Home > Algemeen > Wennen

Wennen

Rogier en Elian hadden lol in de hangmat afgelopen weekend

Ik zat er deze week over na te denken waar je het meest aan moet wennen als je in een ander land gaat wonen en wat nou de meeste tijd kost. Tien jaar geleden hebben we een jaar in de VS gewoond, dus dit is niet ons eerste buitenlandse avontuur. En als ik die twee vergelijk, zie ik veel overeenkomsten. De eerste tijd ben je vooral heel druk met allerlei praktische zaken regelen. Een bankrekening openen, verzekeringen regelen, je huis inrichten enz. We zitten nu in wat ik dan maar even de ‘tweede golf’ noem met administratieve zaken regelen zoals het aanvragen van Kindergeld (Duitse kinderbijslag), het regelen van de formele verblijfs- en werkvergunning (formaliteit, maar moet wel even gebeuren), het regelen van Duitse verzekering voor onze auto enz. Deze dingen kosten tijd.

Zo ben ik best even aan het puzzelen geweest wat de ‘route’ is om onze Nederlandse auto op Duits kenteken te krijgen. We hebben daar tot 1 oktober te tijd voor, want dan loopt onze Nederlandse autoverzekering af. We moeten dus een Duitse autoverzekering nodig, maar dat niet alleen. De auto moet gekeurd worden (Hauptuntersuchung), er moet een milieumeting worden gedaan (Abgasprüfung) wat resulteert in de verplichte milieusticker en dan moet je met al je papieren naar de Zulassungsstelle om een Duits kenteken te krijgen. Een kenteken is hier niet gekoppeld aan een auto, dus elke keer als een auto van eigenaar wisselt komen er andere platen op. Die platen kun je ter plekke laten maken. Al met al kosten al deze stappen tijd en geld, dus leuk is anders maar het moet even. Wij hopen dus vanaf eind volgende week met Duits kenteken te rijden, iets dat begint met FS (de afkorting voor Landskreis Freising waar ons dorp onder valt).

Er werd druk gehooid afgelopen zondag

Toch zijn dit niet de dingen waar je het meest aan moet wennen of die het meeste tijd kosten. Toen we voor het eerst in Nederland een auto kochten, kenden we het proces van kentekenbewijs overzetten ook niet dus dat moesten we ook leren. En aangezien je niet wekelijks een auto koopt, is het een eenmalige tijdsinvestering. Wat veel meer tijd kost zijn de nieuwe dingen die op je weg komen waar je niets vanaf weet en waar je met trial and error je weg in moet vinden. Zoals daar bijvoorbeeld zijn: grasmaaiers, vlees en brandhout.

Met een grote tuin zoals we nu hebben komt ook de taak om die te maaien. Hoewel wij niet de hele tuin hoeven te doen (het achterste deel valt onder verantwoordelijkheid van de eigenares), is het nog steeds een respectabel stuk gras. Maar ja, wij hebben nooit een tuin gehad dus wat weten wij van grasmaaiers. Daar ben ik me dus maar eens in gaan verdiepen ondanks dat het zacht gezegd niet echt mijn ding is. Ik heb een paar dingen geleerd:

  • met zo’n grote tuin kom je niet ver met elektrisch, je hebt een benzinegrasmaaier nodig;
  • als je je niet het leplazarus wilt duwen wil je er eentje met Radantrieb ofwel wielaandrijving;
  • hoe breder de maaier, hoe minder lang je werk hebt. Aanbevolen breedte is minimaal 46 cm.

Maar ja, dan zijn er nog steeds honderd maaiers die aan de eisen voldoen varierend in prijs van 250 tot 1000 euro. Hoe maak je hierin een keuze? Ik ben dus gaan zoeken naar testuitslagen, consumentenbeoordelingen enz. maar ook die waren lastig te vinden. Uiteindelijk ben ik dus afgegaan op een aanbeveling van een gespecialiseerde website en hebben er er gewoon eentje gekocht. Trial and error dus. We gaan hem zaterdag proberen. En met kennis over grasmaaiers, weet ik nu ook het een en ander over olie, jerrycans benzine en gehoorbescherming. Kan maar van pas komen.

Onze giga Kachelofen in de woonkamer

Dan het vlees. Mijn Duits is niet slecht, maar culinair Duits is een heel ander verhaal. Los van het feit dat je niet alle producten hebt die je in Nederland hebt (en dat is ook helemaal niet erg), kom er maar eens op hoe het heet! Ik sta soms minutenlang voor een schap met bijvoorbeeld pasta om te kijken wat de goede is voor ons. Ik heb er vijftien minuten over gedaan om gedroogde kaneel te vinden omdat ik vergeten was op te zoeken hoe dat heet. Zimt dus. Vervolgens heb je visfond nodig en denk je dat dat logischerwijs bij de soep staat, net als bij de AH. Jammer dan. Staat bij de internationale culinaire producten. Je moet er maar opkomen. Ik heb nog steeds geen pap gevonden voor Elian (Brinta-achtig iets), wat in de vrede eten die Duitse peuters ’s ochtends? Maar de grootste puzzel is het vlees. Ik zocht sucadelappen, maar dat kennen ze hier niet. Stück vom Rind raadde de slagersmevrouw mij aan toen ik beschreef dat ik een stuk rundvlees zocht dat je twee en een half uur moest braden. Maar, voegde ze eraan toe: zolang braden was niet nodig, dan werd het taai. Ik heb het meegenomen en het gaat morgen de pan in, maar zullen we wedden dat het geen stooflappen zijn? En ja, ze eten hier veel meer varkensvlees dan bij ons, inclusief delen die ik voorlopig nog even laat liggen (varkenspoten…brrr!). Geeft niks, ik sta open voor nieuwe dingen en de Wiener schnitzels zijn heerlijk tot nu toe. Maar het is lastig om dat stuk vlees te vinden wat ik zoek, wat ik voor mijn gerechten nodig heb. En dat kost dus tijd. Overigens herken ik dat ook van onze tijd in Amerika, toen hebben we ook meermalen iets in de pan gehad waarvan we geen idee hadden van welk deel van de koe we iets zaten te eten. De resultaten waren dan ook zacht gezegd wisselend😉

De achterkant van de Kachelofen waar het hout in moet

Ook een geheel nieuw onderwerp van aandacht is brandhout. Zoals jullie op de foto hierboven kunnen zien, hebben wij een monster van een Kachelofen in de woonkamer. Een jaren 70-groen geval waar je brandhout in moet doen (de achterkant zit dus in de hal, daar zit de deur waar je de houtblokken in moet doen, zie foto hiernaast) en dan geeft hij heerlijke stralingswarmte. Schijnt. Wij hebben hier uiteraard helemaal geen ervaring mee. Maar goed, om het uit te proberen hebben we dus brandhout nodig. Ik googelen op Brennholz. Hmm, veel resultaten. Allerlei soorten hout, allerlei soorten verpakkingen, allerlei maten. We hebben blokken nodig van 25 cm of minder, langer past niet. De prijs is per Raummeter. Geen idee wat dat was, dus maar even opgezocht op mijn online Dikke van Dale. Een Raummeter is een stère. Ok, wat in de vrede is een stère? Ook dat dus maar even opgezocht: een kubieke meter hout, maar dan gestapeld. Maar ja, dan hebben we nog steeds al die verschillende soorten hout: beuken, eiken, gemengd, snippers, pallets. En de droogtegraad verschilt, sommige moeten eerst een paar maand drogen voordat je ze kunt stoken. Het mag duidelijk zijn: ik weet inmiddels heel wat meer over hout dan een maand geleden!

Het landelijk wonen draagt daar ook wel aan bij. In ons dorp is het aantal voorzieningen beperkt: we hebben twee banken, twee bakkers, een slager, een restaurant, een bierstube en een soort mini buurtsuper en that’s it. Je bent dus redelijk op jezelf (en je auto) aangewezen. Wat ben ik blij met Internet, ik zou niet weten hoe je dat zonder zou moeten doen om alle info te vinden! Maar het landelijk wonen heeft ook echt z’n charme. Zo werd er afgelopen weekend op de grote weide naast ons druk gehooid om alles te maaien en binnen te halen voor het weer omsloeg. Dat is dan wel weer grappig om te zien zo vanuit je tuin.

Maar al dit soort dingen uitvogelen als verzekeringen, grasmaaiers, brandhout en boodschappen, dat kost tijd. Alles is nieuw, je kent niemand en wie kan je vertellen wat wijsheid is? Het is dus echt met vallen en opstaan dingen uitproberen. En ach, laten we wel zijn: dat is ook wel weer de charme van dit avontuur. Nieuwe dingen leren, nieuwe smaken proeven, nieuwe routines aanleren…Als je alles bij het oude wilt houden moet je niet naar een ander land verhuizen!

Categorieën:Algemeen
  1. september 16, 2010 om 6:38 pm

    Hoi Rachel & Rogier!

    Inderdaad heel erg ‘jaren 70’, die Kachelofen maar daar kun je best heel lekkere dingen mee maken denk ik! Schinken und Bratstuck! Oder Brot?

    Grusse.

  2. Ardy Derlagen
    september 16, 2010 om 7:35 pm

    Dag Rachel en Rogier,

    Leuk hoor:lesje duitse woorden,Zimt wist ik nog en Raummeter had ik ook “geraden”.
    Maar al die andere woorden??!!. Die Kachelofen lijkt me héérlijk om met je rug tegen aan te zitten. Hoe is het nu met Elian?Al naar de Kindergarten?

    Liebe Grüsse, Ardy

  3. Armida Moes - van Dijk
    september 17, 2010 om 6:36 am

    Dear Rachel, Rogier & Elian,
    In Duitsland hebben ze ‘saurbraten’, dat is rundvlees wat je kunt sudderen maar wel ruim in water met bijvoorbeeld een blokje bouillon. Koop het wel bij een goede (bio) slager anders eet je vlees uit polen of herkomst onbekend en dat is toch wel eng met rundvlees.
    Van de ‘kachelofen’ ga je nog veel plezier hebben, vooral in de winter met een boekje en lekker met je rug ertegen aan het is een heerlijke diffuse warmte. Is er in het dorp geen boer die hout verkoopt ? Veel van je buren hebben ook een kachelofen en dus hout nodig en in een zuid beiers dorp is niet iedereen op internet ingesteld. Is trouwens ook leuke ‘binnenkomer’ om contact te leggen.
    Ik wens je in ieder geval einen guten Appetit en een heerlijke warme herfst.
    Liefs,
    Armida

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: