Home > Algemeen > Over kamergenoten, voeding en Deutsche Gründlichkeit

Over kamergenoten, voeding en Deutsche Gründlichkeit

Ik ben weer thuis. Ik kan er alle clichés op los laten, van oost west thuis best tot home sweet home, maar ze zijn wel waar. Er slaapt niets zo fijn als mijn eigen bed en oh wat ben ik blij om m’n kleine mannetje weer te kunnen knuffelen en instoppen. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor de mensen die mij een beetje kennen zal het geen verrassing zijn dat de grootste uitdaging is om het kalm aan te doen en niet te veel te willen🙂 Maar mijn lichaam geeft de grenzen ook echt nog wel aan, dus daar ga ik goed naar luisteren. Hoop ik.

In deze post even een verslag van mijn ervaringen de laatste dagen. Ik schreef al eerder dat het Duitse ziekenhuiswezen fundamenteel verschilt van het Nederlandse en die indruk is opnieuw bevestigd. De verpleegkundigen waren geweldig zorgzaam en lief, niets dan lof. Maar het bleef lastig om met de artsen te communiceren. Ik wilde eigenlijk dinsdag al naar huis en naar Nederlandse begrippen kon dat ook prima: de drain was er de dag ervoor uitgehaald, ik was mobiel en kon alles zelfstandig doen, ik had geen infuus meer en geen medicatie behalve pijnstillers en ik had zorg geregeld thuis. Maar de arts wilde me niet naar huis laten gaan, bij een galblaasverwijdering mocht je niet eerder weg dan vier dagen na de OK.

Ik heb aardig met hem staan argumenteren maandag, want zijn belangrijkste reden was dat ze me in de gaten wilden houden i.v.m. risico op een abces in mijn buik. Maar vervolgens werd er gen bloed geprikt, dus ik vroeg me af hoe ze dat dan wilden ‘controleren’ aangezien koorts een onbetrouwbare indicator is. Prompt werd er de dag erna bloed geprikt. Ik vroeg de bloedwaarden op en zag dat ze geen CRP hadden geprikt, zeg maar de belangrijkste indicator of er ergens een infectie in je lichaam zit. Toen ik de arts dat vroeg gisteren net voordat ik naar huis ging (en luister jongens, ik heb het echt netjes gevraagd en ik deed het niet om vervelend te zijn!) werd hij echt geïrriteerd en vroeg of alle Nederlanders zo waren. Ik hem hem gerustgesteld dat dat niet het geval was, maar dat het fenomeen ‘mondige patiënt’ iets was wat zich binnen afzienbare tijd ook in Duitsland zou voordoen. Ik geloof niet dat hij daar echt naar uitkeek.

Overigens begreep ik van een verpleegkundige de echte reden dat ze me niet eerder wilden laten gaan: verzekeringstechnische redenen. De Krankenkassen (ziekenfonds) hebben protocollen en daar staan in dat voor een galblaas OK zoals de mijne minimaal 4 dagen na OK geldt. Als het ziekenhuis eerder ontslaat, worden de kosten van eventuele complicaties daarna niet meer vergoed aan het ziekenhuis. Ze dekken zichzelf dus gewoon in. En hoe irritant en kosteninefficient ik die maatregel ook vind, het is kansloos daar tegen te vechten. Een optimist zou het Deutsche Gründlichkeit noemen, een realist bureaucratie. Wat dat betreft zou iets meer marktwerking en efficiency hier in de zorg niet slecht zijn.

Zonder er een ‘klaagpost’ van te willen maken wil ik nog wel even iets kwijt over het eten. Ik realiseer me steeds meer dat ik in het MCH echt verwend was wat het eten betreft, ook voor patiënten. Ik werd hier na de OK op ‘Leichtkost’ gezet, wat vetbeperkend zou moeten zijn. Als je dan vervolgens gebonden champignonroomsoep voorgeschoteld krijgt, heb ik daar al wat vraagtekens bij. Maar wat me vooral opviel was het gebrek aan keuze, aan afwisseling en aan groente en vezels. Mijn ontbijt bestond uit twee kaiserbroodjes (Semmel noemen ze die hier) met abrikozenjam en honing, echt elke dag hetzelfde. De warme maaltijd was bijvoorbeeld gekookte witte rijst met een stuk vlees in een donkere saus, iets van jachtsaus of zigeunersaus ofzo. Daarbij dan een ietsiebietsie sla met een kwak dressing (ehm, vetarm??) en een mousse-achtig toetje. ’s Avonds twee sneden Duits brood (zuurdsem donker, van het type dat uit elkaar valt als je het vastpakt zo droog…volgens mijn moeder kon je er uitstekend munitie van maken in de vorm van kleine kogeltjes…heb het niet geprobeerd) met ofwel kaas ofwel vleeswaar. That’s it.

Voeding is cruciaal voor het herstel van patienten, dus je zou verwachten dat hier veel aandacht voor was. Verse groente, fruit, voldoende zuivel en vezels, de juiste bouwstoffen zijn sowieso belangrijk voor en na een OK, maar zeker hier waar je zoveel langer in het ziekenhuis ligt. Voor een blindedarm lig je hier rustig vijf tot zeven dagen! En als je dan zulk ongevarieerd, onaantrekkelijk en feitelijk ongezond eten krijgt lijkt me dat niet echt bevorderlijk. Mijn zwager Martijn die nu met zijn vrouw Regien bij ons logeert, stelde al voor dat ik maar moest gaan solliciteren bij het ziekenhuis als innovatiemanager. Ik zou het haast doen, ideeën genoeg voor verbetering!

Ik zou jullie nog een aantal paragrafen kunnen entertainen met de belevenissen van mijn kamergenoot, door mij tot ‘roommate from hell’ gedoopt maar ach. Hoeveel woorden moet je verspillen aan iemand die zich onwijs aanstelt, de zaak van alle kanten zit te flessen, er ’s nachts vandoor gaat met vrienden en dan de volgende ochtend weer ‘doodziek’ in bed ligt en in het algemeen alles bij elkaar liegt en fantaseert en iedereen irriteert? Waar ik in de confrontatie met de Duitse bureaucratie moest buigen, was dat met roomie niet het geval. Ik dreigde dinsdagavond haar telefoon af te pakken als ze nog een keer zou bellen (deed ze de hele dag, maar vooral ’s avonds laat als ik en mijn andere twee kamergenoten wilden slapen). Ze zei: dat zou je niet durven. Mijn antwoord: try me. Die ronde was voor mij. Hey, ik mag dan ziek zijn, maar ik ben nog steeds Rachel🙂

Categorieën:Algemeen
  1. Armida Moes - van Dijk
    augustus 4, 2011 om 5:56 pm

    Dear Rachel,
    Briljant! Inderdaad een goede suggestie om bij het ziekenhuis in dienst te gaan, cultuurshock weliswaar (beide kanten:)…..
    Heel veel goede wensen voor een spoedig herstel en lieve groet,
    @rmida & co.

    • Rachel Blom
      augustus 4, 2011 om 7:34 pm

      Ja joh, daar gaan je handen toch van jeuken? Het deed mij Wim Hagen en Michel Overwijk eens te meer waarderen, dat kan ik je wel vertellen!

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: