Home > Algemeen > Een weekendje met de Blommen

Een weekendje met de Blommen

Het was een druk weekend afgelopen weekend, maar ook wel erg gezellig. Als eerste stond de Obi op het programma, een combi van doe het zelf en tuincentrum. Een soort grote Praxis met tuinafdeling. We hadden olie nodig voor onze nieuwe grasmaaier die die week was geleverd, een jerrycan om de benzine in te doen voor de grasmaaier en gehoorbescherming. Voor Elian is daar natuurlijk weinig aan aan dat soort winkels, maar meneer had een heel leuk karretje gezien en daar wilde hij wel in…met een autootje voorop. We hebben geen kind aan hem gehad, hij vond het geweldig! En als je dan ook nog even de tijd neemt om bij de vissen, slangen, spinnen en konijntjes enzo te kijken, is hij helemaal happy.

Nadat we even bij de Ikea waren geweest (toch weer een half uur, bij de Ikea ben je gewoon nooit ‘even’) hebben we lekker bij de McDonalds gegeten. Omdat we zo buitenaf wonen eten we zelden buiten de deur, afhaal is non existing dus als we geen zin hebben in koken kunnen we hooguit wat in de friteuse gooien (waarbij opvallend is dat er bijna geen snacks zijn die gefrituurd kunnen worden, de meeste snacks moeten in de oven bv kipnuggets). We hadden dus best zin in een burger en Elian maak je altijd blij met frietjes. Ook hier kennen ze een happy meal, al zit er hier geen toetje bij. Dat vindt Elian wel jammer, die was altijd gek op het Danoontje. Maar hij heeft evengoed lekker zitten smullen.

Hierna zijn we naar Dachau gereden. Dachau is helaas allereerst bekend (of liever gezegd berucht) vanwege het concentratiekamp wat er heeft gestaan. Daar willen we ook zeker nog een keer gaan kijken, alleen vinden we daar Elian nog wat jong voor. Dat moeten we dus een keer zonder hem doen. Voor ons was er een andere reden om naar Dachau te gaan, er zitten hier namelijk verschillende autohandelaren bij elkaar in de buurt en we wilden gaan kijken naar een tweede auto. Ik had op Internet al wat vooronderzoek gedaan en we gingen dus redelijk voorbereid die kant op. We gingen ook redelijk gewaarschuwd die kant op. Onderweg naar de Obi ’s ochtends waren we namelijk even bij het postagentschap in ons dorp gestopt om een pakje te posten. Ik maakte een kletspraatje met de postdame en vertelde dat we op autojacht gingen. Zij waarschuwde ons dat autohandelaren niet zo’n goede naam hadden en dat er veel met bv de kilometerstanden werd geknoeid. Dat wist ze omdat haar man jarenlang autohandelaar was geweest. We kletsten hier wat over door en ik informeerde eens voorzichtig of hij nog steeds handelde en dat as het geval. Ik kreeg dus hun adresgegevens mee en kon altijd contact opnemen als we zijn hulp nodig hadden. Dat is dus wel weer erg leuk in zo’n dorp!

Maar goed, we gingen dus in Dachau toch gewoon kijken. Elian was onderweg in slaap gevallen, dus bij de eerste twee dealers ben ik gaan kijken en is Rogier in de auto blijven zitten. En bij de laatste dealer was Elian inmiddels wakker en hebben we alledrie rondgekeken (Elian vond dat wel leuk hoor, die houdt wel van auto’s!). En tja, daar stonden inderdaad vele honderden auto’s in onze prijsklasse waarvan een deel min of meer aan onze ‘eisen’ voldeed (kleine auto, zuinig, benzine, bij voorkeur niet te veel kilometers, betrouwbaar merk). Maar ja, hoe maak je daar een keuze uit? Rogier en ik hebben jaren geleden een boek gelezen waar iets in stond wat wij sindsdien als vuistregel hanteren. Als wij zaken willen doen met iemand en het gaat om grotere bedragen stellen we onszelf drie vragen: Do I like them? Do I trust them? Do I respect them? Is het antwoord nee, dan gaat de koop niet door en willen we geen zaken doen. Zo hebben we ooit bewust een andere leverancier gezocht voor een matras die we wilden hebben omdat we de verkoper bij de Beter Bed zo’n ontzettend arrogant figuur vonden. Maar met de waarschuwingen van de postdame in ons achterhoofd en onze eigen indrukken hadden we geen goed gevoel bij deze route. We besloten dus eerst maar eens contact op te nemen met haar man voor advies.

Omdat onze auto deze week voor de keuring moet om op Duits kenteken gezet te worden, wilden we die maar even wassen. Een schone auto oogt toch beter en aangezien Duitsers hun auto bijna aanbidden leek het ons de juiste indruk geven. Dat mag je in Duitsland niet zelf op de oprit doen omdat je daarmee het water vervuilt, dus rijd je hem door de wasstraat heen.  Gelukkig zit er een wasstraat op vijf kilometer van ons, dus daar zijn we in de rij gaan staan (mental note: ga dus niet op zaterdagmiddag naar de autowas, veel te druk). Bruce (zo heet onze Astra) kwam er blinkend stralend uit. Thuis hebben Elian en ik nog even de laatste dingen met de hand schoongemaakt, waarbij Elian vooral de wielen heeft gedaan, de kentekenplaten en de ‘lichies’, en ik vooral de binnenkant.

Rogier wilde ondertussen het gras gaan maaien met ons nieuwe grasmaaier. Dus: de grasmaaier werd uit de doos gehaald, in elkaar gezet en naar buiten gebracht. Er ging benzine in en olie. Alles werd nog even goed gecheckt en toen: los geht’s! De eerste twee minuten ging dat prima en toen sloeg de motor af. En wat Rogier ook probeerde, hij ging niet weer aan. Uiteindelijk vroegen we de overbuurman om advies. Die constateerde dat de bougie niet meer vonkte en dat de grasmaaier het dus niet meer deed. Dat was echt balen! Een gloednieuwe grasmaaier en nu al kapot. Daar moeten we dus weer achteraan, zucht. En het gras stond al zo hoog, we zullen dus de eigenares moeten vragen om het nog een keer voor ons te maaien want anders kom je er niet eens meer doorheen met een gewone maaier.

Zondags zijn we voor de tweede keer naar een baptistengemeente geweest in Freising. Dat is een redelijke gemeente met naar schatting een 100 bezoekers ofzo inclusief een redelijk aantal kids. Daar was het doopdienst en Gemeinsamssonntag, dus echt ideaal was onze timing niet. Deze kerk blijkt geen crèche te hebben tot drie jaar, daar moeten de ouders zelf bij blijven zitten. Maar Elian houdt je echt niet anderhalf uur lang rustig in de dienst, dus is Rogier met hem naar een speelruimte gegaan. Daar heeft hij leuk zitten kletsen met nog een andere papa, goed voor zijn Duits! We hebben nog niet echt een klik met deze gemeente, maar we zijn net twee keer geweest dus we nemen gewoon de tijd.

De rest van de zondag hebben we lekker kalm aan gedaan. Elian geniet er enorm van als papa thuis is en hij wil dan het liefst de hele dag met papa spelen. En omgekeerd geniet Rogier daar ook enorm van, dus de mannen zijn lekker samen bezig geweest. Ze zijn ’s middags ook nog even samen wezen fietsen waarbij Elian zijn (hier verplichte) nieuwe fietshelm kon uitproberen. Hij vond het allemaal prima, al wordt hij wel echt te groot voor het zitje wat Rogier op zijn fiets heeft! Ons kleine jongetje is niet meer zo klein…we gaan volgende week ook serieus starten met zindelijkheid want meneer kan het wel, maar heeft er gewoon geen zin in. Als je vraagt of hij op het potje moet plassen zegt hij: hoeft niet, heb luier om toch? Ik bedoel maar.

Het was heerlijk weer zondags en ik heb ook nog lekker even in de tuin gescharreld. Ik weet niet of de Duitsers in het algemeen ambitieuzer zijn dan Nederlanders, maar ik weet wel dat de Duitse spinnen een stuk ambitieuzer zijn. Het volume aan spinnen is hier sowieso aanzienlijk, maar dat is ook wel logisch als je wat meer buitenaf woont. De omvang van de spinnen is ook best indrukwekkend. Ik heb er gisteren eentje de stofzuiger ingezogen waarvan ik echt even dacht: past dat wel? Maar de webben die ze maken, dat is echt gigantisch. Ze maken rustig een web van de bovenste dakgoot naar beneden, over de hele hoogte van het huis. En dan lekker in het midden gaan zitten wachten tot er wat invliegt…

Op het stukje tuin bij ons terras zat een hele grote jongen, stevig lijf en een paar hele lange poten. Hij had een redelijk bescheiden web gemaakt en zat, slim als hij was, niet in het midden maar verdekt in de struik achter wat blaadjes. Wij ergerden ons aan een paar wespen die we dus vervolgens naar het hiernamaals hebben geholpen. En omdat we broer spin zo hard hadden zien werken aan zijn web, gooiden we een wesp in het web. Roetsj, daar kwam hij aangelopen, wikkelde snel wat draden om de wesp heen en ging weer in zijn schuilplaats zitten. Dat herhaalde zich nog een keer met wesp nummer twee. De volgende morgen waren beide wespen verdwenen. En het kan gezichtsbedrog zijn geweest, maar ik zou gezworen hebben dat de spin was gegroeid…

Categorieën:Algemeen
  1. Ardy Derlagen
    september 23, 2010 om 8:59 pm

    Wat een pracht foto van Elian die de kentekenplaat aan het poetsen is.
    Wat de gemeente betrefd,zouden jullie dan toch daar iets voor de peuters moeten opzetten?? Ben benieuwd naar vervolg autospeurtocht….. en de grasmaaimachine.

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: