Home > Algemeen, Werk > “Hora est!”

“Hora est!”

Promoveren is een geweldige ervaring. Dat kan ik na het meemaken van mijn eigen promotie op 17 mei, nu drie weken geleden, met zekerheid zeggen. Laat me wat ervaringen met julie delen.

De dag begon al redelijk hektisch. Voor promoties in Delft is ceremoniële kleding voorgeschreven en ik had ’s ochtends besloten toch thuis alvast mijn rokkostuum aan te trekken en dat niet in Delft te doen. Dat kostte een hoop meer tijd dan verwacht en we vertrokken al met al zo’n 20 minuten later dan gepland. Dat zou niet zo erg zijn geweest als we onderweg naar Delft niet hopeloos in de file kwamen te staan. Er stonden die dag best wel wat spannende dingen te wachten, maar achteraf kan ik zeggen dat ik daar in de auto de meeste stress heb ervaren. Goed, we kwamen op de valreep aan en ik kon snel met de pedel (zeg maar de academische ceremoniemeester) aan de slag om een en ander technisch en praktisch voor te bereiden. Ondertussen kwamen de eerste gasten ook binnen. Nadat ik het zogenaamde lekenpraatje had gehouden, een korte presentatie over het onderzoek voor niet-ingewijden, was het wachten op het moment-supreme.

Klokslag om 10:00 arriveerde de pedel, hamerde met haar stok een aantal keren op de grond om aan te kondigen dat het college van promoties gearriveerd was en maande iedereen te gaan staan. Een statige rij van hoogleraren in hun toga’s arriveerde in de zaal en nam plaats, waarna het publiek kon gaan zitten. De voorzitter opende de zitting en verzocht de promovendus en de paranimfen (hiervoor had ik mijn goede vrienden Michiel en Casper gevraagd) hun plaats te nemen vooraan in de zaal. De verdediging begon.

Ik kan jullie verzekeren dat alles vanaf dat moment in een sneltreinvaart is gegaan. De ene na de andere hoogleraar vuurde zijn vragen af: “Waarde promovendus….”, waarop ik antwoordde met een “Hooggeleerde opponent,…”. De discussie met hen over mijn proefschrift ervaarde ik als prikkelend en uitdagend. Van sommige vragen was het leuk om tijdens de ceremonie te doorzien waar de opponent naartoe wilde, een enkele andere vraag was wat vergezocht. Er waren vragen waar ik even flink over na moest denken en vragen die simpel te beantwoorden waren. Maar voordat ik het wist stond daar de pedel voor me sloeg met de stok op de grond en riep: ‘Hora est’. En dan begint het langzaam door te dringen: het is afgelopen. Het is klaar. Het zit erop. Ik kan gaan zitten!

Vele jaren heb ik aan mijn onderzoek gewerkt. Jaren van knetterhard werken, waarin ik (en mijn gezin met mij) me regelmatig veel heb moeten ontzeggen. Ik heb ettelijke promoties bijgewoond en gedroomd van de dag dat ik er zelf zou staan. Ik heb perioden gekend waarin heb getwijfeld of ik ooit de eindstreep zou halen (het schijnt dat menig promovendus door zo’n periode heen gaat). Het was best wel eens afzien en zeker in de laatste maanden was het combineren van werken in Duitsland en het afronden van mijn promotie niet eenvoudig. En dan sta je daar en dan is het luid en duidelijk, voor iedereen goed te horen: ‘het uur is geweest’.

De commissie vertrok met de pedel mee en kwam na en kwartiertje beraad terug om haar oordeel mededelen:

“Het College voor Promoties van de Technische Universiteit Delft; vertegenwoordigd door de hier aanwezige commissie; heeft, na kennis te hebben genomen van uw proefschrift met stellingen en na uw verdediging daarvan te hebben gehoord; met inachtneming van het bepaalde in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek; besloten u de graad te verlenen van doctor. Ik verzoek de promotor door het College voor Promoties als zodanig aangewezen; zich wel van de hem opgedragen taak te kwijten.”

Waarop mijn promotor de ‘promotieformule’ sprak:

“Uit kracht van de bevoegdheid bij wet toegekend aan het College voor Promoties; verklaar ik namens dat college; hier vertegenwoordigd door de Rector Magnificus en de overige leden van de commissie; bij deze u te bevorderen tot doctor en u alle rechten te verlenen welke aan de doctorstitel zijn verbonden. Ten bewijze hiervan overhandig ik u het diploma dat u het recht geeft de titel “doctor” te voeren; ondertekend door de Rector Magnificus en de promotoren en voorzien van het zegel van de Technische Universiteit Delft.”

(sappig detail: er ging tijdens de promotieplechtigheid eigenlijk wel wat mis, ceremonieel gezien. Zo versprak de voorzitter zich een paar keer op een grappige manier. Daarbij was volgens mijn promotor het diploma niet voorzien van het zegel van de TU Delft, maar van de TU Eindhoven. Mij is dit overigens niet opgevallen).

Het is voorrecht van de promotor om als eerste de jonge doctor te feliciteren. Deze gelegenheid heeft hij aangegrepen om ook zijn ‘laudatio’ uit te spreken, waarin hij in zorgvuldig gekozen woorden waardering uitsprak voor het werk, maar ook voor samenwerking. Ik vond het bijzonder hoe hij ook reflecteerde op andere zaken die zeer waardevol zijn geweest in de afgelopen jaren: mijn gezin, en ook het jongerenwerk bij B1. Hiermee was de plechtigheid ten einde.

De rest van de dag stond in het kader van feest vieren. Eerst nog ter plaatse in Delft, waar ik een receptie heb gegeven, en daarna in Zoetermeer. Hier hebben we dankbaar de hulp ingeroepen van ‘Zoet & Meer’, het cateringbedrijf dat goede vriendin Jolanda vorig jaar is gestart. Dat was een groot succes, ondermeer door de cupcakes met passende opdruk (in dezelfde stijl als de omslag van het proefschrift).

We zijn inmiddels bijna drie weken verder. Naast mij ligt een grote stapel felicitatiekaarten. Ik heb ze niet geteld, maar het zijn er vele malen meer dan ik in de afgelopen jaren bij elkaar voor mijn verjaardag heb ontvangen. Rachel had in haar uitnodiging voor de promotiefestiviteiten gevraagd om een kaartje aan Herr Doktor Blom te sturen, zodat ik bij thuiskomst in Duitsland deze op de mat zou vinden. Aan die oproep hebben velen gehoor gegeven. Het voert te ver hier iedereen individueel te noemen die een kaartje heeft gestuurd. Wel een heel hartelijk dank voor ieder kaartje!

Tot slot nog even dit: het dankwoord van mijn proefschrift (voor de geïnteresseerden onder jullie, dit kan worden gedownload) sluit af met deze woorden:

“My words of deepest appreciation are to my dear wife Rachel.  From the very beginning you understood my desire to pursue a Ph.D. and gave your full support, knowing what it would take. Your selflessness in all these years amazes me to this day. Your love has been an indispensible source of enthusiasm, encouragement, inspiration and dedication. You gave what I needed and much more than that, for which I am immeasurably grateful.

A final word to our son Elian: it might take a few years until you are able to read this, but nevertheless I want everyone to know that I am very grateful for being your father. I am immensely proud of you. “

Laat het maar gezegd zijn.
Categorieën:Algemeen, Werk
  1. juni 14, 2011 om 8:34 pm

    Hoi Rogier,

    van harte gefeliciteerd met het behalen van je titel.
    Ik kan me voorstellen wat een opluchting het moet zijn om eindelijk over die eindstreep te zijn. Dit had ik al bij m’n afstuderen aan het HBO, laat staan bij promoveren :-)!

    Leuk dat je je proefschrift hebt toegevoegd! Ik denk niet dat het me lukt om ‘m helemaal te lezen of uberhaupt te begrijpen (daarvoor mis ik denk ik een bepaalde ‘knobbel’). Maar het ziet eruit als een knap stukje werk!

    Geniet van het resultaat en de nu welverdiende rust!

    Groetjes,
    Judith van de Velde

    • juni 14, 2011 om 8:48 pm

      Hoi Judith,

      Bedankt voor je felicitaties. Ja het is inderdaad een enorme opluchting. Voorheen was het echt moeilijk om te ontspannen omdat er altijd zo’n stemmetje in mijn achterhoofd was dat zei: je zou eigenlijk nog ‘dit’ en ‘dat’ moeten doen. Dat is nu voorbij!
      Overigens: misschien zijn de stellingen bij het proefschrift veel leuker om te lezen….

      Rogier

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: