Home > Elian > Ik wil naar de dokter/Here God toe

Ik wil naar de dokter/Here God toe

Elians knuffels staan na een Biotex-badje te drogen op de Kachelofen

Elian was ziek. Hij heeft vier keer zijn bed ondergespuugd in meer of mindere mate, heeft daarnaast nog een deel van zijn maaginhoud in een bak gedumpt en een deel over Rogier en mij heen. En zijn vele bedknuffels kregen in verschillende fasen ook de volle laag. Hij was echt ziek. En hij vond het maar niks. Dus hij besloot al snel dat hij naar de dokter wilde want die moest hem beter maken. Dat leverde een dilemma op, want hoe leg je uit dat je niet voor elke ziekte naar de dokter hoeft? De algemeen christelijke uitleg dat ‘de Here God hem beter ging maken’ vond ik ook theologisch niet helemaal verantwoord, aangezien technisch gesproken ons lichaam vanzelf herstelt, maar God dat lichaam ontworpen en gemaakt heeft. Ik heb dus maar verteld dat zijn lichaam met rust vanzelf zou herstellen en dat de Here God het zo gemaakt had en zou helpen. Leek me een goede middenweg. En natuurlijk gingen we samen voor Elian bidden. Hij was zo onrustig (logisch natuurlijk), wilde niet in zijn bedje liggen maar alleen op schoot zitten. En iedereen die Elian kent weet hoe uitzonderlijk dat is! Maar zoals altijd werd hij rustig toen ik voor hem ging zingen (voor de kenners: het hele Elly en Rikkert kinder-repertoire is voorbij gekomen🙂 ) en uiteindelijk viel hij op mijn schoot in slaap. Ondanks dat ik hem enorm zielig vond, was dat wel even een mooi mama-momentje, zo vaak gebeurt het niet meer dat mijn grote knul zo aanhankelijk is.

Mariëlle speelt met Elian voordat ze zelf ziek werd

De dag erna moest hij nog een keer overgeven en dit keer was hij stelliger: hij wilde naar de dokter. Toen ik uitlegde dat dat niet nodig was, had hij een ander voorstel: hij wilde naar de Here God. Ergo: het kon hem niet schelen of de dokter hem beter maakte of de Here God, zolang iemand maar iets deed. Weer een theologisch dilemma. Dus ik heb hem verteld dat we niet naar de Here God toe hoeven omdat Hij altijd bij ons is en dat we gewoon met Hem kunnen praten. En weer hebben we samen gebeden en werd hij rustig. Gelukkig knapte hij daarna weer op.

De dag erna werd Rogier ziek met hetzelfde. Elian wist precies wat hij moest doen. ‘Als je moet overgeven, moet je het zeggen papa, dan kom ik de bak brengen’, verzekerde hij Rogier. Hij vroeg ‘ben je nog misselijk’ en ‘moet je spugen’, gaf papa een kusje en ging naast zijn bed zitten zoals wij dat bij hem hadden gedaan. Maar het allermooiste was dit: Elian ging voor papa bidden. Want de Here God kon ook papa beter maken. En daar bad hij: lieve Here God, dank U wel voor het lekkere eten…realiseerde zich toen dat dat het verkeerde gebed was en corrigeerde zich snel: dat papa ziek is en wilt U hem beter maken. In Jezus’ naam, amen. Ik had er niks meer aan toe te voegen. Had ik beter wel kunnen doen, namelijk vragen of God Mariëlle en mij gezond wilde houden. Zij is inmiddels ook ziek. I’m the last one standing…

Categorieën:Elian
  1. Arianne
    februari 14, 2011 om 5:58 pm

    Zoo schattig🙂 (al is het nog zo zielig)
    En, ben je nog altijd op de been?
    liefs, Arianne.

    • Rachel Blom
      februari 14, 2011 om 6:22 pm

      Gelukkig wel! Mijn zus heeft het flink te pakken, Rogier knapt gelukkig alweer op en Elian is vandaag weer naar de Kindergarten geweest. Maar hij heeft nog weinig trek, sloeg vanmiddag zelfs de ‘spekjes’ af die hij ’s middags altijd mag, dus helemaal 100% is hij nog niet!

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: