Archief

Archive for augustus, 2011

Wintervoorraden

augustus 17, 2011 1 reactie

Rogier zaagt snel de bovenkant van de paletten af zodat ze onder de garagedeur door kunnen

We waren bijna weer te laat dit jaar door al mijn gezondheidsellende, maar gelukkig konden we nog een betaalbare leverancier van stookhout vinden. Gisteren werden drie pallets met hout geleverd zodat we van ’t winter onze ‘Kachelofen’ weer kunnen gebruiken. Stookhout moet je eigenlijk in het late voorjaar kopen, dus onze ‘leveranciers’ van vorig jaar hadden al niets meer. Maar gelukkig bood het Internet uitkomst en vonden we een voorraad geschikt stookhout voor een zeer schappelijke prijs. Het lastige voor ons is namelijk dat we hout nodig hebben van ongeveer 25 cm lang anders past het niet in de kachel. Veel aanbieders bieden echter hout aan van ongeveer 30 cm en dat past bij ons dus niet. Wat nog wel een uitdaging was, was om de pallets in de garage te krijgen. Ze pasten namelijk niet onder de garagedeur door. Rogier had dit al voorzien en had een decoupeerzaag klaargelegd om snel de bovenkant eraf te kunnen zagen. Terwijl de chauffeur de pallets uitlaadde, zaagde Rogier snel de bovenste rand eraf waarna ze met enig gemanoeuvreer de garage in konden. Daar staat nu dus weer voor een hele winter hout. Vorig jaar hebben we krap 4 stère (de eenheidsmaat voor hout, een stère is een kuub los gestapeld hout) verstookt door alleen de weekenden te stoken. Dit jaar hebben we ruim 8 stère gekocht zodat we ook door de week kunnen bijstoken als het erg koud is. We hebben ontdekt dat dat toch wel erg aangenaam is, de houtkachel krijgt de woonkamer een stuk sneller warm dan de centrale verwarming.

In het kader van de wintervoorraden: het aantal potten met jam, chutneys, moes en andere ‘preserves’ in de kelder groeit gestaag. Inmiddels zitten we op zo’n 80 potten en hebben we ook nog een deel weggegeven. We zijn lekker aan het experimenteren gegaan met bijvoorbeeld pruimensaus, tropische jam en ingemaakte zoetzure courgettes met paprika’s. Het merendeel van de ingrediënten komt uit eigen tuin, zoals appels, peren en pruimen. Ook de meeste kruiden die we nodig hebben kunnen we zelf oogsten. Inmiddels zijn ook de tomaten eindelijk aan het rijpen door het mooie weer van deze week, dus ik hoop dat we daar volgende week wat mee kunnen. Ondertussen oogsten we volop courgettes. De puntpaprika’s groeien ook als een gek dus daar kunnen we met een week of twee ook van plukken. We hebben ook al de eerste snijbiet uit eigen tuin gegeten, een oude groente die we nog nooit eerder hadden gegeten maar die goed aanslaat in onze moestuin. Het was erg smakelijk met pasta, een beetje crème fraiche, wat parmezaanse kaas en pijnboompitten. Gisteren stond stamppot rauwe andijvie op het menu met verukkelijke eigen gekweekte andijvie. Al met al hebben we een hoop plezier van onze (moes)tuin! Ik hoop dat ook de pompoenen nog rijp worden want daar ben ik echt gek op!

Advertenties
Categorieën:Wonen

Elians afscheid van de Igelgruppe

augustus 15, 2011 1 reactie

Juf Melanie en haar schort. Het blauwe handje rechtsboven is van Elian.

Elian gaat volgend schooljaar naar een andere groep op de Kindergarten en dus werd er in de laatste week voor de vakantie afscheid genomen. Alle ouders van de kindjes in de Igelgruppe waren uitgenodigd (wat hier in de praktijk meestal alle mama’s betekent) om hierbij te zijn. Ik ben ook gegaan, naar achteraf bleek enkele uren voor mijn ziekenhuisopname. Als verrassing voor de leidsters hadden we met een paar mama’s schorten gemaakt met alle handafdrukken van de kids erop, een leuk presentje voor de geweldige leidsters. Omgekeerd kreeg Elian een leuk fotoboek met herinneringen aan zijn eerste kleuterschooljaar in Duitsland. Volgend jaar gaat hij naar de Käfergruppe of zoals Elian zelf zegt: ik word een ‘Käferkind’. Ook zijn ‘symbool’ op de Kindergarten verandert. Tot nu toe hoorde de leeuw bij hem en was alles van hem gemerkt met een sticker met een leeuw erop. Zijn nieuwe symbool is een kerk. Hoe toepasselijk…

Categorieën:Elian

Het eerste jaar zit erop

augustus 14, 2011 2 reacties

Elians nieuwste speeltje: een oude autoband

Gisteren woonden we precies een jaar in Duitsland. Een jaar alweer. Het klinkt zo cliché, maar dat jaar is echt omgevlogen. Het lijkt nog zoveel korter geleden dat we uit Nederland vertrokken en hier een nieuw leven begonnen. Maar een jaar is een mooi moment om eens even de balans op te maken. Hoe hebben we dit jaar ervaren, hoe bevalt het leven in zuid-Duitsland ons eigenlijk en hoe zien we de toekomst?

Wonen

Ons huis bevalt geweldig goed. Natuurlijk is het een enorme luxe om zo vrijstaand te wonen dat Elian ’s ochtends om 7 uur piano kan spelen zonder dat iemand er last van heeft. Maar we genieten ook van de enorme ruimte in ons huis. We hebben veel gasten gehad (zie verder) en het is ontzettend leuk en praktisch om twee logeerkamers te hebben en zo makkelijk mensen te kunnen ontvangen. We hebben het ook erg getroffen met onze ‘huisbaas’ die vriendelijk is, hulpvaardig en met wie we een goed en fijn contact hebben. Dat kan ook heel anders hoorden we al van anderen. Attenkirchen als dorp blijkt achteraf ook een goede keus te zijn geweest. Lang niet alle dorpen van deze omvang (lees: klein) hebben de voorzieningen die we hier hebben: twee bakkers waarvan eentje met een mini-supermarktje, een apotheek, huisarts, tandarts, twee banken, twee cafés, een drankwinkel en voor ons cruciaal: een Kindergarten en een Grundschule. Het feit dat Elian in zijn eigen dorp naar school kan tot hij 10 is, is ontzettend fijn en praktisch. Ook horen we van anderen dat Attenkirchen qua mentaliteit anders is dan sommige andere Beierse dorpen die veel geslotener zijn en minder open voor ‘vreemdelingen’. De Kindergarten hier telt aardig wat nationaliteiten, dus Elian valt bepaald niet uit de toon. Qua wonen zijn we dus erg, erg happy.

Elian

Elian oefent het fietsen met 'oom Martijn'

Hoe zou Elian het vinden om in een ander land te wonen? Zou hij wel kunnen wennen in Duitsland en zou de taal geen probleem vormen? Dat waren toch wel zaken die we ons afvroegen toen we de beslissing namen om te verkassen. Nou, we kunnen met een gerust hart melden dat Elian het hier geweldig naar zijn zin heeft. Hij spreekt inmiddels vloeiend Duits en weet ook precies wanneer hij welke taal moet spreken. De eerste germanismen sluipen nu het Nederlands in, erg grappig om te horen. Zo zegt hij regelmatig ‘ik bruik een hamer’ als hij ‘ik heb een hamer nodig’ bedoelt (‘brauchen’ = nodig hebben). Ook wil hij nog wel eens ‘fahren’ in plaats van ‘rijden’ zeggen. Het was leuk om van de Kindergarten terug te horen dat zijn woordenschat in het Duits erg groot is, groter dan van veel Duitse kindjes van zijn leeftijd. Hij kan je nu in beide talen de oren van het hoofd kletsen 🙂 Ook op de KiGa heeft hij het erg naar zijn zin. Hij gaat vijf ochtenden en twee middagen en dat bevalt prima. Afgelopen jaar zat hij in de jongste groep (Igelgruppe) waar hij een van de oudsten was. Hij gaat nu naar de Käfergruppe waar hij een van de jongsten zal zijn, dat zal dus best even wennen zijn. Maar hij maakt makkelijk vrienden en speelt leuk met andere kids. Zijn vriendjes zijn Jan en Antoni (een Poolse tweeling, ik ben goed bevriend met hun moeder Magda), Leon (een schattig Duits jochie wat een jaar jonger is, zijn moeder Sabine is ook een vriendin van me) en Vitus (een echt Bayerisch jochie van wie de familie hier al generaties lang woont, ze wonen  in een aangrenzend dorp). Verder geniet Elian ontzettend van onze tuin, hij speelt graag buiten met zijn tractor, op de schommel of de trampoline of in de zandbak. Hij is nu ook aan het leren fietsen, dus dat gaat hem nog veel meer plezier opleveren. Elian vindt de vele gasten die we op bezoek hebben gehad ook leuk, al is dat misschien ook omdat die niet zelden een cadeautje voor hem meenamen…Maar hij mist zijn familie wel, de beide opa’s en oma’s en de diverse ooms en tantes. Als die geweest zijn en weer weggaan, vindt hij dat toch wel moeilijk. Omgekeerd zal dat zeker ook het geval zijn…

Werk

Genieten van een typisch Duitse 'Brotzeit' tijdens een uitje van Rogiers werk

We zijn hier natuurlijk naartoe verhuisd vanwege Rogiers baan en we zijn dan ook erg blij dat hij het geweldig naar zijn zin heeft. Het werk is uitdagend en afwisselend en het doet een stevig beroep op waar hij de afgelopen jaren voor gestudeerd heeft. Rogier is al een aantal keren voor zijn werk in het buitenland geweest en ook voor de komende maanden staan er nog wat trips op de planning, o.a. naar Italië (Milaan en Florence) en de VS. Er zijn veel doorgroeimogelijkheden dus wat Rogier betreft zit hij hier voorlopig erg goed. Wat een opluchting is als je een internationale verhuizing hebt gedaan voor een baan! Voor mij vielen de mogelijkheden om te werken tegen zoals ik al eerder liet weten. Maar ik ben erg enthousiast over mijn nieuwe website voor jeugdleiders (www.youthleadersacademy.com) die erg goed loopt internationaal en ik heb allerlei plannen om die uit te breiden. Ik zou het nog steeds leuk vinden daarnaast parttime te werken, dus ik houd in de gaten of er in de buurt iets leuks komt. Maar vervelen doe ik me absoluut niet, dit om iedereen even gerust te stellen. Ik heb voldoende te doen in huis, tuin, de zorg voor Elian en mijn projecten. Het is meer dat ik het leuk zou vinden hier te werken om contacten op te doen en om mijn Duits te verbeteren.

Familie en vrienden

De meeste gasten die we op bezoek hebben gehad, hebben gelukkig ook meegeholpen in de tuin, zoals hier Christian

We missen onze familie en vrienden, laat daar geen twijfel over bestaan. Velen zijn afgelopen jaar langs geweest tot onze grote vreugde en sommigen hebben we bijna nog meer gezien dan voorheen. We hebben naar een ruwe schatting zo’n 30 mensen te logeren gehad het afgelopen jaar, waarvan een deel meer dan eens en meerdere nachten en een deel in groepen. We vinden het nog steeds erg leuk om gasten te ontvangen (dus voel je vrij om ook eens langs te komen…we vinden het echt leuk!) en gelukkig is ons huis ook groot genoeg om elkaar niet op de lip te zitten. Maar de afstand met onze vrienden en familie is niet altijd makkelijk. Gelukkig zijn we ook hier vrienden aan het maken, al gaat dat voor mij wat makkelijker dan voor Rogier die natuurlijk de meeste tijd op zijn werk doorbrengt. Voor mij lopen de makkelijkste contacten via de Kindergarten met andere moeders. Ook met onze buurvrouw Bianka heb ik een leuk contact en we gaan nog wel eens samen tuinieren of op stap. De eerste vriendschappen beginnen dus ook hier te komen en dat is goed en leuk, al zal het tijd kosten voordat ze ‘dieper’ gaan.

De tuin

We hebben tot nu toe nog nooit een tuin gehad. In Zoetermeer hadden we bij het appartementencomplex weliswaar een gezamenlijke tuin, maar daar hebben wij erg weinig gebruik van gemaakt omdat het met Elian die nog erg klein was altijd een enorm gedoe was om alles naar beneden te sjouwen. En qua onderhoud deden we daar sowieso niets. Dus van 0 naar 3000 m2, da’s best een overgang. We hebben dan ook veel geleerd afgelopen seizoen over bodemsoorten, soorten planten, allerlei ziektes en beestjes, over rozen en snoeien en onkruid wieden en moestuinen…meer dan ik hier zo even kan noemen. Maar de grootste verrassing was dat ik het echt leuk vond! Mijn moeder staat daar ook nog steeds over verbaasd geloof ik, hoewel ik de groene vingers van haar heb geërfd 🙂 We hebben van alles geprobeerd, sommige dingen zijn wat beter gelukt dan anderen, maar het resultaat was zeker niet slecht. Ook mijn eerste maanden moestuin hadden wisselend resultaat (bonen, bieten en komkommers sloegen niet aan, dacht rabarber te planten maar dat bleek snijbiet te zijn en we moeten dagelijks de rupsen en eitjes van de rode kool afhalen om nog kool over te houden) maar ik heb veel geleerd voor volgend seizoen en we hebben ook ‘successen’: snijbiet, tomaten, dille, oregano, basilicum, salie, bonenkruid, wortels, sla, radijsjes, courgettes (veel!) en hopelijk

Een van de mini-zonnebloemen in de voortuin

nog pompoen. Volgend seizoen hopelijk nog meer. We plukken nu ook letterlijk de vruchten van de boomgaard in het achterste deel met ladingen appels, peren en pruimen. Ik die nog nooit in mijn leven jam had gemaakt, sta nu van alles uit te proberen en heb al een potje of 35 aan jam, moes, en chutneys gemaakt. En ik vind het superleuk om te doen!

De taal

Hoe is het nu met ons Duits? Het goede nieuws is: het gaat vooruit. Het slechte nieuws is: het is nog lang niet zoals we het zouden willen hebben. Rogiers Duits was matig toen we verhuisden, hij had met name moeite om vanuit het Nederlands te ‘vertalen’ in plaats van vanuit het Engels wat zijn standaard tweede taal is. Ook nu gooit hij er nog met regelmaat Engelse stopwoorden tussendoor. Maar zijn Duits gaat steeds beter, mede dankzij de Duitse les die zijn bedrijf aanbiedt en waar hij elke dinsdag naartoe gaat. Mijn Duits was redelijk bij aankomst, maar nog lang niet vloeiend. Ik leer elke dag bij, maar het gaat niet zo hard als ik zou willen omdat we thuis Nederlands spreken, ik voor mijn blog alles in het Engels doe en ik dus eigenlijk te weinig Duits hoor en spreek. Een bijbaan zou daar geweldig bij helpen. Maar voor ons beiden geldt dat Elian het een stuk sneller en beter doet, haha! Zijn accent is ook zo mooi, echt Duits…

Elian in zijn element in de tuin

Kerk

Tja, dat was wel een tegenvaller. We hadden erg gehoopt een fijne kerk te vinden een beetje in de buurt, maar dat is tot nu toe niet gelukt. Door mijn operatie gaan we nu even helemaal niet, maar we zijn de laatste keer in een kerk geweest die erg deed denken aan onze gemeente in Zoetermeer. Daar willen we dus zeker nog een paar keer naartoe om te kijken of het ons bevalt. Het grote nadeel is alleen dat deze op pakweg 40 minuten rijden zit…Maar ja, een goede kerk is voor ons gewoon erg belangrijk en met de kerken die we in de buurt hadden bezocht hadden we echt geen klik. We hopen in deze laatste kerk ons thuis te gaan voelen, maar dat is dus nog even afwachten…

De toekomst

Het is een heel verhaal geworden, deze evaluatie na een jaar Duitsland. Maar wel goed om even de tijd te nemen terug te blikken. We zijn dankbaar voor de zegeningen die we hier ervaren in wonen, werken en leven. Een grote frustratie van ons is het feit dat ons huis in Zoetermeer nog niet verkocht is, iets waar we na onze vakantie (die nog anderhalve week duurt) weer vol energie mee aan de slag willen. Het zou ons een lief ding waard zijn als we van die last af waren. Want wat ons betreft zitten we hier voorlopig prima…al weet je bij ons nooit wat de toekomst brengt en waar onze wegen nog naartoe leiden 🙂

Categorieën:Algemeen

Over kamergenoten, voeding en Deutsche Gründlichkeit

augustus 4, 2011 2 reacties

Ik ben weer thuis. Ik kan er alle clichés op los laten, van oost west thuis best tot home sweet home, maar ze zijn wel waar. Er slaapt niets zo fijn als mijn eigen bed en oh wat ben ik blij om m’n kleine mannetje weer te kunnen knuffelen en instoppen. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor de mensen die mij een beetje kennen zal het geen verrassing zijn dat de grootste uitdaging is om het kalm aan te doen en niet te veel te willen 🙂 Maar mijn lichaam geeft de grenzen ook echt nog wel aan, dus daar ga ik goed naar luisteren. Hoop ik.

In deze post even een verslag van mijn ervaringen de laatste dagen. Ik schreef al eerder dat het Duitse ziekenhuiswezen fundamenteel verschilt van het Nederlandse en die indruk is opnieuw bevestigd. De verpleegkundigen waren geweldig zorgzaam en lief, niets dan lof. Maar het bleef lastig om met de artsen te communiceren. Ik wilde eigenlijk dinsdag al naar huis en naar Nederlandse begrippen kon dat ook prima: de drain was er de dag ervoor uitgehaald, ik was mobiel en kon alles zelfstandig doen, ik had geen infuus meer en geen medicatie behalve pijnstillers en ik had zorg geregeld thuis. Maar de arts wilde me niet naar huis laten gaan, bij een galblaasverwijdering mocht je niet eerder weg dan vier dagen na de OK.

Ik heb aardig met hem staan argumenteren maandag, want zijn belangrijkste reden was dat ze me in de gaten wilden houden i.v.m. risico op een abces in mijn buik. Maar vervolgens werd er gen bloed geprikt, dus ik vroeg me af hoe ze dat dan wilden ‘controleren’ aangezien koorts een onbetrouwbare indicator is. Prompt werd er de dag erna bloed geprikt. Ik vroeg de bloedwaarden op en zag dat ze geen CRP hadden geprikt, zeg maar de belangrijkste indicator of er ergens een infectie in je lichaam zit. Toen ik de arts dat vroeg gisteren net voordat ik naar huis ging (en luister jongens, ik heb het echt netjes gevraagd en ik deed het niet om vervelend te zijn!) werd hij echt geïrriteerd en vroeg of alle Nederlanders zo waren. Ik hem hem gerustgesteld dat dat niet het geval was, maar dat het fenomeen ‘mondige patiënt’ iets was wat zich binnen afzienbare tijd ook in Duitsland zou voordoen. Ik geloof niet dat hij daar echt naar uitkeek.

Overigens begreep ik van een verpleegkundige de echte reden dat ze me niet eerder wilden laten gaan: verzekeringstechnische redenen. De Krankenkassen (ziekenfonds) hebben protocollen en daar staan in dat voor een galblaas OK zoals de mijne minimaal 4 dagen na OK geldt. Als het ziekenhuis eerder ontslaat, worden de kosten van eventuele complicaties daarna niet meer vergoed aan het ziekenhuis. Ze dekken zichzelf dus gewoon in. En hoe irritant en kosteninefficient ik die maatregel ook vind, het is kansloos daar tegen te vechten. Een optimist zou het Deutsche Gründlichkeit noemen, een realist bureaucratie. Wat dat betreft zou iets meer marktwerking en efficiency hier in de zorg niet slecht zijn.

Zonder er een ‘klaagpost’ van te willen maken wil ik nog wel even iets kwijt over het eten. Ik realiseer me steeds meer dat ik in het MCH echt verwend was wat het eten betreft, ook voor patiënten. Ik werd hier na de OK op ‘Leichtkost’ gezet, wat vetbeperkend zou moeten zijn. Als je dan vervolgens gebonden champignonroomsoep voorgeschoteld krijgt, heb ik daar al wat vraagtekens bij. Maar wat me vooral opviel was het gebrek aan keuze, aan afwisseling en aan groente en vezels. Mijn ontbijt bestond uit twee kaiserbroodjes (Semmel noemen ze die hier) met abrikozenjam en honing, echt elke dag hetzelfde. De warme maaltijd was bijvoorbeeld gekookte witte rijst met een stuk vlees in een donkere saus, iets van jachtsaus of zigeunersaus ofzo. Daarbij dan een ietsiebietsie sla met een kwak dressing (ehm, vetarm??) en een mousse-achtig toetje. ’s Avonds twee sneden Duits brood (zuurdsem donker, van het type dat uit elkaar valt als je het vastpakt zo droog…volgens mijn moeder kon je er uitstekend munitie van maken in de vorm van kleine kogeltjes…heb het niet geprobeerd) met ofwel kaas ofwel vleeswaar. That’s it.

