Archief

Archive for oktober, 2011

Elians eerste kinderfeestje

Elians beste vriendje Leon was jarig en dus werd Elian voor zijn allereerste kinderfeestje uitgenodigd. Het grappige is dat Leon bijna een jaar jonger is dan Elian, hij is net 3 geworden terwijl Elian in december al 4 wordt. Maar die twee kunnen het erg goed vinden samen, tot grote vreugde van Sabine, de moeder van Leon, en mij, want ook wij zijn vriendinnen aan het worden. Leon en Elian kennen elkaar van de Kindergarten waar ze vorig jaar in dezelfde groep zaten. Elian is inmiddels naar een andere groep gegaan omdat hij te oud werd voor de jongste groep. Sabine en ik hopen beiden dat Leon volgend jaar weer bij Elian in de groep komt want dat zou leuk zijn.

Leon en Elian zitten samen met twee andere kindjes (die beiden ook op het feestje waren) ook op een ‘Muzikstunde’ elke maandagmiddag. Lekker muziek maken met kleuters met trommels enzo. Vinden ze allemaal erg leuk. En ondertussen kletsen wij als mama’s even gezellig bij.

Het feestje zelf stelde verder niet zoveel voor, heeft ook weinig zin met zulke jonge kids. Ze hebben gewoon lekker en lief met elkaar gespeeld. Tussendoor mocht Leon zijn cadeau uitpakken, een prachtige tractor-aanhanger die we met alle uitgenodigde kids samen hadden gekocht. Er was taart, er werden kaarsjes uitgeblazen en alle kinderen gingen moe en met volle magen weer naar huis. Precies zoals het hoort!

Advertenties
Categorieën:Elian

De Kleidermarkt

oktober 19, 2011 3 reacties

Zoals ik al in een eerdere post schreef ben ik als vrijwilliger betrokken bij de organisatie van een kinderkledingbeurs, de Kleidermarkt. Hierbij dan even een impressie van hoe zoiets hier gaat. De Kleidermarkt wordt op zondagochtend gehouden. Voor ons als Calvinistische Hollanders is dat een wat aanstootgevend tijdstip, maar daar doen ze hier niet moeilijk over. Op de vrijdag voor de Kleidermarkt kwamen we met alle vrouwen bij elkaar om van start te gaan. In de hal van de Mehrzweckhalle (multifunctiionele hal) werden tafels neergezet en daar konden mensen hun te verkopen kinderkleding en -speelgoed inleveren. Per persoon mochten er drie lijsten van 25 artikelen worden ingeleverd, elk artikel gelabeld met klantnummer, artikelnummer, prijs en omschrijving. Er zijn dit keer ruim 230 lijsten ingeleverd, dus reken maar uit wat er aan spullen lag.

Na het innemen van de lijsten begint de volgende megaklus: alle artikelen worden in de computer ingevoerd. Daar is een speciaal programma voor. Eerst worden klanten aangemaakt meteen klantnummer en vervolgens wordt de lijst van elke klant ingevoerd. Bij het verkopen wordt alles geregistreerd en zo weten we aan het einde van de rit precies wat er van wie is verkocht, hoeveel het heeft opgeleverd en wat de commissie is voor de Kleidermarkt (15% van wat verkocht is). Ik heb alles bij elkaar zo’n  5 uur zitten typen…en dat viel niet mee op een Duits toetsenbord waar niet alleen de y en de z omgewisseld zitten, maar ook veel leestekens ergens anders zitten. Om gek van te worden!

Ondertussen waren anderen in de grote hal bezig om alle artikelen te sorteren en uit te stallen. Wat een enorm werk! Alles wordt op soort en maat gesorteerd, dus bijvoorbeeld alle jassen bij elkaar op maat geordend. Je kunt wel zien dat ze jarenlange ervaring hebben hiermee, ze hebben inmiddels ontdekt wat handig is en wat niet. Er zijn speciale kledingrekken in gebruik, honderden kleerhangers en nog veel meer om alles goed te kunnen neerzetten/leggen/hangen.

Zaterdagmiddag zijn we verder gegaan met het inrichten van de hal. Per maat wordt er een tafel gemaakt waar aan de ene kant de broeken komen en aan de andere kant de truien. Die worden allemaal netjes opgevouwen, wat tamelijk zinloos is aangezien ze 15 minuten na opening totaal door elkaar liggen. Zo rond een uur of 5 waren we klaar met deze megaklus en toen kwam het leuke voordeel van medewerker zijn: wij mochten zelf als eerste inkopen doen. Bij het sorteren was ik al wat leuke dingen voor Elian tegengekomen en zo heb ik alles bij elkaar goed gescoord met broeken, truien en shirts in verschillende maten. En niet te vergeten een mooi skipak wat hij hier van het winter wel weer nodig zal hebben. Erg leuk waren ook de vele goedkope spelletjes die aangeboden werden en waar ik er meerdere van heb gekocht. Elian was ook blij met wat boekjes over hoe dingen werken…hij kan nu precies uitleggen hoe het riool werkt 🙂

Zondagochtend moesten we er om 8 uur zijn om de laatste dingen af te maken…en toen waren we klaar voor de verkoop. Ik kreeg de babyhoek toegewezen en mocht om 9 uur de zwangeren helpen leuke dingen te vinden. Dat is soms best lastig in het Duits, maar ik word steeds vrijer in het praten, ook omdat ik merk dat mensen het enorm waarderen dat ik Duits probeer te spreken. Ze hebben over het algemeen veel geduld en doen echt hun best om me te begrijpen. En vragen vervolgens bijna altijd waar ik vandaan kom! Om half 10 mochten de mensen erin die iets gebakken hadden, als je een taart of cake doneert heb je een half uur eerder toegang dan de grote meute. En een grote meute was  het, wat een drukte om 10 uur! Ik had kassadienst en dat was flink aanpoten terwijl we vier kassa’s open hadden, Maar door het systeem is het best veel werk omdat elk artikel in het systeem moet worden opgezocht en op ‘verkocht’ moet worden gezet. Dit keer is er echter een proef gedaan met barcodes en die is goed bevallen, dus dat gaan we de volgende keer uitbreiden. Dat scheelt heel veel tijd!

Om 13 uur was het schluss…en toen begon voor ons het grote werk van alles wat niet verkocht was weer terug krijgen bij de rechtmatige eigenaar. Maar ook daar waren systemen die goed werkten. Iedere klant moet een klapkrat inleveren met zijn klantnummer erop zodat we daarin kunnen verzamelen wat over is. Dat gaat eerst op honderdtal (er waren nu klantnummer van 300-500, 600-800 en wat in de 800 en 900, maar dat zijn allemaal medewerkers), dan op tiental en vervolgens op klantnummer. Vervolgens wordt er een lijst geprint per klantnummer wat over zou moeten zijn en wordt handmatig per nummer gecontroleerd of dat ook zo is. Er wordt verrassend weinig gestolen viel me op, waarschijnlijk omdat de sociale controle groot is (men kent elkaar en ‘vreemden’ vallen op) en omdat je alleen via de kassa naar een uitgang kon…en daar werd toch wel goed gekeken of mensen geen dingen in hun tas hadden.

Om half 7 konden alle mensen hun overgebleven spullen weer ophalen en een half uurtje later was de hal weer leeg. Toen was het tijd voor een welverdiende afsluiting van de dag: een gezellige maaltijd samen. Daar hebben we veel gelachen en lekker gekletst. Ik begin het Bayerisch steeds beter te verstaan, al blijft het soms lastig. Maar ook hier geldt dat de mensen het waarderen dat ik mijn best ervoor doe en iedereen is bereid dingen te herhalen of te ‘vertalen; in hoog Duits waar nodig. Want soms versta ik er echt geen klap van!

Ik heb onwijs veel plezier gehad met de Kleidermarkt en ik ben een volgende keer zeker weer van de partij. Het is leuk om zo steeds meer mensen te leren kennen en mezelf nuttig te maken voor de gemeenschap hier. De opbrengst van de Kleidermarkt is namelijk voor diverse verenigingen die zich inzetten voor kinderen, o.a. de Kindergarten, de sportvereniging en nog meer. Dat is nou wat we noemen het nuttige en het aangename combineren…

Categorieën:Duitse cultuur

Liften

Mijn ouders waren bepaald niet van het overbezorgde type, maar mijn vader heeft me zo ongeveer de fear of God ingeprent als het ging om lifters meenemen. Vanaf dat ik mijn rijbewijs had was dat echt een harde eis: neem nooit iemand mee. En op zich terecht hoor, er kleven natuurlijk niet geringe risico’s aan…en toch heb ik recent besloten het wel te doen. Het ligt hier namelijk anders. We wonen op het platteland in een klein dorp waar de bus, de enige verbinding met Freising, niet eens één keer per uur komt. In het weekend is het helemaal huilen met de pet op. Als je dus geen auto hebt, dan ben je best wel de sjors. Vandaar het liften.

Liften is hier redelijk gebruikelijk en de lifters die je hier ziet staan bij (meestal) de bushaltes, zijn geen wereldreizigers die naar zuid-Italië willen of zwervers die geen geld hebben voor de bus. Het zijn jongeren en studenten die naar Freising of naar huis willen en voor wie het infrequente rijschema van de bus een probleem is. En als ik dan naar Freising rijd op zaterdagochtend om boodschappen te gaan doen, dan neem ik dus rustig iemand mee. Altijd leuk om met mensen te praten, zeker als het jongeren zijn…beetje gastvrijheid tonen, het imago van de Nederlanders opkrikken en ondertussen het nuttige met het aangename combineren. Rijden moet ik toch.

Dus sorry papa, the times they are a-changing 🙂

Categorieën:Duitse cultuur

Vergaderen met bier

oktober 6, 2011 2 reacties

Ik werd een paar maand geleden door mijn vriendin Susanna hier gevraagd of ik mee wilde helpen met de organisatie van de Kleidermarkt. Dat is een tweedehands kinderkledingbeurs die elk voorjaar en najaar gehouden wordt hier in het dorp. Het is volledig vrijwillig en de opbrengst gaat naar diverse goede doelen die iets doen voor kinderen, zoals de Kindergarten (speeltoestellen), de voetbalvereniging enz. Ik had zelf in maart de Kleidermarkt bezocht en was goed geslaagd met o.a. een speelgoedtractor voor Elian, dus ik had in ieder geval een idee van waar het over ging. Het leek me leuk om te helpen, al was het alleen maar om meer mensen te leren kennen.

Twee weken geleden hadden we een vergadering om de taken te verdelen. Die stond gepland voor 20.00 uur. Ik kan toch wel zeggen dat ik een ruime vergader-ervaring heb na jarenlang in de gezondheidszorg gewerkt te hebben en veel in de kerk te hebben gedaan. Maar dit was een hele nieuwe ervaring. Om 20.00 uur ’s avonds vergaderen we hier niet met koffie en thee, maar met bier. En iedereen neemt z’n eigen flesje mee. BYOB zouden de Amerikanen zeggen: bring your own beer. Hilarisch, al die vrouwen deden hun handtas open en daar kwam bier uit…ik wist niet wat ik zag! Veel was wel Radler (bier gemengd met limonade, zeer laag alcoholpercentage) of alcohovrij, maar toch…Ik viel aardig op door het feit dat ik niks bij me had…wist ik veel. Nou ja, ik drink überhaupt geen bier maar de volgende keer zal ik zelf cola meenemen. When in Rome…

Categorieën:Duitse cultuur

Jimmy en Mariëlle op bezoek

Terwijl Rogier eind augustus in Italië en Engeland zat, had ik bezoek van mijn zus Mariëlle en haar man Jimmy. Ik vond het om meerdere redenen fijn hen te zien, maar niet in de laatste plaats omdat Mariëlle kort daarna weer voor drie maanden naar Uganda zou gaan voor een project. Dan is het wel fijn om nog even te kunnen bijkletsen! Elian vond het ook erg gezellig met ome Jimmy en tante Mariëlle…en dat Jimmy’s Nederlands niet zo spetterend is, deerde Elian niets. Met eindeloos geduld herhaalde hij zichzelf of probeerde het op een andere manier te zeggen. Erg schattig om die twee samen bezig te zien…en goed voor Jimmy’s Nederlands!

Ik ben echt een spelletjesmens, maar met z’n tweeën is er vaak weinig aan, dus ik heb die week m’n hart opgehaald met Kolonisten, Uno en Rummikub. Dat laatste deed me denken aan mijn oma Kuipers met wie ik dat vroeger heel veel gedaan heb, ik heb alle trucs van haar geleerd!

Het weer was redelijk, hoewel Jimmy en Mariëlle echt pech hadden op de dag dat ze München gingen verkennen want toen kwam het net met bakken uit de lucht. Het zou later die week erg mooi worden, dus besloten we zaterdags met z’n drieën naar de Chiemsee te gaan, een groot meer op zo’n anderhalf uur rijden.

Die anderhalf uur werden er ruim drie helaas want er stond een mega file op de A8 richting Salzburg. Op een gegeven moment besloten we eraf te gaan en kwamen prompt in de volgende (kleine) file terecht van een nare aanrijding die net was gebeurd. Elian kreeg het gelukkig niet helemaal mee, want fijn was anders…Mariëlle loodste ons via achterwegen uiteindelijk naar onze bestemming, terwijl Elian ondertussen dvd’s zat te kijken. Geweldige uitvinding zo’n dvd speler…allen jammer dat dat ding opgeladen moet worden en we dus niet tegelijkertijd ook de navigatie konden gebruiken. Maar Mariëlle deed het goed en we belandden op de plek van bestemming: Prien am Chiemsee.

Het was inderdaad spectaculair mooi weer en het werd ook een leuke dag, alleen iets korter dan gepland door de vertraging. We zijn met een boot de Chiemsee op gegaan om het uitzicht vanaf het water te bewonderen. Er liggen een paar eilanden in het meer en je kunt een hele rondvaart doen, maar dat duurde ons te lang dus we hebben even een hop on-hop off gedaan op Herrninsel. Daarna zijn we nog even naar een strandje gegaan, maar dat was niet zo’n succes: er lag onwijs veel poep (van eenden ofzo, niet van honden…maar wel overweldigend veel) en de bodem was een erg harde kiezelbodem. Desondanks hebben Mariëlle en ik nog even gezwommen en genoten van het spectaculaire uitzicht. Het is wel één van de mooiste plekken waar ik ooit heb gezwommen!

Tegen etenstijd hebben we heerlijk gegeten bij een restaurant aan het water…dat wil zeggen, toen we eindelijk ons eten kregen. Dat duurde wel echt erg lang en als je dan een hongerig, ongeduldig driejarig jongetje bij je hebt gaat elke minuut tellen. Maar toen we het uiteindelijk kregen, smaakte het wel, dus het was de moeite wel waard. Vervolgens wilde Elian prompt een ijstoetje en konden we nogmaals 30 minuten wachten. Maar hem dat toetje zien opsmikkelen was een geweldig gezicht…en als je de andere kant opkeek, zag je de zon ondergaan in de Chiemsee, de rode gloed weerspiegelend in de laatste zeilboten en de bergen donker afstekend tegen de avondzon. Zie je, ik word er gewoon weer poëtïsch van…

Tot slot nog wat leuke foto’s van deze gezellige dag!

De Chiemsee is echt prachtig mooi, zeker op zo'n zomerse dag als alles blauw is

Op Herrninsel is geen gemotoriseerd verkeer

Een prachtig kiekje van Jimmy en Mariëlle

Categorieën:Familie en vrienden

We leven nog hoor!

Even iets leuks doen met Elian: zandkoekjes bakken. Als ik niet oppas verdwijnt de helft van het deeg in zijn mond voordat we er koekjes van kunnen maken!

Ik wist wel dat het alweer even geleden was dat ik wat gepost had, maar zag tot mijn schrik dat in heel september maar één update is geplaatst…excuus, excuus. Ik zal jullie allemaal even bijpraten. Laat ik dan even beginnen met iets te vertellen over hoe het nu met ons gaat en dan hoop ik de komende dagen wat achterstallige nieuwtjes (die dus niet meer zo heel nieuw zijn) te delen.

Terwijl ik hier zit te schrijven, zit Rogier aan de westkust van de VS voor zijn werk. Hij vliegt af en aan op het moment. Na de trip naar Italie en Engeland (zie laatste post) is hij nog een keer naar Amerika geweest. Daarna was hij een week thuis en afgelopen zondag vertrok hij weer voor een week. Dat is best pittig moet ik zeggen, vooral voor Elian die zijn papa erg mist. Hij is toch ook telkens wat van slag als Rogier weg is, is vaker wakker ’s nachts en is gestresst. Het is ook wat voor zo’n klein kereltje, al die veranderingen op de routines die hij zo fijn vindt zoals ’s ochtends lekker met papa samen ontbijten, op zaterdag met papa samen in bad gaan en ’s avonds met papa met de iPad spelen…

En er waren al wat grote veranderingen voor hem de laatste tijd. Eerst ben ik natuurlijk een tijd ziek geweest en heb ik de operatie gehad. We hebben veel gasten gehad wat geweldig fijn was, zeker om ons te helpen, maar wat toch ook de nodige onrust gaf. Vervolgens had hij vakantie van de KiGa, toch ook een hele verandering op zijn normale patroon. En daarna was papa weg, toen weer thuis, toen weer weg (herhaal)…en ging hij ook nog eens naar een nieuwe groep op de KiGa. Dat zijn grote veranderingen als je drie bent, dus ik heb ook echt begrip voor zijn stress…ik vind het vooral voor hemzelf zo sneu!

Als ik dan even achter m'n Macje wil, komt Elian gewoon bij me in de studeerkamer spelen...en maakt er een lekkere rotzooi van.

Met Rogier gaat het goed, al is hij beredruk op zijn werk op het moment. Hij heeft een project overgenomen van een collega die een andere baan heeft gekregen, dus dat is aan de ene kant erg leuk, maar aan de andere kant ook een flinke uitdaging. Het reizen lijkt misschien leuk en spannend, maar met reizen zoals afgelopen zondag waarbij hij 24 uur op was voordat hij eindelijk z’n bed in kon, zijn niet echt prettig, zeker niet met een tijdsverschil van negen uur.

Met mij gaat het goed. Pas nu ik weer op mijn ‘oude’ energieniveau zit, merk ik hoe ziek ik ben geweest en hoe langzaam mijn energie weggesijpeld is voor de operatie. Het is zo langzaam gegaan dat ik het amper in de gaten heb gehad, maar wat ben ik moe en futloos geweest. Ik geniet er haast van om weer met energie dingen te kunnen doen. En het is ook wel nodig want door mijn ziekte is er wel wat achterstallig onderhoud ontstaan in huis en in de tuin. Ik ben dus blij dat ik hier weer mee aan de slag kan. Ook mijn blog Youth Leaders Academy heeft er wat onder te lijden gehad, ik heb in augustus drie weken niet gepost en dat is niet goed voor je statistieken. Daar stop ik nu dus ook even extra tijd in.

Nou, dat was wel even de update voor nu…wordt vervolgd!

Categorieën:Algemeen