Home > Elian > Elian en de carnavalsoptocht

Elian en de carnavalsoptocht

Elian met zijn Kiga vriendinnetje Celina, verkleed als bijtje

Hij vond het helemaal niks, die carnavalsoptocht. Met een stoet van bont verklede Kindergarten-kids en deels verklede ouders trokken we van de Kindergarten zelf door het dorp. Bij elke ‘halte’ werd een carnavalslied gezongen, gevolgd door een paar keer ‘Heila!’ (de plaatselijke variant op ‘Allaaf!’) waarna de kids een traktatie kregen.

De eerste halte was het Gemeindezentrum, waar de burgemeester ons ontving. Na het lied werd er snoep gegooid, een beetje zoals de zwarte pieten dat bij ons doen met Sinterklaas. De tweede stop was bij de slager, waar hetzelfde lied werd gezongen en er vervolgens worstjes werden uitgedeeld. Maar Elian had zich ’s ochtends al stevig tegoed gedaan aan het buffet (volgens zijn juffrouw had hij vijf kleine (spek)pannenkoeken gegeten, een halve Berliner bol, flink wat blokjes kaas en vooral veel komkommer🙂 ) en had het na twee happen wel gezien. De optocht ook trouwens. Het staan zingen was niet een activiteit die zijn aandacht kon vasthouden, het duurde hem allemaal veel te lang. Het lopen zelf vond hij leuk, vooral omdat zijn klompjes dan zo lekker klonken op de keien, maar al dat staan en zingen en wachten…pff, dat schoot toch niet op.

Na de slager volgde het plaatselijke cafe waar ze wat te drinken kregen. Wij als ouders ook overigens, maar dan een alcoholische variant. De vierde halteplaats was de bakker met opnieuw hetzelfde lied en een regen van snoep. Elian vond het wel best, deed geen moeite om een snoepje te bemachtigen. ‘Vind die snoepjes niet lekker mama’, vertrouwde hij me toe. Het waren van die harde zuurtjes-achtige dingen, daar houdt hij niet van.

We hadden er inmiddels een uur opzitten en Elian vond het welletjes, hetgeen hij op niet mis te verstane wijze begon te communiceren. Ik had er wel een beetje de balen van maar ja, met een dwarse Elian begin je niet veel, dus ik heb ons maar afgemeld bij zijn juffrouw en we zijn naar huis gelopen. We waren net bij de groep vandaan toen Elian eens diep zuchtte. ‘Mama, ik vind dat helemaal niet leuk, door het dorp heen lopen…is niks aan.’ Hij legde even zijn koppie tegen mijn been aan. ‘Ga liever met jou lopen’, kwam er toen achteraan. Mijn dag was weer goed.

Categorieën:Elian
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: