Sinterklaas liedjes, maar veel minder dan in Nederland. En misschien is het omdat we in een katholiek gebied wonen, maar de achtergrond van Niklaus als heilige wordt hier veel meer benadrukt (ook in de liedjes!) en om eerlijk te zijn hoeft dat voor mij dan weer niet zo.

De grote cadeaus doen ze hier met kerst. De redenering daar achter is me nog niet helemaal duidelijk want aan de ene kant zie je ook hier de kerstman overal staan, maar aan de andere kant speelt het ‘Christkindl’ ofwel het Christus-kind een belangrijke rol. Het schijnt dat Maarten Luther destijds wat tegengas wilde geven tegen Niklaus en Jezus als brenger van de cadeaus promootte. Hier in het zuiden van Duitsland zie je dus vaak het Christuskind als gulle gever staan. Theologisch is het correct dat God de Gever is van al het goede wat we krijgen, maar ik weet nog niet helemaal hoe ik praktisch zou kunnen uitleggen dat baby Jezus cadeaus komt brengen.

Afgelopen zaterdag was hier in ons dorp de jaarlijkse adventsmarkt. Daar lopen kerst en Sinterklaas vrolijk door elkaar heen, want aan de ene kant wordt er allemaal kerst-knutselarij verkocht (ik heb zelf nog twee uur achter de kraam van de Kindergarten gestaan waar we eigen-geknutselde kerstversieringen verkochten), maar aan de andere kant was Niklaus er ook. Een erg amateurisstische Niklaus moet ik zeggen, met een spijkerbroek onder zijn te korte rode mantel en een ontzettende nep baard. Dat kunnen we in Nederland dan toch beter dacht ik. Maar Elian ging hem braaf een handje geven en kreeg een chocoladefiguur.

 

Eergisteren was Niklaus op de Kindergarten. Elian vond het prachtig en deed lekker mee. Volgens hem is Niklaus ‘een hele lieve man’ en dat is natuurlijk ook zo. Al die angst voor Sinterklaas en of je wel lief geweest bent enzo, daar houden we niet zo van. Het moet wel leuk blijven, zeker voor die kleintjes. Hij mocht ook twee keer zijn schoen zetten en tot zijn verbazing zat er de volgende ochtend wat in.

Maar we hebben besloten het daarbij te laten en geen pakjesavond te doen. Het kan simpelweg niet dezelfde traditie worden als die Rogier en ik beiden van vroeger kennen omdat het hier niet op die manier gevierd wordt. Het ‘geloof’ in Sinterklaas zoals alle kinderen dat in Nederland hebben als ze klein zijn, ligt hier heel anders. Als wij hierin zouden vasthouden aan onze Nederlandse tradities zou Elian echt afwijken van zijn vriendjes en dat vinden we niet zo handig. Ook heeft het feest hier niet de charme en de gewoontes die het in Nederland heeft met een intocht, een Sinterklaasjournaal, strooigoed, gedichten, pakjesavond, chocoladeletters, enz. Sinterklaas vieren puur omdat het Nederlands is, is onzin, we zouden het doen omdat het een prachtige traditie is die iedereen in de omgeving viert, een gedeelde ervaring voor alle kinderen, maar dat is hier dus niet zo.

We zullen dus zelf een nieuwe traditie moeten bedenken, eentje die past in de cultuur waarin we nu leven en die voor Elian ook mooie herinneringen zal geven voor later. Wij gaan dus cadeaus doen met kerst. Niet omdat we hem willen laten geloven in de kerstman of in een Christus-kind wat cadeaus brengt, maar omdat we de geboorte van Jezus willen en mogen vieren. God gaf ons het grootste cadeau ooit met kerst: Zijn eigen Zoon. Dat moet en blijft centraal staan bij kerst. Maar Jezus’ verjaardag vieren door elkaar cadeaus te geven. door te vieren dat God goed is en ons alles geeft wat we nodig hebben en nog veel meer, dat lijkt ons een mooie nieuwe traditie.

Categorieën:Duitse cultuur, Elian

Snoephuisje

december 7, 2011 1 reactie

Er wordt hier op de Kindergarten wat afgeknutseld. Elian komt voortdurend thuis met allerlei creatieve dingen, vaak passend bij een thema, een bijzondere gebeurtenis of het seizoen. Met St Maarten had hij bijvoorbeeld een hele leuke lampion gemaakt met allemaal lieveheersbeestjes erop (hij zit in de Käfergruppe, officieel de Marienkäfergruppe wat het Duitse woord is voor lieveheersbeestje). Ze houden hier erg van ‘basteln’ ofwel knutselen en de creativiteit onder vele moeders daarin is indrukwekkend. Maar wat Elian afgelopen vrijdag mee naar huis nam, was wel één van de toppers: een snoephuisje. Alles op en aan het huisje is eetbaar! Trots als een pauw was hij op zijn creatie en niet onterecht, het was echt een huisje uit het sprookje van Hans en Grietje. Elke dag eet hij een paar snoepjes er vanaf zodat we er extra lang van kunnen genieten.

Categorieën:Elian