Voeding is cruciaal voor het herstel van patienten, dus je zou verwachten dat hier veel aandacht voor was. Verse groente, fruit, voldoende zuivel en vezels, de juiste bouwstoffen zijn sowieso belangrijk voor en na een OK, maar zeker hier waar je zoveel langer in het ziekenhuis ligt. Voor een blindedarm lig je hier rustig vijf tot zeven dagen! En als je dan zulk ongevarieerd, onaantrekkelijk en feitelijk ongezond eten krijgt lijkt me dat niet echt bevorderlijk. Mijn zwager Martijn die nu met zijn vrouw Regien bij ons logeert, stelde al voor dat ik maar moest gaan solliciteren bij het ziekenhuis als innovatiemanager. Ik zou het haast doen, ideeën genoeg voor verbetering!

Ik zou jullie nog een aantal paragrafen kunnen entertainen met de belevenissen van mijn kamergenoot, door mij tot ‘roommate from hell’ gedoopt maar ach. Hoeveel woorden moet je verspillen aan iemand die zich onwijs aanstelt, de zaak van alle kanten zit te flessen, er ’s nachts vandoor gaat met vrienden en dan de volgende ochtend weer ‘doodziek’ in bed ligt en in het algemeen alles bij elkaar liegt en fantaseert en iedereen irriteert? Waar ik in de confrontatie met de Duitse bureaucratie moest buigen, was dat met roomie niet het geval. Ik dreigde dinsdagavond haar telefoon af te pakken als ze nog een keer zou bellen (deed ze de hele dag, maar vooral ’s avonds laat als ik en mijn andere twee kamergenoten wilden slapen). Ze zei: dat zou je niet durven. Mijn antwoord: try me. Die ronde was voor mij. Hey, ik mag dan ziek zijn, maar ik ben nog steeds Rachel 🙂

Categorieën:Algemeen

Rachel gaat zienderogen vooruit

augustus 2, 2011 4 reacties

Zoals verwacht knapt Rachel in snel tempo op, dus daar zijn we heel blij mee, te meer omdat we inmiddels weten dat het best spannend geweest is. Zondag kwam de snijdend chirurg aan Rachel’s bed verslag doen. Hij vertelde haar dat ze heel veel geluk heeft gehad en dat hij geschrokken was van wat hij had aangetroffen. In tegenstelling tot wat het vooronderzoek had laten zien, was de galblaas wel degelijk ontstoken. Daarbij was er sprake van een beginnende perforatie, omdat er een steen zich door de galwand aan het werken was. Volgens de chirurg had het niet lang meer geduurd of er was een echte perforatie en had Rachel heel ziek op de intensive care gelegen. Ze hadden zoals hij zei ook echt geen dag langer hadden moeten wachten. Dat geconstateerd hebbend, was het ook maar zeer kritisch of de operatie helemaal laparoscopisch uitgevoerd kon worden, maar dat is met de nodige voorzichtigheid gelukkig wel geslaagd.

Met deze kennis zijn we extra blij dat het zo gelopen is, en dat het zo goed gaat. Rachel loopt weer wat rond en voelt nu al het verschil in haar buik ten opzichte van voor de operatie. Wel houden ze haar nog wat langer dan aanvankelijk gepland om er zeker van te zijn dat ze vrij is van ontstekingen enz. Ze heeft ook een drain gekregen, maar die is er inmiddels ook uit. Naar verwachting mag ze woensdag mee naar huis.

Rachel heeft overigens internet op haar kamer. Als je wilt, kun je via de gebruikelijke kanalen met haar communiceren.

Categorieën:Uncategorized