Home > Algemeen > Het eerste jaar zit erop

Het eerste jaar zit erop

Elians nieuwste speeltje: een oude autoband

Gisteren woonden we precies een jaar in Duitsland. Een jaar alweer. Het klinkt zo cliché, maar dat jaar is echt omgevlogen. Het lijkt nog zoveel korter geleden dat we uit Nederland vertrokken en hier een nieuw leven begonnen. Maar een jaar is een mooi moment om eens even de balans op te maken. Hoe hebben we dit jaar ervaren, hoe bevalt het leven in zuid-Duitsland ons eigenlijk en hoe zien we de toekomst?

Wonen

Ons huis bevalt geweldig goed. Natuurlijk is het een enorme luxe om zo vrijstaand te wonen dat Elian ’s ochtends om 7 uur piano kan spelen zonder dat iemand er last van heeft. Maar we genieten ook van de enorme ruimte in ons huis. We hebben veel gasten gehad (zie verder) en het is ontzettend leuk en praktisch om twee logeerkamers te hebben en zo makkelijk mensen te kunnen ontvangen. We hebben het ook erg getroffen met onze ‘huisbaas’ die vriendelijk is, hulpvaardig en met wie we een goed en fijn contact hebben. Dat kan ook heel anders hoorden we al van anderen. Attenkirchen als dorp blijkt achteraf ook een goede keus te zijn geweest. Lang niet alle dorpen van deze omvang (lees: klein) hebben de voorzieningen die we hier hebben: twee bakkers waarvan eentje met een mini-supermarktje, een apotheek, huisarts, tandarts, twee banken, twee cafés, een drankwinkel en voor ons cruciaal: een Kindergarten en een Grundschule. Het feit dat Elian in zijn eigen dorp naar school kan tot hij 10 is, is ontzettend fijn en praktisch. Ook horen we van anderen dat Attenkirchen qua mentaliteit anders is dan sommige andere Beierse dorpen die veel geslotener zijn en minder open voor ‘vreemdelingen’. De Kindergarten hier telt aardig wat nationaliteiten, dus Elian valt bepaald niet uit de toon. Qua wonen zijn we dus erg, erg happy.

Elian

Elian oefent het fietsen met 'oom Martijn'

Hoe zou Elian het vinden om in een ander land te wonen? Zou hij wel kunnen wennen in Duitsland en zou de taal geen probleem vormen? Dat waren toch wel zaken die we ons afvroegen toen we de beslissing namen om te verkassen. Nou, we kunnen met een gerust hart melden dat Elian het hier geweldig naar zijn zin heeft. Hij spreekt inmiddels vloeiend Duits en weet ook precies wanneer hij welke taal moet spreken. De eerste germanismen sluipen nu het Nederlands in, erg grappig om te horen. Zo zegt hij regelmatig ‘ik bruik een hamer’ als hij ‘ik heb een hamer nodig’ bedoelt (‘brauchen’ = nodig hebben). Ook wil hij nog wel eens ‘fahren’ in plaats van ‘rijden’ zeggen. Het was leuk om van de Kindergarten terug te horen dat zijn woordenschat in het Duits erg groot is, groter dan van veel Duitse kindjes van zijn leeftijd. Hij kan je nu in beide talen de oren van het hoofd kletsen🙂 Ook op de KiGa heeft hij het erg naar zijn zin. Hij gaat vijf ochtenden en twee middagen en dat bevalt prima. Afgelopen jaar zat hij in de jongste groep (Igelgruppe) waar hij een van de oudsten was. Hij gaat nu naar de Käfergruppe waar hij een van de jongsten zal zijn, dat zal dus best even wennen zijn. Maar hij maakt makkelijk vrienden en speelt leuk met andere kids. Zijn vriendjes zijn Jan en Antoni (een Poolse tweeling, ik ben goed bevriend met hun moeder Magda), Leon (een schattig Duits jochie wat een jaar jonger is, zijn moeder Sabine is ook een vriendin van me) en Vitus (een echt Bayerisch jochie van wie de familie hier al generaties lang woont, ze wonen  in een aangrenzend dorp). Verder geniet Elian ontzettend van onze tuin, hij speelt graag buiten met zijn tractor, op de schommel of de trampoline of in de zandbak. Hij is nu ook aan het leren fietsen, dus dat gaat hem nog veel meer plezier opleveren. Elian vindt de vele gasten die we op bezoek hebben gehad ook leuk, al is dat misschien ook omdat die niet zelden een cadeautje voor hem meenamen…Maar hij mist zijn familie wel, de beide opa’s en oma’s en de diverse ooms en tantes. Als die geweest zijn en weer weggaan, vindt hij dat toch wel moeilijk. Omgekeerd zal dat zeker ook het geval zijn…

Werk

Genieten van een typisch Duitse 'Brotzeit' tijdens een uitje van Rogiers werk

We zijn hier natuurlijk naartoe verhuisd vanwege Rogiers baan en we zijn dan ook erg blij dat hij het geweldig naar zijn zin heeft. Het werk is uitdagend en afwisselend en het doet een stevig beroep op waar hij de afgelopen jaren voor gestudeerd heeft. Rogier is al een aantal keren voor zijn werk in het buitenland geweest en ook voor de komende maanden staan er nog wat trips op de planning, o.a. naar Italië (Milaan en Florence) en de VS. Er zijn veel doorgroeimogelijkheden dus wat Rogier betreft zit hij hier voorlopig erg goed. Wat een opluchting is als je een internationale verhuizing hebt gedaan voor een baan! Voor mij vielen de mogelijkheden om te werken tegen zoals ik al eerder liet weten. Maar ik ben erg enthousiast over mijn nieuwe website voor jeugdleiders (www.youthleadersacademy.com) die erg goed loopt internationaal en ik heb allerlei plannen om die uit te breiden. Ik zou het nog steeds leuk vinden daarnaast parttime te werken, dus ik houd in de gaten of er in de buurt iets leuks komt. Maar vervelen doe ik me absoluut niet, dit om iedereen even gerust te stellen. Ik heb voldoende te doen in huis, tuin, de zorg voor Elian en mijn projecten. Het is meer dat ik het leuk zou vinden hier te werken om contacten op te doen en om mijn Duits te verbeteren.

Familie en vrienden

De meeste gasten die we op bezoek hebben gehad, hebben gelukkig ook meegeholpen in de tuin, zoals hier Christian

We missen onze familie en vrienden, laat daar geen twijfel over bestaan. Velen zijn afgelopen jaar langs geweest tot onze grote vreugde en sommigen hebben we bijna nog meer gezien dan voorheen. We hebben naar een ruwe schatting zo’n 30 mensen te logeren gehad het afgelopen jaar, waarvan een deel meer dan eens en meerdere nachten en een deel in groepen. We vinden het nog steeds erg leuk om gasten te ontvangen (dus voel je vrij om ook eens langs te komen…we vinden het echt leuk!) en gelukkig is ons huis ook groot genoeg om elkaar niet op de lip te zitten. Maar de afstand met onze vrienden en familie is niet altijd makkelijk. Gelukkig zijn we ook hier vrienden aan het maken, al gaat dat voor mij wat makkelijker dan voor Rogier die natuurlijk de meeste tijd op zijn werk doorbrengt. Voor mij lopen de makkelijkste contacten via de Kindergarten met andere moeders. Ook met onze buurvrouw Bianka heb ik een leuk contact en we gaan nog wel eens samen tuinieren of op stap. De eerste vriendschappen beginnen dus ook hier te komen en dat is goed en leuk, al zal het tijd kosten voordat ze ‘dieper’ gaan.

De tuin

We hebben tot nu toe nog nooit een tuin gehad. In Zoetermeer hadden we bij het appartementencomplex weliswaar een gezamenlijke tuin, maar daar hebben wij erg weinig gebruik van gemaakt omdat het met Elian die nog erg klein was altijd een enorm gedoe was om alles naar beneden te sjouwen. En qua onderhoud deden we daar sowieso niets. Dus van 0 naar 3000 m2, da’s best een overgang. We hebben dan ook veel geleerd afgelopen seizoen over bodemsoorten, soorten planten, allerlei ziektes en beestjes, over rozen en snoeien en onkruid wieden en moestuinen…meer dan ik hier zo even kan noemen. Maar de grootste verrassing was dat ik het echt leuk vond! Mijn moeder staat daar ook nog steeds over verbaasd geloof ik, hoewel ik de groene vingers van haar heb geërfd🙂 We hebben van alles geprobeerd, sommige dingen zijn wat beter gelukt dan anderen, maar het resultaat was zeker niet slecht. Ook mijn eerste maanden moestuin hadden wisselend resultaat (bonen, bieten en komkommers sloegen niet aan, dacht rabarber te planten maar dat bleek snijbiet te zijn en we moeten dagelijks de rupsen en eitjes van de rode kool afhalen om nog kool over te houden) maar ik heb veel geleerd voor volgend seizoen en we hebben ook ‘successen’: snijbiet, tomaten, dille, oregano, basilicum, salie, bonenkruid, wortels, sla, radijsjes, courgettes (veel!) en hopelijk

Een van de mini-zonnebloemen in de voortuin

nog pompoen. Volgend seizoen hopelijk nog meer. We plukken nu ook letterlijk de vruchten van de boomgaard in het achterste deel met ladingen appels, peren en pruimen. Ik die nog nooit in mijn leven jam had gemaakt, sta nu van alles uit te proberen en heb al een potje of 35 aan jam, moes, en chutneys gemaakt. En ik vind het superleuk om te doen!

De taal

Hoe is het nu met ons Duits? Het goede nieuws is: het gaat vooruit. Het slechte nieuws is: het is nog lang niet zoals we het zouden willen hebben. Rogiers Duits was matig toen we verhuisden, hij had met name moeite om vanuit het Nederlands te ‘vertalen’ in plaats van vanuit het Engels wat zijn standaard tweede taal is. Ook nu gooit hij er nog met regelmaat Engelse stopwoorden tussendoor. Maar zijn Duits gaat steeds beter, mede dankzij de Duitse les die zijn bedrijf aanbiedt en waar hij elke dinsdag naartoe gaat. Mijn Duits was redelijk bij aankomst, maar nog lang niet vloeiend. Ik leer elke dag bij, maar het gaat niet zo hard als ik zou willen omdat we thuis Nederlands spreken, ik voor mijn blog alles in het Engels doe en ik dus eigenlijk te weinig Duits hoor en spreek. Een bijbaan zou daar geweldig bij helpen. Maar voor ons beiden geldt dat Elian het een stuk sneller en beter doet, haha! Zijn accent is ook zo mooi, echt Duits…

Elian in zijn element in de tuin

Kerk

Tja, dat was wel een tegenvaller. We hadden erg gehoopt een fijne kerk te vinden een beetje in de buurt, maar dat is tot nu toe niet gelukt. Door mijn operatie gaan we nu even helemaal niet, maar we zijn de laatste keer in een kerk geweest die erg deed denken aan onze gemeente in Zoetermeer. Daar willen we dus zeker nog een paar keer naartoe om te kijken of het ons bevalt. Het grote nadeel is alleen dat deze op pakweg 40 minuten rijden zit…Maar ja, een goede kerk is voor ons gewoon erg belangrijk en met de kerken die we in de buurt hadden bezocht hadden we echt geen klik. We hopen in deze laatste kerk ons thuis te gaan voelen, maar dat is dus nog even afwachten…

De toekomst

Het is een heel verhaal geworden, deze evaluatie na een jaar Duitsland. Maar wel goed om even de tijd te nemen terug te blikken. We zijn dankbaar voor de zegeningen die we hier ervaren in wonen, werken en leven. Een grote frustratie van ons is het feit dat ons huis in Zoetermeer nog niet verkocht is, iets waar we na onze vakantie (die nog anderhalve week duurt) weer vol energie mee aan de slag willen. Het zou ons een lief ding waard zijn als we van die last af waren. Want wat ons betreft zitten we hier voorlopig prima…al weet je bij ons nooit wat de toekomst brengt en waar onze wegen nog naartoe leiden🙂

Categorieën:Algemeen
  1. Henk en Ardy
    augustus 14, 2011 om 9:16 pm

    Dat is echt een mooie “beschouwing”van het afgelopen jaar.
    Wat je galblaas operatie betrefd,een vriendin werd donderdag om 13.30u geopereerd (hetzelfde als jij)en “moest”de volgende dag om 11 uur vertrekken.Zonder enige voorlichtig hoe ze verder thuis moest handelen.Dus wel 2 uitersten.Hoe gaat het met je wond?Lieve groeten,Ardy.

  2. Rachel Blom
    augustus 17, 2011 om 3:22 pm

    Tsjonge, dat is inderdaad wel het andere uiterste…gek hoe twee buurlanden dus nog zo sterk kunnen verschillen! Met mijn wond gaat het redelijk, de ontsteking begint langzaam minder te worden. Ik ben alleen wel ziek geworden met de griep, alleen is de huisarts niet helemaal overtuigd dat de koorts die ik heb van de griep komt. Voor de zekerheid dus toch maar aan de antibiotica…en bedrust. Zucht. Had jij nog geduld over?😉

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: