Home > Elian > Sankt Niklaus

Sankt Niklaus

Sinterklaas…zo’n typisch Nederlands feest waar je warme herinneringen aan hebt. Je schoen zetten, pepernoten, de schier eindeloze lading cadeaus, elk jaar weer een feest. Ik kom uit een gezin met taalliefhebbers dus sinds we het benul hadden om Sinterklaas op waarde te schatten (ik formuleer het hier even wat eufemistisch om diegenen die nog echt geloven niet voor het hoofd te stoten😉 werd er bij ons druk gedicht. Uren zaten mijn oudste zus en ik samen op zolder te dichten, het ene gedicht werd nog meliger dan het andere. Ik heb nog ladingen met gedichten bewaard en er zitten echt juweeltjes bij.

Hier vieren ze ook Sinterklaas, of St Niklaus zoals de beste man wordt genoemd (ook wel St Nikolaus). Maar de insteek is toch net even anders dan in Nederland. Desondanks heeft Elian de afgelopen weken druk sinterklaasliedjes in het Duits geleerd op de Kindergarten (die hij vervolgens voor ons ging zingen…geen idee wat hij zong!) Afgelopen zaterdag was er een Adventsmarkt op het dorpsplein en daar zou de Kindergarten een uitvoering geven. En daar stonden ze, al die schattige kotertjes, helemaal ingepakt tegen de kou. Een van de juffrouwen las een St Niklaus verhaal voor en tussendoor zongen ze vier liedjes. Het had een hoog schattigheidsgehalte, de muzikale kwaliteiten waren niet geweldig maar ja, dat kun je ook niet verwachten van 2-5 jarigen.

(wordt vervolgd, klik op Read More)

Elian stond er ook tussen, maar wel samen met papa want alleen durfde hij niet. Meezingen deed hij ook niet, maar zijn welwillende blik naar alle omstanders vonden we al een hele prestatie want ons jongetje houdt niet zo van grote groepen mensen. Hij liet het allemaal een beetje over zich heen komen.

Maar ja, toen kwam St Niklaus langs. Ik moest even grinniken om de amateuristische uitvoering (spijkerbroek duidelijk zichtbaar onder de veel te korte jurk, beetje erg opvallende nepbaard), dat kunnen de Nederlanders dan toch beter. Misschien nemen wij Sinterklaas iets serieuzer, getuige de hele officiële intocht en het Sinterklaasjournaal enzo. En zwarte pieten kennen ze hier natuurlijk ook niet. Elian vond het in eerste instantie maar niks, die enge man. Totdat St Niklaus chocola ging uitdelen. Zoals Elian ons bijna dagelijks verteld is hij ‘gek op chocola’, dus ja, nu moest er een afweging worden gemaakt. De chocolade won en veilig op papa’s nek gezeten durfde Elian het wel aan om St Niklaus een handje te geven en zijn cadeau in ontvangst te nemen.

Daarna was er veel tijd om bij te praten met dorpsgenoten onder het genot van een broodje Bratwurst, een glaasje Glühwein of andere lekkernijen. Dat hadden we best gewild, maar Elian vond het mooi geweest. Hij wilde naar huis om z’n chocolade-St Niklaus op te eten. En aangezien hij zo dapper was geweest, hebben we maar toegegeven.

Categorieën:Elian
  1. Nog geen reacties
  1. januari 30, 2013 om 10:46 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: