Home > Uncategorized > Welcome to the jungle

Welcome to the jungle

We zijn al heel wat keren verhuisd de afgelopen jaren: een maand na ons trouwen van de Gieskesstraat naar de Grote Beerstraat (Hengelo december 1995), toen naar Gaithersburg (zomer 1998), toen terug naar Hengelo naar de Warmelostraat (1999), toen naar Den Haag (Johan Gramstraat, september 2000), daarna naar Voorburg (Populierendreef, mei 2001) en uiteindelijk naar Zoetermeer (Nieuwlandstraat, december 2004). Dit wordt dus onze achtste verhuizing in 15 jaar huwelijk. Soms waren we blij om te vertrekken (bv uit Den Haag vanwege de grote liefde van onze buurvrouw voor Andre Hazes…zucht), soms vonden we het moeilijk (terugkomen uit Amerika), maar we hebben nog nooit echt moeite gehad ons huis achter te laten. Dit keer is dat anders. Niet alleen hebben we hier heerlijk gewoond de 5 1/2 jaar dat we hier hebben gezeten, maar aan dit huis kleven ook zoveel mooie herinneringen. Alle fijne kringavonden met de jeugd, goede gesprekken met vrienden, lekker film kijken ’s avonds en Elians eerste jaren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het moeilijkst om achter te laten is Elians kamer. Rogier heeft deze met zoveel liefde gemaakt in de maanden voor Elians geboorte. We wisten al dat we een zoon zouden krijgen en we wilden hem een eigen plekje geven waar hij helemaal happy zou zijn. Een plekje speciaal voor hem, waar hij zou kunnen spelen en genieten. We kozen voor een jungle kamer en Rogier creëerde die helemaal zelf. De muren werden met de hand beschilderd, de commode heeft hij zelf ontworpen en gemaakt, meubeltjes werden vol zorg uitgezocht en we kochten en kregen jungle-knuffels. Elian sliep de eerste maanden in de wieg waar Rogier zelf nog in heeft gelegen en daarna in mijn oude ledikantje. Het werd een uniek kamertje waar we uren met ons mannetje hebben doorgebracht.

Om dat achter te laten valt niet mee. Want Elian is te klein om zich zijn junglekamer te herinneren. Hij zal later de fotos zien maar het zelf niet meer weten wat voor een prachtige kamer zijn papa voor hem had gemaakt. Van alles wat we uit dit huis hadden willen meenemen was dit toch wel de nummer één…maar helaas gaat dat niet. De muurschilderingen blijven achter en de commode is uit elkaar gehaald omdat hij anders niet door de deur past. In ons nieuwe huis zal Elian ook in een ‘groot’ bed gaan slapen, hij wordt echt te groot voor zijn ledikantje. Een dubbel afscheid dus en eentje waar we meer dan een traantje bij hebben moeten wegpinken…

Categorieën:Uncategorized
  1. Marieke
    augustus 10, 2010 om 4:21 pm

    Partir c’est mourir au peu, je laat een stukje van jezelf achter.
    Gelukkig blijft er nog voldoende over om weer iets nieuws op te bouwen.
    Succes en sterkte! Ik kom eind september kijken hoe ’t geworden is.
    knuffels,

    mam

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: