Home > Algemeen > Een ervaringsverslag van het Duitse ziekenhuiswezen

Een ervaringsverslag van het Duitse ziekenhuiswezen

Afgelopen oktober had de huisarts hier in ons dorp al geconstateerd dat ik galstenen had, nadat ik me bij hem gemeld had met klachten. Het advies was om vetarm te eten en te kijken of het zo ‘leefbaar’ was. Helaas namen de koliekaanvallen de laatste tijd toe en afgelopen weekend bereikten ze een dieptepunt. Vrijdagavond had ik al een koliekaanval die enkele uren duurde en zaterdag overdag bleef ik de hele dag een beetje zeurende pijn houden. Maar zaterdagavond toen we gingen slapen, kondigde een nieuwe aanval zich in alle hevigheid aan. Diverse pijnstillers boden geen verlichting en toen na een kleine luwte de pijn weer in alle hevigheid toenam, besloten we de huisartsendienst te bellen.

We konden om 5 uur ’s ochtends terecht in het 5 kilometer verder gelegen dorpje Au, zeer treffend genaamd in dit geval. De dienstdoende huisarts maakte een echo en constateerde dat mijn galweg afgesloten was door een steen. De galweg was sterk verwijd en de galblaas zelf was vergroot. Hij gaf medicijnen en als die geen verlichting van de klachten zouden geven, moest ik naar het ziekenhuis in Freising. Hij gaf me meteen een verwijzing mee voor het ziekenhuis voor het geval dat. Bij thuiskomst heb ik nog een uurtje of drie geslapen, maar ik werd opnieuw wakker met pijn…en ik begon geel te zien. Abigaïl, die dit weekend bij ons op bezoek was, bleef bij Elian en Rogier bracht me naar Freising.

In het ziekenhuis bleek de verwijzing van de huisarts voldoende om direct opgenomen te worden en een anderhalf uur later lag ik in een bed op de afdeling gastro-enterologie. Daar ben ik uiteindelijk tot dinsdag gebleven en ik moet zeggen: het beviel slecht. Dat had vooral te maken met de oude dame naast mij die werkelijk alles met uitzonderlijk veel volume deed: bellen, snurken, praten, eten, enz. Ze stootte overal tegenaan, moest er een paar keer per nacht uit en praatte voortdurend tegen zichzelf. Dat laatste is echt niet grappig als je om half drie ’s nachts je best doet om te slapen.

In eerste instantie was het plan om maandagochtend een ERCP te doen, een endoscopische ingreep om de steen uit de galweg te verwijderen. Maar de bloedwaarden van zondag en van maadagochtend lieten zien dat de verstopping waarschijnlijk al uit zichzelf opgelost was. Dat idee had ik zelf ook, want de pijn was weg. Wel waren de ontstekingswaarden in mijn bloed licht verhoogd. Er werd besloten een gastroscopie te doen tot in de galblaas om te kijken hoe het eruit zag.

Maandag rond het middaguur was er nog steeds niets gedaan en ik begon er een beetje genoeg van te krijgen. Ik was al sinds zaterdagavond nuchter en begon inmiddels aardig flauw te worden van de honger. Ook zag ik die hele gastroscopie niet zitten. Ik heb zo’n onderzoek al eens eerder gehad en het is zacht gezegd knap oncomfortabel. Ik zag de toegevoegde waarde er niet zo van. Maar met de verpleegkundigen viel niets te bespreken, die voeren hier enkel de orders van de arts uit, dus ben ik maar met de arts zelf gaan praten. Ik stelde voor om gewoon een echo te doen, aangezien ik geen pijnklachten meer had en de galweg dus haast wel vrij moest zijn. En een ontsteking is immers ook met een echo te zien. De arts vond het eigenlijk wel een goed idee en een half uur later was de echo gemaakt.

Daaruit bleek dat ik niet alleen mijn galblaas helemaal vol zat met stenen, maar ook dat ik een kleine ontsteking had van de wand van de galblaas. Niet voldoende om een spoedverwijdering noodzakelijk te maken, gelukkig maar, maar wel zoveel dat antibiotica per infuus nodig was. Ik moest dus nog een nacht blijven. Maandag kreeg ik dus nog twee keer antibiotica en dinsdagochtend nog een keer. Na lang wachten op de verplichte brief met overdracht naar de huisarts, kon ik dan eindelijk naar huis met een afspraak op zak om eind juni mijn galblaas geheel te laten verwijderen. Thuis zijn we direct naar de huisarts gegaan voor wat aanvullende medicatie en toen was het devies vooral bijkomen (en bijslapen!).

Ik heb natuurlijk ruim zeven jaar in een ziekenhuis gewerkt en ken de processen aardig, maar dit ging toch wel even heel anders. Een paar verschillen, vooral interessant voor de mensen uit de gezondheidszorg:

  • er werd geen verpleegkundige anamnese gedaan, de enige info die ze over mij hadden waren mijn NAW gegevens, de medische diagnose en dat ik geen allergieën had. Ik kreeg dus ook geen info over de afdeling of de gang van zaken en moest dus zelf maar uitvinden waar de douche was, hoe ik aan handdoeken kwam en waar ik thee kon krijgen;
  • er werd zeer beperkt verpleegkundig dossier bijgehouden, alleen bloeddruk/temperatuur/pols en medicatie. Bij de ochtendronde werd bv ook niet gevraagd of je nog pijn had of hoe je geslapen had, dat moet je dus aan de arts vertellen en niet aan de verpleegkundige;
  • er was geen sprake van een verpleegkundig plan oid, de verpleegkundigen voeren enkel de orders van de arts uit;
  • de verpleegkundigen bemiddelen niet tussen arts en patient, als je wat wil moet je zelf een afspraak maken met de arts, wachten op de visite of langsgaan op het afdelingsspreekuur. Met name dat was echt even wennen!
  • ook alle medicatie moest via de arts. Omdat ik al nachten nauwelijks geslapen had, vroeg ik de laatste nacht om een slaapmiddel. Maar dat mochten de verpleegkundigen niet geven, dat had ik dan ’s middags bij de visite moeten aangeven;
  • je krijgt alleen bronwater te drinken en koffie of thee, verder niets. Bronwater komen ze brengen, de rest moet je zelf op de gang halen;
  • ook in Duitsland hebben ze moeite om bij mij goede infusen aan te leggen…ik heb er drie gehad in nog geen 48 uur en aan de laatste heb ik een ontsteking overgehouden. Ook bloedprikken blijft ellende…
  • het is van groot voordeel als je enige kennis hebt van de medische wereld…anders had ik dus een volstrekt onnodige gastroscopie gehad;
  • leuke bijkomstigheid: ik heb weer een hoop nieuwe (medische) woorden geleerd in het Duits!
Al met al was het een ellendig weekend…ik vond het ook sneu voor Abgigaïl die zondag weinig aan ons gehad heeft. Rogier kon gelukkig zonder problemen zorgverlof krijgen van zijn werk en de Kindergarten sprong bij met extra opvanguren voor Elian. We zijn ook dankbaar voor de contacten die we hier al opgebouwd hebben, zo heeft zowel onze buurvrouw-vriendin Bianca als mede-KiGa-mama en vriendin Magda hulp aangeboden voor het geval het weer mis zou gaan. Maar goed, het is gelukkig weer achter de rug. Nu maar hopen dat mijn galblaas zich rustig houdt totaan de ingreep in juli. Voor degenen van het biddende soort: jullie gebed hiervoor wordt zeer gewaardeerd!
Categorieën:Algemeen
  1. Joren
    juni 22, 2011 om 8:26 pm

    “De verstopping heeft zichzelf opgelost, maar we willen toch iets doen dus we doen maar een gastroscopie” hebben ze misschien gedacht? Best eigenaardig inderdaad. Gelukkig hebben ze uiteindelijk niet van alles en nog wat op je uitgeprobeerd😉

    Ik hoop met je mee dat het goed gaat tot de operatie! Is toch best een irritante plek om een wondje te hebben, zo’n galblaas… en zo’n koliekaanval heb ik zelf nooit gehad ofzo, maar het lijkt me geen pretje. Sterkte!

    • Rachel Blom
      juni 23, 2011 om 7:38 am

      Haha, dat was precies wat ik dacht! Zo van: nou, we moeten toch iets doen om te rechtvaardigen dat ze in het ziekenhuis is, dus dan maar een gastroscopie…Sowieso doen ze hier niets aan ligduurbeperking ofzo, dat is echt een enorm verschil met Nederland. Ik ben ervan overtuigd dat ik met dezelfde klachten in Nederland niet eens was opgenomen, die hadden me naar huis gestuurd en de dag erna terug laten komen voor een echo. Beiden hebben zo zijn voor- en nadelen, maar ik zal het voorlopig even met het Duitse systeem moeten doen🙂 En wat die koliekpijnen betreft, dat is echt vreselijke pijn. Ik vond het op bepaalde momenten erger dan weeën omdat die tussendoor nog even afnemen en dit bleef maar aanhouden. Maar goed, ik hoop dat alles rustig blijft totaan de operatie en daarna zou het opgelost moeten zijn.

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: