Home > Familie en vrienden > Ik ga naar Duitsland en ik neem mee…

Ik ga naar Duitsland en ik neem mee…

Maandags vertrokken mijn moeder en ik met Elian op de achterbank naar Nederland. Ons eerste reisdoel was Münster Airport waar mijn moeder haar auto had geparkeerd voor haar vlucht naar ons toe. Elian gedroeg zich voorbeeldig en we hadden een zeer vlotte rit, zodat we zelfs met een tussenstop op het vliegveld van Münster om half vijf ’s middags in Hengelo aankwamen. Mijn vader was op dat moment nog onderweg van Kinshasa (Congo) naar huis, mijn oudste zus was in Helsinki en mijn jongste zusje zou later die week  na zes maanden weer thuis komen uit Uganda. Wat een internationale familie!

Dinsdags ben ik met Elian doorgereden naar Zoetermeer of liever gezegd naar de wereldstad Moerkapelle waar we bij mijn vriendin Jenet en haar gezin konden logeren. Ik moest namelijk naar de RDW (Rijksdienst voor het Wegverkeer) in Zoetermeer om onze auto van Nederlands kenteken af te halen, maar daarover zometeen meer. Elian vond het erg gezellig om weer eens met andere kids te spelen (Jenet heeft er drie, haar jongste scheelt maar een paar maanden met Elian). En ik vond het erg gezellig om lekker met Jenet bij te praten over onze levens en alle ontwikkelingen. Bij stom toeval had haar man net de avond ervoor bij Rogier overnacht in Duitsland omdat hij daar een beurs wilde bezoeken. We deden dus een beetje een uitruil…

Daar zaten we dan in een leeg restaurant!

Dinsdagavond wilde Jenet wel oppassen op Elian (die zo makkelijk is dat hij echt overal slaapt, heerlijk!) zodat ik kon afspreken met een andere vriend van me, Christian. Omdat ik wilde wachten tot Elian ging slapen, hadden we niet zo vroeg afgesproken en begonnen we vrij laat met ons eten in het wokrestaurant in de buurt. Dat leverde de bizarre situatie op dat we er echt als laatsten nog zaten en zo ongeveer de deur uit werden gekeken door het personeel…best wel suf! Maar goed, lekker gegeten en uitvoerig bijgepraat dus het was een zeer geslaagde avond.

Woensdagochtend nam Jenet de kids mee naar de kinderboerderij en ging ik naar de RDW. Ik heb echt zitten denken hoe ik een gesprek van een uur gefrustreerde bureaucratische ellende goed kan weergeven maar ik geloof niet dat ik er echt recht aan kan doen. Het grote probleem was dat ik de Nederlandse kentekenplaten en het kentekenbewijs niet meer had. En ach, het meisje achter de balie zal echt heel lief geweest zijn, maar een hele groot licht was het niet. Ze kende maar één route en die werkte niet omdat ik geen platen en geen papieren had en toen was haar creativiteit op. Na een ruim half uur soebatten mijn geduld ook. Uiteindelijk stelde ze na contact met het hoofdkantoor een andere route voor, maar deze had een voorwaarde: de aanvraag zou opgestuurd worden naar Veendam en totdat ik van het RDW formeel bericht had gekregen stond de auto formeel nog op Nederlands kenteken, met alle verplichtingen vandien. Ik was benieuwd wat die dan waren, dat bleek de APK te zijn (geen probleem, dat hadden we in juni nog gedaan) en de verplichting om de auto in Nederland verzekerd te hebben. Wel een probleem, die verzekering was net per 1 oktober opgezegd. Nou, meldde ze monter, dan moest ik maar weer een verzekering afsluiten. Ik uitleggen dat de auto in Duitsland verzekerd was omdat hij op Duits kenteken staat. Dat zag ik verkeerd, hij stond toch echt nog op Nederlands kenteken. Toen ik vroeg hoe het kon dat ik dan toch echt met witte platen rondreed alle Duitse stickers erop in plaats van gele platen keek ze me aan alsof ik gestoord was. Dus heb ik geprobeerd uit te leggen dat ik geen twee verzekeringen op dezelfde auto mag afsluiten, dat ik geen verzekering in Nederland kan afsluiten aangezien ik daar niet meer ingeschreven sta en mijn auto evenmin en dat het een beetje vreemd is dat ik dus feitelijk illegaal rondrijd zonder Nederlandse verzekering, Nou, daar moest ik me maar niet te druk over maken want de pakkans was erg klein. Daar sta je dan als goedwillende burger. Zucht. Ik ben op een gegeven moment even naar buiten gegaan om een rondje te lopen en af te koelen want ik zat echt tegen het kookpunt aan. Onbegrijpelijke bureaucratie…Wat in een verenigd Europa niet zou moeten kunnen is dus wel het geval: onze auto is vooralsnog zowel Nederlands als Duits met als bonus dat we nu dus in beide landen wegenbelasting betalen. Joepie.

Elian met Roselinde en Manuel

Daarna nog maar even een andere lieve vriendin opgezocht (Jannetta, helaas was Jan niet thuis) om even bij te praten. Jannetta heeft vanaf dat Elian drie maanden oud was als gastouder gefungeerd en ze mist Elian nu dan ook enorm. Hij haar ook, hij zit nog vol met verhalen over ‘tante Jannetta’ en ‘oom Jan’. Na de lunch was het weer tijd om naar Hengelo terug te gaan, alwaar mijn vader inmiddels ook veilig was gearriveerd. Woensdagavond heb ik voor het eerst sinds 8 augustus dus twee maanden weer eens tv gekeken (heerlijk: Indiana Jones and the last crusade), best leuk maar ik mis het hier nog niet echt.

Bijkletsen met Mirjam

Donderdagochtend heb ik eerst mijn moeder wat geholpen met de voorbereidingen voor het feest van mijn opa (die 90 was geworden), de hele reden dat we in Nederland waren. Ik heb dus druk gehaktballen en kipvleugels staan braden. Ondertussen was Elian lekker aan het spelen en vooral aan het kijken wat opa toch allemaal aan het doen was die met de hogedrukspuit de tegels wat schoon te spuiten. Dat vond hij wel wat eng, dus dat bekeek hij liever van bovenaf. Donderdagavond pasten mijn ouders op en kon ik afspreken met Mirjam, met wie ik inmiddels bijna 30 jaar vriendinnen ben (namelijk sinds de eerste klas van de lagere school). Het was weer lachen als vanouds, heerlijk.

Vrijdagochtend ging ik voordat ik naar Schiphol vertrok om mijn jongste zus op te halen nog even boodschappen doen bij de AH. Sta ik bij de kassa, zegt de caissière: woont u soms in het buitenland? Ja, hoezo? In mijn karretje lagen: gevulde speculaas, Brinta, hagelslag, een flink stuk kaas, pepernoten, rookworst, speculaasbrokken, Calvé pindakaas, yokidrink, pannenkoekmix, zelfrijzend bakmeel (kennen ze hier niet voor zover ik heb gezien) en nog veel meer. Inderdaad, alle klassieke Hollandse producten waren aanwezig! (behalve erwtensoep dan, dat is aan ons beiden niet besteed!) Onze voorraadkast ziet er dus nu tijdelijk weer even heel Nederlands uit…

Vrijdagmiddag reed ik via Ede waar Jimmy en Mariëlle wonen naar Schiphol om Mariëlle op te halen die na zes maanden Uganda weer thuis zou komen. Het ging gelukkig allemaal erg snel en het was heerlijk haar weer een knuffel te kunnen geven. Bij stom toeval landde mijn oudste zus een half uur later vanuit Helsinki waar ze door de weeks veel zit voor har werk, zodat we een heuse reünie hadden op het vliegveld. De enige die al die tijd in Nederland was gebleven was mijn Ugandese zwager ironisch genoeg. ’s Avonds ben ik heerlijk wezen eten met Jimmy en Mariëlle bij de Griek in Ede en daarna ben ik weer naar Hengelo gereden.

Zaterdagochtend arriveerde Rogier iets na tienen op Münster Airport, dus die moest ook afgehaald worden. Mijn ouders waren druk met alle voorbereidingen voor het feest ’s avonds dus nam ik Elian maar even mee. Die vermaakte zich prima onderweg met een dvd van de Duitse Bob de Bouwer. Hij vond het heerlijk om zijn papa weer te zien en we namen nog even de tijd om te spelen in een klein speeltuintje op het vliegveld. ’s Middags zijn we in Hengelo de stad in geweest. Dat was wel even een trip down memory lane, we zijn daar alweer tien jaar weg en er is aan de ene kant veel veranderd en aan de andere kant nog zoveel hetzelfde. ‘The more things change, the more they stay the same’ zei een filosoof ooit al.

Om een uur of vier begon het feest. Mijn ouders hadden twee partytenten neergezet, een terrasverwarmer en er was ruimte vrijgemaakt in hun garage en de loods die achter hun huis staat. Zo was er voldoende ruimte voor mijn grootouders, hun vier kinderen met aanhang, de dertien kleinkinderen met aanhang en de inmiddels 7 achterkleinkinderen. We waren bijna compleet, helaas was mijn achterneefje ernstig ziek en opgenomen in het ziekenhuis zodat mijn neef en zijn gezin er niet bij konden zijn. Maar verder was het een geslaagd feest, vooral voor de jarige die in zijn speech nog iPod en iPad aanhaalde en daarmee aantoonde nog erg bij de tijd te zijn ondanks zijn leeftijd!

Opa speecht

En toen was het zondag en weer tijd om huiswaarts te keren. En ‘thuis’ dat is nu ons dorpje hier in het zuiden van Duitsland waar de zon heerlijk scheen vandaag maar het al best fris was. Thuis dat is ons rustige huis hier waar we nog steeds zo van genieten. Onze reis samen heeft ons al van Hengelo naar Amerika gebracht en weer terug, naar Den Haag, Voorburg en Zoetermeer. Toen we zondagavond rond half zes de eerste hopvelden zagen hier in de buurt realiseerde me ik dat ik het gevoel had thuis te komen. Wonderlijk hoe we ons hier al thuis voelen.

 

Categorieën:Familie en vrienden
  1. Erica
    oktober 13, 2010 om 9:41 pm

    altijd genieten die uitgebreide verhalen van jullie! Even een tip misschien, een van je “oud-kringleden” werkt bij de RDW, te weten Kathinka, misschien kun je haar vragen of zij iets voor je kan betekenen?? Ik neem aan dat je haar mailadres nog wel hebt. Het is maar een idee. groet, ook namens de anders kringleden. Erica

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: